Uzasadnienie
W dniu 27 lutego 2004 r. wpłynęła do rady Miejskiej [...] skarga K. S.A. z siedzibą w [...] skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...], w sprawie zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w obszarze dzielnicy [...], w rejonie ulic: [...], w zakresie wprowadzenia usług centrotwórczych, wnosząc o jej uchylenie po wcześniejszym wezwaniu pismem z dnia 7 stycznia 2004 r. Rady Miejskiej do "usunięcia naruszenia prawa". W skardze tej wskazano, że wezwanie do naruszenia prawa pozostało bez odpowiedzi, wobec czego skarga została złożona w terminie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania, stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Uchwałą z dnia [...], nr [...] Rada Miejska [...] nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego K. S.A. z siedzibą w [...].
Powyższą uchwałę doręczono skarżącej w dniu 15 marca 2004 r. w związku z czym K. S.A. pismem z dnia 24 marca 2004 r. skierowanym do Rady Miejskiej [...] poinformował, iż podtrzymuje skargę z dnia 26 lutego 2004 r.
Postanowieniem z dnia 14 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. S.A. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd podkreślił, że skarga została wniesiona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego na udzielenie przez Radę odpowiedzi na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, a jako wniesiona przedwcześnie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
Poza tym przywołany w skardze przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., nie może mieć tu zastosowania w związku z brzmieniem art. 102a ustawy o samorządzie gminnym. W sprawie terminu wnoszenia skargi w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym, zachowuje aktualność uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 1998 r., FPS 1/98 (ONSA 1998, z.3, poz.78).
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia zarzucono naruszenie przepisów: art. 101 ustawy z dnia 9 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 i 45 Konstytucji i wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów wedle norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że skarga został złożona w terminie, ponieważ organ nie wypełnił obowiązku powiadomienia o nie załatwieniu sprawy w terminie, natomiast sprawa nie ma charakteru szczególnie skomplikowanego, wobec czego nie można założyć, że organ mógł skorzystać z dwumiesięcznego terminu do udzielenia odpowiedzi, a skarżący dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu był uprawniony do wniesienia skargi. Nie ma bowiem podstaw, by przyjąć, iż wszystkie sprawy, których dotyczy art. 101 ustawy o samorządzie gminnym mają charakter szczególnie skomplikowany. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji pełnomocnik skarżącego, radca prawny A. L. podniósł, iż zaskarżone postanowienie zostało oparte na przesłankach pozaprawnych, bowiem powoływany wyżej art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie zakłada, że skarga do Sądu przysługuje dopiero po upływie dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 35 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego wykładnia przyjęta w zaskarżonym postanowieniu narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu, a "ewentualne wątpliwości związane z ustaleniem zakresu prawa do rozpatrzenia sprawy przez sąd muszą być interpretowane na rzecz rozwiązania wyrażającego zasadę".
Poza tym, skarżąca pismem z dnia 26 marca 2004 r. podtrzymała swe stanowisko w przedmiocie skargi, co w razie bezskuteczności skargi z dnia 27 lutego 2004 r., powinno być interpretowane jako jej ponowienie.
We wniesionej pismem z dnia 1 grudnia 2005 r. odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Rady Miasta [...] wnosi o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Sąd pierwszej instancji, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, przyjął, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 1998 r. FPS 1/98 ONSA 1998, z. 3, poz.
78) zachowała w całości swą aktualność i ma tu zastosowanie. Jest to pogląd co najmniej dyskusyjny, chociażby z uwagi na brzmienie art. 100 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), co oczywiście nie wyklucza możliwości odwoływania się do takich uchwał. Jednak należy przypomnieć, że w/w uchwała została podjęta na podstawie i w celu wyjaśnienia wątpliwości prawnych przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a co nie jest bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy, jeśli się zważy, że obecnie skargi do sądu administracyjnego są wnoszone za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a.) a poprzednio bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Nie można też odmówić słuszności skardze kasacyjnej w tej części, w której odwołuje się do brzmienia art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, który to przepis mówi, iż "w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym" a więc przepisy art. 35-38 Kpa, a nie tylko wybraną część §3 art. 35 Kpa. Tym samym, jest to pogląd kwestionujący stanowisko przyjęte we wcześniej powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 1998 r., co wymaga poważnego rozważenia na gruncie przepisów obowiązujących w tym zakresie od dnia 1 stycznia 2004 r.
Słusznie też podnosi się w skardze kasacyjnej, iż pismem z dnia 26 marca 2004 r. strona skarżąca podtrzymała swoją skargę z dnia 26 lutego 2004 r., co w związku z uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia 1 marca 2004 r. (doręczoną w dniu 15 marca 2004 r.), powinno być interpretowane jako ponowienie skargi. Powyższej okoliczności Sąd pierwszej instancji w ogóle nie wziął pod uwagę, a to mogło mieć istotne znaczenie dla sprawy i jej rozstrzygnięcia z uwagi na liczenie terminu do wniesienia skargi.
W świetle okoliczności tej sprawy, nie są do końca uprawnione twierdzenia Sądu pierwszej instancji, iż "skargę należy uznać za wniesioną przedwcześnie" i że "termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym to jego skrócenie bądź wydłużenie przez sąd administracyjny jest niedopuszczalne, co w konsekwencji powoduje także niedopuszczalność skargi". To ostatnie cytowane stwierdzenie, słuszne co do zasady, odnosi się jednak do brzmienia art. 53 § 1 p.p.s.a. jednak nie do skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skoro nie mają tu zastosowania przepisy art. 52 § 3 i 4 oraz 53 § 2 p.p.s.a. a w kwestii zakresu odesłania w art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i terminów do wniesienia skargi, trzeba posiłkowo odwoływać się do wcześniej powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 1998 r.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.