Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 marca 2005r. w sprawie sygn. Akt SA/Rz 1271/03 oddalił skargę H. M., J. Ć. i R. Ć. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w/w decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie po rozpatrzeniu odwołań J. Ć., R. Ć. oraz H. M. od decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr, nr ew. 685/2, 686, 685/1, 684, 683 pod budowę odcinka kanalizacji sanitarnej utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, powołując jako podstawę prawną przepis art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożyła Gmina T. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego do NSA Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wnieśli H. M., J. Ć. i R. Ć. zarzucając, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono dla Gminy T., ale faktycznie inwestorem i właścicielem działek, na której ma być wybudowana sieć kanalizacyjna są osoby fizyczne. Podnieśli, że nie wyrazili zgody na przejście z kanalizacją przez ich działki, a ponadto, że można przeprowadzić ją inną trasą.
Oddalając powołanym wyżej wyrokiem skargę, Sąd wyjaśnił, iż celem decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest określenie czy projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zamierzenie inwestycyjne objęte zaskarżoną decyzją przebiega przez teren, którego dotyczą uregulowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Trzebownisko uchwalonego uchwałą Rady Gminy Nr XXXIII/33/92 z 30 lipca 1993r. Planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem AM2 - obszar mieszkaniowy. Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd podkreślił, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym już nie obowiązywała w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy. Uchylona została na mocy art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r. Zgodnie z przepisem art. 85 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Trzebownisko uchwalony został uchwałą Rady Gminy z 30 lipca 1993 r., zaś ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym będąca podstawą rozstrzygnięcia weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. W świetle zapisu przepisu art. 67 ust. 1 i la ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym plany zagospodarowania przestrzennego sprzed daty wejścia w życie ustawy zachowały swą moc, ponieważ Rada Gminy Trzebownisko uchwałą nr XII/119/99 z dnia 17 grudnia 1999 r. uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Trzebownisko, zaś uchwałą z dnia 28 lutego 2002 r. nr XXXII/288/2002 przystąpiła do sporządzenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Trzebownisko.
Sąd stwierdził, że zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ nie są one zasadne na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ celem tego postępowania jest określenie, czy projektowana inwestycja zgodna jest z uregulowaniami obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z tych też względów bez znaczenia dla sprawy jest to, czy strony wyraziły zgodę na lokalizację inwestycji oraz czy istnieją techniczne możliwości przeprowadzenia inwestycji w inny sposób. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.
Skargi kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosły J. Ć. i H. M. reprezentowane przez radcę prawną I. O. domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skargi kasacyjne miały jednakową treść.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
- - art. 2 pkt 7 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 200Ir. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747) polegające na przyjęciu, że Gmina Trzebownisko zamierza budować odcinek kanalizacji sanitarnej,
- - art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2004r. Dz.U. nr 261, poz. 2603 z późn. zmianami) poprzez przyjęcie faktycznie, że w/w inwestycja jest inwestycją celu publicznego,
- - uchwały Rady Gminy Trzebownisko nr XXXIII/33/92 z dnia 30 lipca 1993r. dotyczącej Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Trzebownisko.
W uzasadnieniu skarg kasacyjnych wskazano, że na terenie oznaczonym w w/w planie zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje się budowy odcinka sieci kanalizacyjnej przebiegającej na działkach nr 685/2, 686, 685/1, 684,683. Sieć kanalizacyjna na tym terenie istnieje. Gminie Trzebownisko chodzi o wybudowanie przyłączy do dwóch budynków, istniejącego i mogącego powstać w przyszłości na działce nr 685/1 obok działek skarżącej J. Ć. nr 685/2 i 686, przy czym jedno z przyłączy miałoby przechodzić przez jej działki i obok działki H.M. nr 684.
Zgodnie z art. 2 pkt 7 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków sieć (kanalizacyjna) to "przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda łub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego". Definicję przyłącza kanalizacyjnego zawiera zaś art. 2 pkt. 5 cyt. wyżej ustawy i jest to "odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną /../".Wskazując na powołane przepisy skarżące zarzuciły, że wyrok Sądu I instancji narusza przepis art. 2 pkt 7 i art. 2 pkt 5 w/w ustawy, gdyż Sąd rozstrzygający przyjął za Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Rzeszowie, że w sprawie chodzi o budowę odcinka kanalizacji sanitarnej w rozumieniu sieci kanalizacyjnej, a faktycznie sprawa dotyczy budowy dwóch przyłączy. Budowa sieci kanalizacyjnej jest inwestycją celu publicznego i może być realizowana wyłącznie na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne.
Cel publiczny w odniesieniu do tej sprawy określa art.6 pkt.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy Trzebownisko wydał decyzję dotyczącą budowy odcinka kanalizacji sanitarnej jako celu publicznego, nie wskazując w tytule zadania inwestycyjnego- czy jest to sieć kanalizacyjna czy przyłącza, podczas, gdy faktycznie dotyczy ona budowy przyłączy, które nie są inwestycjami celu publicznego w rozumieniu cytowanej wyżej ustawy.
Ponadto, z uzasadnienia wymienionej decyzji wynika, że dla terenów objętych miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Trzebownisko, przewidziano tylko sieć kanalizacyjną, a nie przyłącza. Skoro w rzeczywistości sprawa dotyczy budowy przyłączy decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...] maja 2003r. znak [...] była od początku błędna i Sąd winien ją uchylić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Zatem zakres kognicji Sądu, rozpoznającego skargę kasacyjną wyznaczają precyzyjnie sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na podstawach, określonych w art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływaną jako p.p.s.a.)
Stosownie do treści tego przepisu jako podstawy skargi kasacyjnej można wskazać:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1),
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).
W niniejszej sprawie skarżący powołali się na pierwszą podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 7 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 200Ir. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747) polegające na przyjęciu, że Gmina Trzebownisko zamierza budować odcinek kanalizacji sanitarnej oraz art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. nr 261, poz. 2603 z późn. zmianami) poprzez przyjęcie, że w/w inwestycja jest faktycznie inwestycją celu publicznego, a także zarzucili naruszenie ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Trzebownisko.
Skargi kasacyjne są niezasadne, ponieważ żaden z zawartych w nich zarzutów nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd.
Przede wszystkim podnieść należy, że Sąd I instancji przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia nie stosował powołanych wyżej przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 200Ir. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ani przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Sąd I instancji nie miał podstaw do stosowania unormowań przewidzianych w tych ustawach, bowiem kontrolowana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana na podstawie przepisów art.40 i art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta nie zawierała regulacji dotyczącej inwestycji celu publicznego. Regulację w tym przedmiocie wprowadziła ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., nr 80, poz.717 ze zm.). W tej sytuacji zarzuty skarg kasacyjnych, iż faktycznie przedmiotowa decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy inwestycji celu publicznego są całkowicie nieuzasadnione.
Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd I instancji trafnie ocenił, że zamierzenie inwestycjne polegające na budowie odcinka kanalizacji sanitarnej jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Trzebownisko, skoro jak wynika z jego treści przedmiotowy obszar jest przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe. Planowana inwestycja nie jest więc sprzeczna z funkcją przewidzianą dla tego terenu w ustaleniach planistycznych. Poza tym na tym etapie procesu inwestycyjnego nie można mówić o rozbieżnościach pomiędzy zamierzoną przez wnioskodawcę inwestycją, a inwestycją dla której realizacji ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Przypomnieć też należy, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mógł złożyć każdy niezależnie od przysługujących mu uprawnień do nieruchomości. Nie wymagał udokumentowania tytułu do dysponowania nieruchomością objętą wnioskiem. Kwestię tę natomiast badają organy architektoniczno-budowlane przed wydaniem stosownych pozwoleń na realizację projektowanych inwestycji.
Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało, że skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 ustawy p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.