Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 r. sygn. akt IV SA 4422/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2003 r., która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2003 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu oraz przyłączy sieci infrastruktury technicznej do budynku na działce o nr Ew.[...], w obrębie [...], położonej przy ulicy G. w W. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, iż organ odwoławczy słusznie uznał, że przedmiotowa decyzja nie uchybia art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej ustawą, bowiem wskazuje ona podstawowe, mające charakter ogólny warunki obsługi terenu planowanej inwestycji w zakresie komunikacji oraz stwierdził, że jest ona zgodna z obowiązującym Planem Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego m.st.
Warszawy, zatwierdzonym uchwałą Rady m.st. Warszawy Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Warszawskiego Nr 15, poz. 184), ponieważ teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MU-29 o funkcjach mieszkaniowo-usługowych.
W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił, iż wynikające z decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, skomunikowanie terenu inwestycji, tj. działki o nr ew. [...] z ulicą G. pogorszy warunki korzystania przez skarżącą z jej działki i nie zadbał o słuszną ochronę interesu skarżącej.
Wynika to z faktu, iż celem wspomnianej decyzji jest jedynie wskazanie ogólnych i podstawowych kierunków planowanej inwestycji budowlanej. Przedmiotowa decyzja jest zgodna z wymogami prawa budowlanego.
Sąd podniósł, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi jedynie etap wstępny na drodze realizacji inwestycji, który ma na celu wskazanie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być na danym terenie zrealizowane w zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne odpowiada zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Natomiast ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może przejmować działań, które są właściwe dla ochrony interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę i dlatego nie powinna być ona tak szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym to do organu administracji wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę należy wszechstronna i szczegółowa ocena, czy planowana inwestycja odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. A zatem kwestia zbadania uwag i zastrzeżeń skarżącej odnośnie właściwego sposobu skomunikowania jej działki z ulicą G. należy do organu budowlanego i nie mieści się w kompetencjach organów ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. B., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 pk 5 w związku z art. 46 ust. 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zaskarżona decyzja nie narusza praw osób trzecich i przez uznanie, że ochrona interesów osób trzecich wymagana jest dopiero na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy na skutek jego niewłaściwego zastosowania polegającego na przyjęciu, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie spełnia warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.
Skarżąca wskazała także na naruszenie przez wydanie zaskarżonego orzeczenia prawa procesowego, tj. art. 6 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu błędnie wskazał, iż decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna określać wyłącznie podstawowe, mające ogólny charakter warunki obsługi terenu planowanej inwestycji w zakresie komunikacji i przyjął, że w przedmiotowej sprawie powyższa decyzja zawiera ustalenia mające na celu zapewnienie terenowi inwestycji dostępu do drogi publicznej, w sytuacji, gdy warunki wskazane w punkcie 4 zaskarżonej decyzji stanowią bezpośrednią ingerencję w interes skarżącej, poprzez uniemożliwienie parkowania samochodów przed posesją skarżącej oraz ograniczenie możliwości wjazdu na jej teren, co stanowi naruszenie prawa własności oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w art. 42 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy.
W związku z powyższym zdaniem strony skarżącej Sąd błędnie podniósł, że szczegółowa ochrona interesów osób trzecich wymagana jest dopiero na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ w przedmiotowej sprawie powinno to nastąpić na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Konkluzja skargi kasacyjnej zawiera wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku oraz uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [..] lipca 2003 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Uczestnik postępowania K. P. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 42 ust 1 ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.
Wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy dla realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem i siecią infrastruktury technicznej na działce nr 31/3 położonej przy ul. G. w W. określiła wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, przywołując w tej mierze art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane wg jego brzmienia objętego Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, akcentując nadto zapewnienie osobom trzecim dostępu do drogi publicznej. Równocześnie decyzja ustalająca warunki zabudowy w powołaniu na obowiązujący w dacie jej wydania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nałożył na inwestora obowiązek realizacji potrzeb parkingowych na własnej działce wskazując nadto, że obsługa komunikacyjna winna spełniać warunki przewidziane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 74, poz. 838) i wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz.U.
Nr 43, poz. 430). Przedmiotem decyzji było określenie warunków dla realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a zatem obiektu, który nie jest zaliczany do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stąd niewadliwe jest stanowisko Sądu I instancji, iż dla tego rodzaju inwestycji decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie musiała przewidywać dalej idących wymagań w zakresie ochrony osób trzecich.
Z przedłożonych dokumentów, w tym z załącznika graficznego do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że działka nr 31/3 objęta tą decyzją graniczy na pewnym odcinku z ulicą G. i w związku z tym niewadliwie Sąd I instancji ocenił prawidłowość ustaleń organu administracji w tej mierze, że działka ta ma dostęp do drogi publicznej od strony tej ulicy.
Podniesione na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym okoliczności oznaczenia położenia działki nr [...] w prowadzonej księdze wieczystej przy ul. P. prawidłowości tej oceny nie podważa. W szczególności nie można podzielić stanowiska, że z takiego oznaczenia położenia działki w księdze wieczystej należy wyprowadzić wniosek, że omawiana działka nie przylega do ulicy G. i nie ma dostępu do drogi publicznej od strony tej ulicy skoro okoliczność ta ewidentnie wynika z mapy, na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji a stanowiącej integralną część decyzji stosownie do wymagań art. 42 ust. 1 pkt b ustawy.
Trafnie też Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniósł, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu architektoniczno-budowlanego i o pozwoleniu na budowę winny być szczegółowo rozważone kwestie dostępu działki inwestora do ul. G., w tym odniesienie się do usytuowania i szerokości wjazdu z tej ulicy na działkę inwestora i ustaleniu środków jakie w związku z usytuowaniem wjazdu na tę posesję należy podjąć w celu ochrony usprawiedliwionych interesów osób trzecich. Słusznie też Sąd I instancji wywiódł, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany będzie miał obowiązek zbadania czy przedłożony plan zagospodarowania działki spełnia w zakresie planowanego układu komunikacyjnego wskazane w zaskarżonej decyzji warunki wynikające z uregulowań ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a nadto będzie oceniał czy spełnione zostaną wymagania wynikające z rozdziału 2 (dojścia i dojazdy) i rozdziału 3 (miejsca dla samochodów postojowych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Stąd za całkowicie nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy w związku z art. 46 ust. 2 ustawy, w szczególności zaś trudno podzielić motywację wnoszącej skargę kasacyjną, iż zaskarżona decyzja narusza jej prawo własności, bowiem decyzja ta w żadnym stopniu nie rozstrzyga o prawach rzeczowych do terenu, do którego ma tytuł prawny skarżący.
Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy, bowiem prawidłowa jest ocena Sądu I instancji wskazująca, iż zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy określała wymagania w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W szczególności zwrócić należy uwagę, że decyzja ustalająca warunki zabudowy w powołaniu na obowiązujący w dacie jej wydania plan miejscowy nałożyła nakaz zapewnienia na działce inwestora miejsc postojowych dla samochodów co niewątpliwie ogranicza dopuszczalność parkowania na ulicy, stąd wskazywana w tej mierze kolizja ustaleń zaskarżonej decyzji z interesami skarżącej wywiedziona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jest niezrozumiała. Zaskarżona decyzja nie rozstrzyga o kwestiach korzystania z ulicy G. w tym co do parkowania na niej samochodów i podnoszone w tej mierze zarzuty skargi kasacyjnej o pozbawieniu skarżącej możliwości korzystania z tej drogi dla parkowania samochodu nie mają żadnego związku z zaskarżonym wyrokiem.
Z przyczyn wymienionych skarga kasacyjna niemająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.