Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 kwietnia 2005 r. M. H. wniósł skargę na "zarządzenie Zarządu Miasta S." o wprowadzeniu zmian wynikających z uchwały Rady Miasta S. z dnia 26 stycznia 2001 r. nr [...], którą nadano nazwę "R." ulicy biegnącej równolegle do Al. N. i terenów PKP, położonej między ulicami J. i K. W skardze tej M. H. domagał się stwierdzenia nieważności tego "zarządzenia". W uzasadnieniu skargi podano, że utworzenie ulicy R. powoduje zmniejszenie wartości nieruchomości skarżącego dotychczas położonej przy A. N., a powstała sytuacja skutkuje pozbawieniem go uprawnień do korzystania z nieruchomości w sposób niezakłócony. Zdaniem skarżącego, w wyniku wykonania uchwały Rady Miasta S. z dnia 26 stycznia 2001 r. nastąpiła nieuprawniona zmiana przynależności administracyjnej jego nieruchomości, stanowiącej działkę gruntu o nr [...] z Al. N. w S. do ul. R. Pomiędzy treścią uchwały a treścią "zarządzenia" nie zachodził bowiem związek prawotwórczy zezwalający na zmianę administracyjnej przynależności nieruchomości.
W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2006 r. skarżący podniósł dodatkowo, iż nie było podstaw do zmiany przynależności administracyjnej jego nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miasta S. z dnia 26 stycznia 2001 r., zatem jego skarga powinna być potraktowana jako skarga na inne akty i czynności, niż określone w pkt 1-3 art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a tym samym czynności Zarządu Miasta S. zmierzające do zmiany tej przynależności były nieuprawnione i powinna zostać stwierdzona ich nieważność.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S., wnosząc o jej oddalenie bądź odrzucenie, wskazał, iż Zarząd Miasta S. nie wydawał zarządzenia, o którym mowa w skardze, a nadanie nazwy ulicy nastąpiło w oparciu o § 6ust. 1 i 2 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 r. w sprawie numeracji nieruchomości, w wykonaniu uchwały Rady Miasta S. z dnia 26 stycznia 2001 r.,wydanej na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r.III SA/Gd 282/05 oddalił skargę M. H. na czynność Prezydenta Miasta S. z dnia 9 lutego 2001 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 9 lutego 2001 r. Naczelnik Wydziału Geodezji Urzędu Miasta S. zawiadomiła o wynikającej z uchwały Rady Miasta S. z dnia 14 kwietnia 2000 r. i z rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 r. w sprawie numeracji nieruchomości (Dz.U. Nr 23, poz. 151) zmianie numerów adresowych, należących dotychczas do Al. N. w S. Zmiana ta objęła także nieruchomość skarżącego, powodując modyfikację adresu z Al. N. na ul. R. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd podkreślił, że zgodnie z w/w rozporządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 r. oznaczenie nieruchomości numerem porządkowym następuje przez właściwy organ z urzędu lub na wniosek właściciela lub zarządcy o czym organ zawiadamia właściciela nieruchomości.
Unormowanie to nie przewiduje formy decyzji do załatwienia wniosku, zatem przedmiot zaskarżenia został uznany za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z mocy prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wyroku Sąd wywiódł, że zgodnie z § 9 ust. 1 w/w rozporządzenia oznaczanie nieruchomości numerami porządkowymi należy, po uwzględnieniu zmian ustrojowych, na terenie miast do zadań prezydenta miasta. Skoro zaś przepis art. 39 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym upoważnia prezydenta miasta do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej i do upoważniania zastępców lub innych pracowników do wydawania takich decyzji w jego imieniu, to przysługiwała mu kompetencja do upoważnienia naczelnika Wydziału Geodezji Urzędu Miasta S. do wykonywania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z mocy prawa w zakresie związanym z działalnością Wydziału Geodezji Urzędu Miasta S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zauważył także, że nieruchomość skarżącego, po utworzeniu ulicy R. przylega wyłącznie do tej ulicy. Tym samym,pozostawienie tej nieruchomości jako przynależnej do Al. N. straciło oparcie w przepisach prawa, bowiem utworzona ulica R. oraz Al. N. nie łączą się ani nie przecinają się.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku wniesionej pismem z dnia 22 lipca 2006 r. wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W ocenie skarżącego Sąd I instancji naruszył prawo materialne poprzez błąd subsumcji polegający na zastosowaniu niewłaściwych przepisów prawa do ustalonego stanu faktycznego - § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 r., mimo, że skarga nie dotyczyła nadania numeracji nieruchomości. Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów art. 3 oraz art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprzeprowadzenie kontroli działalności administracji publicznej i niewzięcie z urzędu pod uwagę naruszenia przepisów prawa - art. 39 w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd błędnie uznał czynności podjęte przez pracownika Urzędu za zgodne z udzielonym mu umocowaniem oraz niewłaściwie określił przedmiot sprawy uznając za materię zaskarżenia czynność Prezydenta Miasta S. podczas gdy strona wnosiła o stwierdzenie nieważności czynności Zarządu Miasta S., wskazując na bezprawną zmianę oznaczenia nieruchomości.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przywołane przez Sąd przepisy nie mają w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie, kwestią sporną nie jest bowiem uprawnienie do nadania ulicy nazwy, lecz legalność zmiany administracyjnej przynależności nieruchomości skarżącego dokonana przez pracownika Urzędu Miasta w oparciu o uchwałę Rady Miasta S. z dnia z dnia 26 stycznia 2001 r. Udzielone umocowanie do dokonania takiej zmiany jest zdaniem skarżącego wadliwe i nie może wpływać na jego sytuację faktyczną i jego prawa majątkowe.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie jako niezasadnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo ustalił bowiem, iż nie zaszło naruszenie interesu prawnego skarżącego, natomiast działania podjęte przez organy administracji były zgodne z obowiązującym prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw a tym samym zaskarżony wyrok nie mógł zostać uchylony. Na wstępie należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 183 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) orzeka w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania(która to sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła),
Zarzut naruszenia prawa materialnego - § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 28 czerwca 1968 r. o ustaleniu wytycznych w sprawie nadawania nazw ulicom i placom oraz numeracji nieruchomości (MP Nr 30,poz.197) nie jest zasadny przede wszystkim dlatego, że takiego rozporządzenia nie ma w obrocie prawnym i nie było. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołał natomiast rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 r. w sprawie numeracji nieruchomości (Dz.U. Nr 23,poz.151) i taką samą podstawę prawną wskazano w informacji(wezwaniu) skierowanej do A. i M.H. pismem z dnia 9 lutego 2001 r. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis § 9 ust. 1 znajduje się w powołanym przez Sąd I instancji a wskazanym dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozporządzeniu z dnia 25 czerwca 1968 r. (w jej uzasadnieniu powołano również zarządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 28 czerwca 1968 r. o ustaleniu wytycznych w sprawie nadawania nazw ulicom i placom oraz numeracji nieruchomości (MP Nr 30,poz.197), które było wskazane jako podstawa w uchwale Rady Miasta S. z dnia 26 stycznia 2001 r. Nr [...]).
Już z tego wynika, że zarzut naruszenia prawa materialnego został sformułowany wadliwie. Tym niemniej biorąc pod uwagę wskazanie właściwego aktu prawnego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zarzut ten rozważył i uznał go za niezasadny. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności czynności "Zarządu Miasta S." a nie "Prezydenta Miasta S". W dacie podejmowania uchwały oraz podejmowania czynności zmierzających do jej wykonania, organem wykonawczym gminy był zarząd (obecnie organem wykonawczym jest organ monokratyczny - wójt, burmistrz,prezydent). W ówczesnej strukturze władzy gminnej do wydawania decyzji w sprawach indywidualnych właściwy był wójt (burmistrz,prezydent).To on był ustawowo zobowiązany do organizowania pracy zarządu gminy, kierowania jej bieżącymi sprawami i reprezentowania na zewnątrz. Powierzenie przez Radę Miasta S. wykonania uchwały w sprawie nadania nazwy ulicy Zarządowi jako organowi wykonawczemu było uzasadnione ustawową strukturą władzy gminnej,podobnie jak podejmowanie dalszych czynności w tym zakresie przez przewodniczącego Zarządu - w tym przypadku Prezydenta Miasta S. Zgodnie z art.33 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142,poz.1591,w brzmieniu przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta,burmistrza i prezydenta miasta (Dz.U.
Nr 113,poz.984) zarząd wykonywał zadania przy pomocy urzędu gminy(a zatem także naczelników wydziałów znajdujących się w jego strukturze) a kierownikiem urzędu był wójt(burmistrz,prezydent). Do wydawania decyzji w sprawach indywidualnych (a także innych czynności związanych z wykonywaniem zadań gminy) wójt (burmistrz,prezydent) mógł (indywidualnie bądź w sposób generalny w regulaminie urzędu) upoważniać pracowników.Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie i ustosunkował się do niej Sąd I instancji. Powołany przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 r. w sprawie numeracji nieruchomości (z uwzględnieniem zmian ustrojowych władzy lokalnej) określa właściwość organów administracji publicznej w sprawach związanych z oznaczaniem nieruchomości numerami porządkowymi i utrzymywaniem w stanie aktualności ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości.
Po zmianie nazwy ulicy (a także,jak w tym przypadku, po nadaniu nazwy ulicy nowoutworzonej) organy administracji były zobowiązane do dokonania aktualizacji numeracji nieruchomości, uwzględniającej taką zmianę a to czyni zarzut skargi kasacyjnej nieuzasadnionym.
Także zarzut naruszenia prawa procesowego - art. 3 § 1 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. nie jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej czynności Prezydenta Miasta S. i zasadnie powołał się na przepisy art. 39 ust.1 w zw. z art. 26 ust.5 (wówczas obowiązującym)ustawy o samorządzie gminnym.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, należało oddalić.