Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r., IV SA/Wa 278/11, po rozpoznaniu skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. oraz P. S.A. z siedzibą w W., stwierdził że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 w zakresie w jakim utrzymano nią w mocy decyzję organu I instancji, co do działek o numerach ewidencyjnych przed podziałem [...] i [...], została wydana z naruszeniem prawa.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Infrastruktury na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r., nr 26, poz. 133 tj. ze zm.), zwanej dalej "ustawą o EURO 2012" uchylił na stronie 6 w części oznaczonej pkt VIII.10 zapis:
"wszelkie kolizje z istniejącą infrastrukturą należy usunąć w porozumieniu z właściwymi gestorami sieci" i orzekł w tym zakresie:
"należy zachować warunki i normy wynikające z przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zapewnić stronom oraz osobom trzecim dostęp do drogi publicznej oraz możliwość korzystania z urządzeń istniejącej infrastruktury technicznej. W przypadku kolizji z istniejącą infrastrukturą techniczną, sposób jej usunięcia należy uzgodnić z właściwym zarządcą sieci." zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody W. nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. ustalającą lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pod nazwą "przedłużenie trasy tramwajowej P. do Dworca Zachodniego w P.".
Skargi na powyższą decyzję złożyła T. Sp. z o.o. oraz P. S.A. Spółka zaskarżyła decyzję w części w jakiej decyzja zatwierdza przejęcie nieruchomości znajdującej się w jej wieczystym użytkowaniu, stanowiącej działkę o nr ew. [...] oraz zatwierdza podział nieruchomości znajdującej się w użytkowaniu wieczystym Spółki, stanowiącej działkę o nr ew. [...]. P. S.A. wniosła o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody W. w części w jakiej zatwierdza podział nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...], jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając wydanie zaskarżonej decyzji w części z naruszeniem prawa wskazał, że wobec pozostających w dyspozycji Sądu dokumentów niekwestionowanych przez strony skarżące, w sprawie znalazł zastosowanie art. 36 ust. 2 w zw. z ust. 3 ustawy o EURO 2012. Sąd nie mógł więc uwzględnić skargi poprzez uchylenie zaskarżonego aktu, a przy orzekaniu o wydaniu decyzji z naruszeniem prawa, mógł mieć na względzie jedynie wadliwości decyzji stanowiące podstawę wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji (wskazane w art. 145 § 1, art. 145a, art. 156 § 1 k.p.a.).
Zdaniem Sądu, skargi, wniesione przez podmioty dysponujące tytułem prawnym do działek ew. nr [...] i [...] zasługiwały na uwzględnienie, gdyż organ odwoławczy rozpatrując sprawę w wyniku złożenia odwołań przez Strony skarżące, w wyniku zastosowania oczywiście wadliwej wykładni regulacji ustawy o EURO 2012 nie dokonał stosownej oceny legalności decyzji w przedmiocie lokalizacji, w świetle stosownych wymagań wynikających z ugn (ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami).
Jak wskazał Sąd, podstawą materialnoprawną orzekania przez organy obu instancji w przedmiocie wydania decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia był art. 23 ust. 1 ustawy o EURO 2012. Trafnie zauważa organ odwoławczy, iż przesłanką przyjęcia tej regulacji przez ustawodawcę była chęć przyspieszenia procesu inwestycyjnego. Służyć temu miało m.in. wprowadzenie uproszczonej procedury wywłaszczania nieruchomości, generalnie regulowanej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Mianowicie wywłaszczenie następuje na skutek wydania decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia (art. 24a ust. 3 ustawy o EURO 2012) według linii rozgraniczających wyznaczonych na stosownych mapach podziałowych, które mają być jednak sporządzone zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami (dalej – ugn), co wynika bezpośrednio z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o EURO 2012, przy czym wydanie decyzji o lokalizacji skutkuje równocześnie dokonaniem podziału nieruchomości, gdy linie rozgraniczające przedsięwzięcia obejmują jedynie część działki (art. 24a ust. 1).
Jednocześnie w pozostałym zakresie prawodawca przesądził o obowiązku stosowania przepisów ugn (art. 24f ustawy o EURO 2012). W tak zarysowanym stanie prawnym oczywistym wnioskiem jest stwierdzenie, iż prawodawca, poza dokonaniem modyfikacji procedury i celów wywłaszczania, nie zmodyfikował materialnoprawnych reguł wywłaszczenia nieruchomości, i w tym zasad podziałów działek ewidencyjnych, gdy wywłaszczenie miałoby obejmować część działki. Zasady te muszą być uwzględniane w tej sytuacji na etapie określania linii podziału nieruchomości, które z mocy ustawy są tożsame z linią rozgraniczającą przedsięwzięcie (art. 24a ust. 2 ustawy o EURO 2012). Powyższa rekonstrukcja stanu prawnego nie wymaga zastosowania złożonych reguł wykładni.
W tym kontekście, zdaniem Sądu, trafnie podniesiono w skardze P. S.A., iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ odwoławczy winien był on ustalić, czy skoro linia podziału przebiegała przez nieruchomość zabudowaną, zachowano zasadę wynikającą z art. 93 ust. 3b ugn w zw. z art. 24f ustawy o EURO 2012. Uchybienie temu obowiązkowi stanowi, w ocenie Sądu, o rażącym, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszeniu przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy, tj. art. 7 i 77 k.p.a.. Uchybienie to mogło prowadzić do wydania decyzji z naruszaniem wskazanej normy materialnoprawnej. Obecny na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż w ocenie jego mocodawcy, w przypadku właściwego wyjaśnienia sprawy, było możliwe przeprowadzenie linii podziału przez budynek z zachowaniem wskazanej zasady.
Zdaniem Sądu, mylnie wywodzi organ administracji - wobec zarzutów odwołania, iż P. S.A. nie jest zainteresowany rozbiórką całego budynku - jakoby kwestia ta miała być rozstrzygana na dalszym etapie procedury inwestycyjnej tj. przy wydaniu pozwolenia na budowę. Konkretny przebieg linii rozgraniczających, gdy w sposób przypadkowy przecinają budynek, musi w większości przypadków mieć znaczenie przesądzające o konieczności jego rozbiórki. W rozpoznawanej sprawie z pisma procesowego inwestora wynika, iż faktycznie na etapie wydania pozwolenia na budowę nakazano rozbiórkę obiektu. Nie zgromadzenie przez organ administracji stosownego materiału dowodowego odnoszącego się do kwestii ewentualnej możliwości przeprowadzenia linii rozgraniczającej tak, aby nie była konieczna rozbiórka całego obiektu wyklucza na tym etapie przesądzenie, czy wynikało to z obiektywnych uwarunkowań czy też było to następstwem wadliwie sporządzonego projektu podziału.
Analogicznie rażąco uchybił organ odwoławczy wymaganiu art. 7 i 77 k.p.a. w kontekście właściwego wyjaśnienia sprawy, gdy chodzi o kwestie rozważenia możliwości zapewnienia drogi koniecznej do nieruchomości, powstałej po podziale działki ew. nr [...] (przesłanka nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Bezpodstawne są wywody organu, jakoby przepisy ustawy o EURO 2012 wyłączały obowiązek opracowywania projektu podziałów z uwzględnieniem zapewnienia, aby powstające działki miały zapewniony dostęp do drogi publicznej. Wymaganie to, zawarte w art. 93 ust. 3 ugn, ma charakter materialnoprawny a jak wskazano, w tym zakresie ustawa o EURO 2012 nie wprowadza żadnych modyfikacji.
Dodatkowo w myśl ugn, o ile na dzień wydzielenia działka nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej, w decyzji o podziale należy zamieścić warunek, co do obowiązku jej zapewnienia poprzez ustanowienie stosownej służebności (art. 99).
Wskazane reguły odnoszą się bezpośrednio do podziałów nieruchomości dokonanej na podstawie regulacji szczególnej – ustawy o EURO 2012. O ile w toku postępowania zostanie ustalone, iż zapewnienie dojazdu do nieruchomości, powstałej w wyniku podziału, ma nastąpić w następstwie podjęcia określonych czynności przez inwestora, na rzecz którego wydawana jest decyzja lokalizacyjna, w orzeczeniu w ramach obowiązku określenia wymagań, co do ochrony interesów osób trzecich (art. 24 ust. 1 pkt 4 ustawy o EURO 2012), powinien zostać nałożony na niego stosowny obowiązek. Zadość temu wymaganiu nie czyni w oczywisty sposób ogólny zapis, wprowadzony do decyzji lokalizacyjnej przez organ odwoławczy (zmiana pkt VIII.10), o obowiązku zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Powinność ta, sformułowana w decyzji w sposób abstrakcyjny, wynika wszak z mocy prawa i jej powtórzenie w orzeczeniu administracyjnym nie powoduje żadnych skutków prawnych, w szczególności nie kreuje żadnych dodatkowych praw czy obowiązków po stronie uczestników postępowania.
Bezzasadne są wywody organu administracji, iż kwestia skomunikowania działek powstałych w wyniku podziału zostanie rozwiązana na etapie wydania pozwolenia na budowę. Przedmiotem tego postępowania, o ile obowiązek zastosowania określonych rozwiązań nie wynika z decyzji lokalizacyjnej, nie jest, co do zasady ustalenie koncepcji dostępu do drogi publicznej dla działek przyległych do miejsca realizacji przedsięwzięcia. W przedmiotowym przypadku utrata dostępu do drogi publicznej nie jest stricte następstwem realizacji określonego zamierzenia budowlanego (wykonania robót objętych pozwoleniem na budowę), lecz wcześniejszego wywłaszczenia, przy braku uprawnień wywłaszczonego do korzystania z gruntu inwestora w celu komunikacji z drogą publiczną.
Oczywiste naruszenie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawie w kontekście podziału wywłaszczonej zabudowanej działki, zgodnie z zasadą wskazaną w art. 93 ust. 3b ugn jak i zapewnienia powstałym w wyniku podziału działkom dostępu do drogi publicznej, w myśl art. 93 ust. 3 ugn w związku z treścią art. 24f ustawy o EURO 2012, ma charakter rażący, skoro orzeczenie dotyczy ingerencji w chronione na szczeblu regulacji konstytucyjnych prawo własności, a niewyjaśnione kwestie wiążą się faktycznie ze stopniem dokuczliwości wywłaszczenia dla podmiotów, w których prawa następuje ingerencja. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla oceny, iż decyzja wydana z oczywistym naruszeniem przepisów nie powinna pozostać w obiegu, z punktu widzenia reguł funkcjonowania państwa praworządnego. Jednocześnie, jak wskazano, stwierdzeniu jej nieważności stoi na przeszkodzie norma art. 36 ust. 1 i 3 ustawy o EURO 2012.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Minister Infrastruktury, zaskarżając go w całości, zarzucając:
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm. – dalej – p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania:
- 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie udzielenie wskazań co do dalszego postępowania, mimo takiego obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a.
- 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż Sąd przyjął, że doszło do innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednocześnie nie wskazując które z owych uchybień stały się przyczyną uchylenia zaskarżonych decyzji i jaki był ich wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:
- 3. art. 24f ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 poprzez przyjęcie, że mimo brzmienia tego przepisu należy stosować przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami także w zakresie ustalania przebiegu linii rozgraniczających.
- 4. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, braku właściwego wyjaśnienia sprawy w zakresie przeprowadzenia linii podziału, podczas gdy organy administracyjne nie mają podstaw prawnych do dokonywania zmian w zakresie lokalizacji wskazywania innego przebiegu linii rozgraniczających, badają natomiast zgodność z prawem i kompletność wniosku złożonego przez inwestora.
- 5. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przepisy te zostały naruszone przy rozważaniu możliwości zapewnienia drogi koniecznej do nieruchomości podczas gdy decyzja lokalizacyjna rozstrzyga, iż inwestycja jest dopuszczalna na wskazanym przez inwestora terenie natomiast konkretne rozwiązania projektowe, w tym dojazdy do działek, rozbiórka budynków nie są przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji,
- 6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu, zamiast art. 151 p.p.s.a., w zw. z niewłaściwym zastosowaniem art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm., dalej zwana: "p.u.s.a.") w wyniku czego Sąd I instancji przekroczył zakres kontroli sądów administracyjnych nad działalnością organów administracji, którego granice wyznacza badanie zgodności tej działalności z prawem, i dokonanie oceny merytorycznej sprawy będącej przedmiotem skargi do Sądu, poprzez próbę rozstrzygnięcia zagadnienia merytorycznego -zasadność ustalonej lokalizacji inwestycji co doprowadziło Sąd do wydania wyroku uchylającego decyzję Ministra Infrastruktury.
Mając powyższe na uwadze Minister Infrastruktury wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz obciążenie skarżących kosztami postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że lektura uzasadnienia przedmiotowego wyroku prowadzi do wniosku, że rekonstrukcja stanu prawnego wykracza poza ramy wykładni językowej przepisów ustawy o EURO, które były materialnoprawną podstawą wydawania decyzji przez organy administracyjne obu instancji. Stanowisko prezentowane przez Sąd prowadzi do wniosku, że linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji EURO 2012 powinny być określone zgodnie z zasadami procedury podziałowej określonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Podczas gdy to inwestor dokonuje określenia przebiegu linii rozgraniczających na etapie wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej w ten sposób, że stanowią one granice terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych (zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o EURO). Wyznaczenie linii rozgraniczających poza terenem niezbędnym dla realizacji przedsięwzięcia jest zatem niedopuszczalne.
Dodać należy i to, że decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro nie stanowi aktu upoważniającego do podjęcia i realizacji inwestycji. Na gruncie tej decyzji zapada rozstrzygnięcie, iż inwestycja jest dopuszczalna na wskazanym przez inwestora terenie. Konkretne rozwiązania projektowe, w tym dojazdy do działek, rozbiórka budynków nie jest przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji, gdyż decyzja lokalizacyjna nie zatwierdza projektu budowlanego. Szczegółowe rozwiązania techniczne są przedstawiane w projekcie budowlanym przygotowywanym w kolejnym etapie już po wydaniu decyzji lokalizacyjnej.
Przede wszystkim wskazać należy, że postępowanie o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 jest specjalnym postępowaniem mającym na celu przyspieszenie realizacji tych inwestycji. Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 ustawa określa zasady przygotowania finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Ustawa określa w szczególności warunki realizacji przedsięwzięć w zakresie projektowania, budowy, przebudowy lub remontu stadionów i innych obiektów budowlanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niezbędnych do przeprowadzenia turnieju.
Ponadto z art. 24f tejże ustawy wynika, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale (tj. rozdziale zatytułowanym Przygotowanie przedsięwzięć Euro 2012) stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zatem z przepisów tych należy wyprowadzić wniosek, że ustawa o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 jest ustawą szczególną w stosunku do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Mając powyższe na uwadze należy mieć na względzie, że w art. 24 omawianej ustawy zawarty został katalog dokumentów załączanych przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji. Zakres obowiązkowych dokumentów, jakie mają być załączone do tego wniosku, w istocie powoduje, że organ nie prowadzi już postępowania wyjaśniającego w rozumieniu k.p.a. Organ dokonuje oceny dokumentacji załączonej do wniosku i bada jej zgodność z przepisami prawa określającymi sposób sporządzenia tych dokumentów. Materiał dowodowy w tych sprawach tworzony jest na podstawie dokumentów dostarczanych organowi przez inwestora. Ustawodawca nakazał wręcz inwestorowi przedstawienie określonych dowodów i dokumentów wraz z wnioskiem o wydanie decyzji. W tych warunkach nie ma podstawy prawnej aby nakładać na organ obowiązek wskazywania inwestorowi rozwiązania alternatywnego w zakresie lokalizacji inwestycji.
Sąd pominął w tym miejscu fakt, że zakres tej inwestycji, będący przedmiotem postępowania, wynika ze sporządzonej przez inwestora mapy z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, która jest elementem niezbędnym wniosku. W związku z tym, aby zaproponować inwestorowi wariant alternatywny, organ musiałby przeprowadzić tzw. kontr dowód, czyli zlecić podmiotowi zewnętrznemu, posiadającemu stosowne uprawnienia, wykonanie takiej mapy zawierającej proponowany inny obszar inwestycji. W niniejszej sprawie nie istnieją ku temu żadne podstawy prawne.
Reasumując należy przyjąć, że organ odwoławczy badając decyzję lokalizacji inwestycji EURO 2012 nie ma podstaw do dokonywania zmian w zakresie lokalizacji wskazywania innego przebiegu linii rozgraniczających, bada natomiast zgodność z prawem i kompletność wniosku złożonego przez inwestora. Skoro ustawodawca zdecydował o tym, że etap gromadzenia przez organ niezbędnych dokumentów i opracowań został przesunięty na etap wnioskowania. Organ orzekający może więc skupić się w toku postępowania wyjaśniającego tylko nad oceną ustaleń wynikających z tych dokumentów i opracowań niezbędnych do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną złożyły T. Sp. z o.o. oraz P. S.A.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszeń przepisów p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak udzielenia wskazań co do dalszego postępowania oraz nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Powyższe zarzuty należy uznać za nieusprawiedliwione.
Zauważyć zatem trzeba, że w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zastosował przepis art. 36 ust. 2 w zw. z ust. 3 ustawy o EURO 2012, który stanowi, że sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Istotą tego przepisu jest dążenie ustawodawcy do tego, aby postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne nie blokowały sprawnego przeprowadzania inwestycji związanych z turniejem. Z powyższego względu Sąd uwzględniając skargę T. Sp. z o.o. oraz P. S. A. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r. ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja w zakresie w jakim utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, co do działek o numerach ewidencyjnych przed podziałem [...] i [...], została wydana z naruszeniem prawa.
Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja pomimo swojej częściowej wadliwości pozostaje w obrocie prawnym i może być wykonywana. Jeżeli w jej konsekwencji strona poniosła szkodę, może domagać się odszkodowania na podstawie przepisów art. 417 i n. kodeksu cywilnego. Tym samym zbędne było udzielenie przez Sąd I instancji wskazówek, co do dalszego postępowania, skoro zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury, jak wyżej wskazano, nie została uchylona przez Sąd ani nie stwierdzono jej nieważności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił również dokładnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wskazał uchybienia organów administracji publicznej oraz ich potencjalny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika zatem z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, przyczyną uwzględnienia skargi było niezastosowanie przez organ przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Konkretnie przepisu art. 93 ust. 3b tej ustawy regulującego sposób podziału nieruchomości zabudowanej (w przypadku skargi P. S. A.) oraz przepis art. 93 ust. 3 powołanej wyżej ustawy stanowiącego, że nieruchomość, która podlega podziałowi powinna mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej (skarga T. Sp. z o.o.). Sąd dokładnie również wyjaśnił w jaki sposób brak wyjaśnienia powyższych kwestii miał wpływ na wynik sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją.
Całkowicie pozbawiony podstaw jest również zarzut przekroczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uprawnień kontrolnych czym miałby zostać naruszony przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Wbrew zarzutom podniesionych w skardze kasacyjnej Sąd I instancji nie próbował rozstrzygnąć zagadnienie merytorycznie kwestionując zasadność ustalonej lokalizacji inwestycji, lecz jedynie wskazał uchybienia popełnione przy wydawaniu zaskarżonej decyzji a polegające na niewyjaśnieniu wskazanych wyżej kwestii związanych z prawidłowością podziału nieruchomości zabudowanej i dostępu działki podlegającej podziałowi do drogi publicznej.
Sąd nie kwestionował zatem wbrew temu co twierdzi wnoszący skargę kasacyjną Minister Infrastruktury samej zasadności czy celowości podjętej decyzji, co nie oznacza, że wskazane wyżej uchybienia nie miały wpływu na ostateczną treść zaskarżonej decyzji co do przebiegu linii podziału w przypadku zabudowanej działki P. S. A. oraz zapewnieniu właściwego dostępu do drogi publicznej działki T. Sp. z o.o. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, ze wyrok Sądu I instancji nie będzie mógł mieć jakiegokolwiek wpływu na treść zaskarżonej decyzji bowiem nie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego a jedynie stwierdzono jej wydanie w części z naruszeniem prawa.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24f ustawy o Euro 2012, zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale tej ustawy należy stosować przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, należy podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że do podziału nieruchomości zatwierdzonej decyzją o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 (art. 24a ust. 1 ustawy o EURO 2012) mają zastosowanie te przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, które regulują sposób podziału nieruchomości, w tym przepis art. 93 ust. 3b tej ustawy regulującego sposób podziału nieruchomości zabudowanej oraz przepis art. 93 ust. 3 powołanej wyżej ustawy stanowiącego, że nieruchomość, która podlega podziałowi powinna mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. W sprawie niniejszej dotyczyło to kwestii prawidłowego ustalenia przebiegu linii podziału w przypadku zabudowanej działki P. S. A. oraz zapewnieniu właściwego dostępu do drogi publicznej działki T. Sp. z o.o.
Kwestie te powinny zostać wyjaśnione na etapie podejmowania decyzji ustalającej lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012, którą zatwierdza się projekt podziału nieruchomości a nie jak podnosi wnoszący skargę kasacyjną dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego.
Za całkowicie chybione należy również uznać stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną Ministra Infrastruktury, że zakres obowiązkowych dokumentów jakie mają zostać załączone do wniosku o wydanie lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2010 powoduje, że organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w rozumieniu przepisów k.p.a. Jednocześnie Minister sam przyznaje, że organ dokonuje oceny dokumentacji załączonej do wniosku i bada jej zgodność z przepisami prawa. Powyższe wymaga zaś w rezultacie przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego w oparciu o przepisy k.p.a. zmierzającego do ustalenia czy dokumenty złożone przez inwestora, w tym sposób lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, a tym samym linie podziału nieruchomości został zaprojektowany zgodnie z przepisami prawa w tym przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami regulującej zasady podziału nieruchomości. Postępowanie w sprawie wydania lokalizacji inwestycji EURO 2012 nie może sprowadzać się do prostej akceptacji wniosku inwestora bez przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego a w sytuacji, gdy organ dojdzie do wniosku, że rozwiązania przyjęte wnioskodawcę nie odpowiadają przepisom prawa, w przypadku sprawy niniejszej te dotyczące sposobu podziału nieruchomości, to na inwestorze ciąży obowiązek takiej modyfikacji projektu aby był on zgodny z prawem.
W rozpoznawanej sprawie organ, jak wskazał Sąd I instancji, naruszył obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy w zakresie kwestii właściwego podziału zabudowanej działki P. S.A. oraz zapewnienia dostępu do drogi publicznej działki T. Sp. z o.o.. Tym samym doszło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia powyższych przepisów jest zatem niezasadny.
Z powyższych względów skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na nieusprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji..