Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005r., sygn. akt VII SAB/Wa 41/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi "Z." Sp. z o.o. w [...] na bezczynność Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca Spółka złożyła w dniu 25 marca 2005r. skargę na bezczynność ww. organu, w której domagała się zobowiązania organu do wydania decyzji zamiennej w stosunku do pozwolenia na budowę z dnia [...], nr [...]. Sąd wskazał, że w dniu 7 lutego 2005r. Prezydent Miasta [...] zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zajęcia stanowiska przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odnośnie obowiązku sporządzenia i zakresu raportu oddziaływania na środowisko. W dniu 5 kwietnia 2005r. postępowanie zostało podjęte, po czym w dniu 13 maja 2005r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję w przedmiotowej sprawie.
W związku z powyższym Sąd uznał, że Prezydent Miasta [...] nie pozostawał w bezczynności. Sąd stwierdził, że w sprawach na bezczynność organu Sąd rozpoznaje skargę według stanu sprawy z daty orzekania, tj. daty zamknięcia rozprawy poprzedzającej orzekanie. Powołał orzeczenia potwierdzające powyższe stanowisko – wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998r. sygn. akt I SAB/Gd 29/96, nie publ., wyrok NSA z dnia 16 września 1998r., sygn. akt IV SAB 37/97, nie publ. oraz wyrok NSA z dnia 6 października 2000r., sygn. akt IV SA 105/00, LEX nr 53462.
Na powyższe postanowienie Spółka "Z." złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie skargi Spółki na bezczynność organu i niestwierdzenie przez Sąd wydania przez Prezydenta Miasta [...] z dnia 13 maja 2005r., nr [...] z naruszeniem prawa na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i wydanie przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 i art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W ocenie skarżącego w szczególności Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to wobec niewskazania, choćby w uzasadnieniu postanowienia, że bezczynność miała miejsce, co spowodowało zamknięcie skarżącemu drogi do sądu powszechnego, co stanowi naruszenie art. 45 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do regulacji zawartej w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl zaś art. 183 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zasada ta oznacza nie tylko związanie wnioskiem skarżącego w zakresie przedmiotu zaskarżenia, ale również związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Wyjątki od tej zasady określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania. Procesowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji ogranicza ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia do zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.
Należy przy tym zauważyć, że podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania strona musi wskazać takie przepisy, które miały zastosowanie przez tym Sądem, a także, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też rozpoznane mogą być jedynie te zarzuty, które dotyczą przepisów prawa stosowanych przez Sąd. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu statuuje wymóg zawarcia wskazań co do dalszego postępowania, jeżeli w przypadku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Zgodnie z art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach.
Z powyższego wynika, że w przypadku postanowień kończących postępowanie sądowe, należy w uzasadnieniu tego postanowienia zwięźle przedstawić stan faktyczny i prawny oraz wskazać motywy procesowego załatwienia sprawy.
Odnośnie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia z przepisem art. 141 § 4 zd. pierwsze, stwierdzić należy, iż uzasadnienie tego orzeczenia odpowiada wymogom w nim określonym i uwzględnia charakter procesowego rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie Sądu I instancji bezspornie zapadło w oparciu o przeprowadzoną analizę akt sprawy, co wynika wprost z jego uzasadnienia. Sąd wziął po uwagę wszystkie okoliczności, które służyły ustaleniu, czy w sprawie zachodziła zarzucana bezczynność. W tej sytuacji nie sposób podzielić podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, iż kwestionowany wyrok narusza art. 141 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie mógł także zostać naruszony przepis art. 145 § 1 pkt 3 ww. ustawy, skoro przedmiotem skargi nie była decyzja administracyjna ani postanowienie, a tylko w takich sytuacji przepis ten dotyczy. Przepis ten nie był przez Sąd I instancji zastosowany, zatem nie mógł zostać naruszony.
Nietrafne są więc zarzuty naruszenia przez Sąd przepisów postępowania administracyjnego (k.p.a.), jak również przepisów prawa materialnego, w tym art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego.
Sąd z uwagi na przedmiot i zakres rozstrzygnięcia w ogóle nie zajmował się merytorycznymi kwestiami, ograniczając się do badania, czy w dniu orzekania organ pozostawał w bezczynności. Sąd dostrzegł fakt, iż w chwili złożenia skargi zarzucana bezczynność miała miejsce. W takiej sytuacji w myśl art. 149 tej ustawy Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro jednak decyzja w sprawie została wydana, to bezprzedmiotowe stało się postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie orzekł o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W przedstawionym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 182 § 1 i art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.