Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 29/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę W. S. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2019 r., nr OA.7721.18.48.2019, w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. S.. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. § 12 ust. 6 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż ma on zastosowanie do budynków istniejących, wybudowanych przed wejściem w życie przedmiotowego przepisu.
Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego wedle norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia 16 listopada 2020 r. skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego tj. § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż ma on zastosowanie do budynków istniejących, wybudowanych przed wejściem w życie przedmiotowego przepisu.
Przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego nie było wybudowanie budynku mieszkalnego w latach 1984-1985.
Jak wynika z ustaleń faktycznych, inwestorzy wykonali w 2018 r. roboty budowlane na podstawie zgłoszenia dokonanego w Starostwie Powiatowym w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2016 r., znak: AB.6743.13.136.2016. Polegały one na wymianie pokrycia dachowego nad główną bryłą budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], w miejscowości J., gm. T. W opisie dołączonym do zgłoszenia określono, że roboty budowlane obejmują częściową wymianę spróchniałych krokwi i łat oraz wymianę pokrycia dachu z blachy na dachówkę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu do zgłoszonych robót.
Organy nadzoru budowlanego nie zakwestionowały legalności robót wykonanych na podstawie zgłoszenia. Ustaliły jednak, że inwestorzy wykroczyli poza zakres zgłoszonych robót. Dokonali wydłużenia okapów dachu o około 40-50 cm poza lica ścian zewnętrznych budynku. To wydłużenie zostało zakwalifikowane przez PINB jako przebudowa obiektu budowlanego, niemieszcząca się w ramach zwolnienia określonego w art. 29 ust. 2 pkt 1b Prawa budowlanego, a zatem wymagająca pozwolenia na budowę.
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.
Oznacza to, że przepisy rozporządzenia, w tym także § 12 ust. 6 pkt 1, stosuje się do przebudowy obiektu budowlanego, wykonywanej w trakcie obowiązywania rozporządzenia, nawet jeśli przebudowie podlega budynek wybudowany przed wejściem w życie tego rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.