Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2007 roku, sygn. akt III SA/Kr 306/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę H.S. na decyzje Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2006 roku, Nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] maja 2005 roku, Nr [...] Prezydent Miasta Krakowa orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego H.S. z lokalu nr [...] przy ul. W. 18 w K. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Krakowa stwierdził, że decyzje o wymeldowaniu wydaje się na wniosek strony lub z urzędu, jeśli osoba zameldowana opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że H.S. nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały co potwierdziła jego matka. Fakt niezamieszkiwania potwierdziły również lokatorki budynku nr [...] przy ul. W. w K. oraz kontrola meldunkowa wykonana przez IV Komisariat Policji w K. Z materiału dowodowego wynika również, że H.S. został aresztowany w dniu 1 marca 2003 roku w lokalu nr [...] przy ul. W. 18 w K. Karę pozbawienia wolności zaczął odbywać od dnia 28 czerwca 2004 roku.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 maja 2004 roku, sygn. akt [...] orzeczono rozwód T.S. z H.S..
W punkcie III wyroku orzeczona została eksmisja H.S. z lokalu nr [...] przy ul. W. 18 w K. Z uwagi na orzeczoną eksmisję H.S. po odbyciu kary nie ma prawa powrotu do przedmiotowego lokalu.
Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa odwołanie złożył H.S..
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku, Nr [...] Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2005 roku.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Małopolski stwierdził, że przez opuszczenie lokalu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, należy rozumieć opuszczenie dobrowolne. Nie jest opuszczeniem dobrowolnym takie opuszczenie, do którego strona została zmuszona, jeśli podjęła ona przewidziane prawem środki w celu obrony swoich praw do przebywania w tym lokalu. Wprawdzie H.S. w odwołaniu podnosił, że zgłosił Policji fakt wymiany zamków w drzwiach wejściowych ale ani z odwołania ani z akt sprawy nie wynika, by podjął we właściwym czasie czynności prawne zmierzające do powrotu do przedmiotowego lokalu. Zgodnie z treścią art. 344 § 2 k.c. roszczenie o ochronę posiadania wygasa jeśli nie będzie dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia.
Zdaniem Wojewody, o ile fakt opuszczania lokalu przez H.S. w związku z osadzeniem w zakładzie karnym nie uprawniał organu meldunkowego do wymeldowania, to brak powrotu do tego lokalu w trakcie pobytu na wolności w 2004 roku, przed ponownym osadzeniem w zakładzie karnym, uzasadniał wymeldowanie. Nadto orzeczenie o eksmisji H.S. zawarte w wyroku rozwodowym czyni jego powrót do tego mieszkania nierealnym.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył H.S..
W skardze podniósł, że nie jest prawdą, iż lokal nr [...] przy ul. W. 18 w K. opuścił dobrowolnie. Zdaniem skarżącego organ administracji oparł się na twierdzeniach jego byłej żony, która podała tylko okoliczności korzystne dla niej, a krzywdzące dla niego. Skarżący stwierdził, że jego dzieci i żona znęcały się nad nim. Skarżący stwierdził, że skazanie go miało na celu ostateczne usunięcie go z mieszkania.
Skarżący podał, że w czasie pobytu na wolności próbował wejść do mieszkania lecz było to niemożliwe, gdyż jego żona zmieniła zamki. Fakt ten zgłaszał kuratorowi sądowemu, który zgłosił sprawę Policji. Interwencja ta jednak nie odniosła skutku. W tej sytuacji mieszkał w różnych miejscach w tym u swojej matki. W momencie wyjścia z Zakładu Karnego i utraty zameldowania stanie się bezdomnym bez prawa otrzymania lokalu zastępczego. Zdaniem skarżącego ewentualna zmiana decyzji odnośnie do wymeldowania byłaby szansą dla dalszego życia.
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2007 roku, sygn. akt III SA/Kr 306/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzje Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2006 roku, Nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący w sposób trwały i dobrowolny opuścił lokal mieszkalny przy ul. Włóczków 18/16 w Krakowie.
Sąd wskazał, że o ile do [...] lutego 2004 roku skarżący przebywał w Zakładzie Karnym, to już po tej dacie w okresie od dnia [...] lutego 2004 roku do 28 czerwca 2004 roku przebywał na wolności. Próby wejścia do mieszkania przez skarżącego ograniczały się do poinformowania kuratora o wymianie zamków w drzwiach. Skarżący nie podejmował jakichkolwiek innych starań zmierzających do zamieszkania w przedmiotowym lokalu. Nie zostało uprawdopodobnione twierdzenie skarżącego, że po dniu [...] lutego 2004 roku spał na klatce schodowej budynku nr 18 przy ul. W. Zdaniem Sądu, gdyby istotnie mieszkanie przy ul. W. [...] było jego centrum życiowym, to podjąłby on starania zmierzające do zamieszkania w nim. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że Policja podejmowała celowe działania zmierzające do utrudnienia mu zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. W. w K..
Sąd wskazał również, że matka skarżącego oświadczyła, że jeśli zwrócona zostanie jej kwota 20 000 zł, to ona dobrowolnie wymelduje syna. Zdaniem Sądu świadczy to o tym, że w istocie mieszkanie nr [...] przy ul. W. 18 w K. nie było centrum życiowym skarżącego, a kwestia wymeldowania była argumentem pomocnym przy dokonywaniu rozliczeń finansowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził również, że zameldowanie lub wymeldowanie nie ma znaczenia dla ustalenia tytułu prawnego do korzystania z danego mieszkania.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną złożył H.S. podnosząc zarzuty:
- 1. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącego pomimo naruszenia przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.,
- 2. naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe uznanie w uzasadnieniu wyroku, że stan faktyczny ustalony przez organy administracji został ustalony w sposób prawidłowy.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną organy administracji powinny zbadać, czy opuścił on lokal bez zamiaru powrotu do niego oraz czy uczynił to dobrowolnie. Tymczasem okoliczności te nie zostały należycie wyjaśnione. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną podjął on działania jakie w jego mniemaniu były wystarczające do przywrócenia mu możliwości dostępu do mieszkania. Nawet jeśli działania te były niewystarczające, to sam fakt ich niepodjęcia nie może prowadzić do wniosku, że opuścił on lokal dobrowolnie.
Zdaniem wnoszącego skargą kasacyjną Sąd naruszył art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez wadliwe ustalenie, że stan faktyczny ustalony w sprawie odpowiada hipotezie normy prawnej opisanej w tym przepisie. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną stan faktyczny nie pozwala jednoznacznie przyjąć, że poprzez swoje zachowanie w sposób nie budzący wątpliwości wyraził on wolę rezygnacji z przebywania w przedmiotowym lokalu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna wniesiona przez H.S. nie zasługuje na uwzględnienie.
Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej – p.p.s.a w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.
Organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy administracji jest prawidłowa i nie budzi zastrzeżeń. Zasadnie w tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał poczynione przez organy administracji ustalenia faktyczne i wydane na ich podstawie rozstrzygnięcia za prawidłowe. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, wskazuje iż dobrowolnie zrezygnował on z zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. W. 18 w K. Brak było w tej sytuacji podstaw do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji.
Za nieuzasadniony uznać należy również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, iż organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Jak to zostało już wyżej wskazane, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stan faktyczny w sprawie ustalony został prawidłowo zaś wydane na jego podstawie rozstrzygnięcie nie narusza prawa.
Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przez Sąd art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Naruszenie prawa materialnego ma miejsce wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny tylko ocena prawa tego stanu dokonana przez organ administracji lub Sąd. Tymczasem wnoszący skargę kasacyjną, jak wynika z treści zarzutu, nie kwestionuje samej tylko oceny prawnej stanu faktycznego, ale również prawidłowość ustaleń faktycznych. Zarzut wnoszącego skargę kasacyjną nie dotyczy więc oceny prawnej ustalonego przez Sąd stanu faktycznego tylko stanu faktycznego, jaki jego zdaniem Sąd powinien ustalić. Jest to wiec w istocie zarzut dokonania błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd, a nie zarzut naruszenia prawa materialnego. Tego zaś rodzaju zarzut, jak to zostało już wcześniej wskazane, nie znajduje uzasadnienia.
Zaskarżony wyrok nie zawiera uchybień, skutkujących koniecznością jego uchylenia, które Naczelny Sąd Administracyjny byłby zobligowany wziąć pod uwagę z urzędu.
Z przytoczonych wyżej względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwianych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.
Wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu winien być rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tak, by pełnomocnik z urzędu miał możliwość złożenia od niego środka zaskarżenia, jeśli rozstrzygniecie w tym przedmiocie nie będzie go satysfakcjonować.