Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Po 219/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę spółki [...] spółka jawna z siedzibą w S. (dalej: spółka) na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. o nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Słupcy nałożył na spółkę grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 317.184 złotych i wezwał do jej uiszczenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia na wskazany rachunek bankowy. Wymierzenie środka egzekucyjnego wiązało się z faktem niewykonania przez ww. Spółkę obowiązku rozbiórki - wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę - budynku warsztatowego, posadowionego na działce nr [...] w S. Postanowienie o wymierzeniu grzywny zostało wysłane w dniu 19 lipca 2012 r. Przesyłka zawierająca postanowienie była dwukrotnie awizowana 20 i 27 lipca 2012 r., a następnie zwrócona do organu przez Pocztę Polską w dniu 6 sierpnia 2012 r. z uwagi na jej nieodebranie w terminie.
Pismami z dnia 11 października 2012 r. pełnomocnik spółki wniósł zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Słupcy z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona podniosła, iż dopiero w dniu 5 października 2012 r. wspólnik spółki odebrał korespondencję, w której znajdowało się wezwanie do wykonania obowiązku zapłaty z dnia 18 września 2012 r., a tym samym w tym dniu, to jest 5 października 2012 r. powziął wiedzę, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Słupcy nałożył na spółkę grzywnę w celu przymuszenia.
Dalej strona podniosła, iż na chwilę wydania wyżej wskazanego postanowienia w zobowiązanej spółce było dwóch wspólników umocowanych - każdy z osobna - do reprezentowania i składania oświadczeń w imieniu spółki. Tymi wspólnikami byli i nadal są H. P. oraz R. P., są oni jedynymi osobami uprawnionymi do odbioru korespondencji (pism) kierowanych do spółki. Ponieważ H. P. legitymuje się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 26 października 2011 r. o całkowitej niezdolności do pracy do dnia 31 października 2016 r. nie miał on możliwości pracy, a tym samym reprezentowania spółki, w tym odbioru korespondencji kierowanej do spółki.
Tym samym od listopada 2011 r. jedynym wspólnikiem uprawnionym do reprezentowania spółki jest R. P., który od dnia 12 lipca 2012 r. był tymczasowo niezdolny do pracy, z uwagi na dolegliwości ortopedyczne. Stan całkowitego unieruchomienia uniemożliwiał mu swobodne poruszanie się i jakąkolwiek reprezentację spółki - m.in. realizowanie uprawnień do odbioru, korespondencji (pism) kierowanych do Spółki. Taki stan zdrowia R. P. utrzymywał się do dnia 2 sierpnia 2012 r., kiedy to lekarz stwierdził zakończenie leczenia ortopedycznego.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, cytowanym wyżej postanowieniem, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Odnosząc się do kwestii winy w uchybieniu terminu organ stwierdził, iż nie kwestionuje niemożności H. P. do świadczenia pracy do 31 października 2016 r., ani tymczasowej niezdolności R. P. do pracy z uwagi na dolegliwości ortopedyczne. Organ wskazał jednak, iż uzależnienie odbioru pism kierowanych do spółki od możliwości świadczenia pracy na jej rzecz przez jedną osobę – R. P., zważywszy na szeroki zakres jej działania, świadczy o ułomności organizacyjnej spółki. Niewłaściwa organizacja spółki dowodziłaby zaś niedbalstwa (forma winy), a nie - jak to przedstawiono we wniosku z dnia 11 października 2012 r. - uprawdopodabniałaby brak winy spółki w niezachowaniu terminu do wniesienia zażalenia. W ocenie organu, już ten fakt uzasadnia odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Ponadto Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dał wiary, zawartym w prośbie z dnia 11 października 2012 r., wyjaśnieniom spółki jakoby w chwili wydania postanowienia H. P. i R. P. byli jedynymi osobami uprawnionym do odbioru korespondencji kierowanej do spółki. Tak kategoryczne twierdzenie wynika stąd, że korespondencję kierowaną do spółki przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Słupcy w dniu 13 lutego 2012 r. i w dniu 18 września 2012 r. odbierała osoba umocowana do tego przez spółkę – B. C. W skardze na powyższe postanowienie spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. przez dowolne i błędne ustalenie, że B. C. była osobą umocowaną do odbioru korespondencji kierowanej do spółki oraz przypisywanie spółce niedbalstwa, w związku z tym, że nie posiada więcej osób uprawnionych do jej reprezentowania.
Skarżąca zaprzeczyła jakoby B. C. było pracownikiem upoważnionym do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. Osoba ta faktycznie odbierała korespondencję w dniach 13 lutego 2012 r. oraz 18 września 2012 r. ale było to związane z tym, że w owych momentach, w siedzibie spółki przebywał jeden ze wspólników i odbierała korespondencję na prośbę tego wspólnika. Ponadto B. C. w okresie od 9 lipca 2012 r. do 20 lipca 2012 r., oraz od 30 lipca 2012 do 14 sierpnia 2012 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym.
Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wspomnianym na wstępie wyrokiem, oddalił skargę spółki uznając, że doręczenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Słupcy z dnia [...] lipca 2013 r. dokonano w trybie w art. 44 k.p.a. z dniem 3 sierpnia 2012 r., kiedy to upłynął ostatni dzień czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce Poczty Polskiej, licząc od pierwszej awizacji dnia 20 lipca 2012 r. Ostatnim dniem terminu do złożenia zażalenia był zatem dzień 10 sierpnia 2012 r., którego to terminu skarżąca Spółka nie dochowała składając zażalenie za pismem z dnia 11 października 2012 r.
W ocenie Sądu I instancji, przed upływem terminu do złożenia zażalenia odpadły przesłanki uniemożliwiające R. P. działanie za Spółkę, na które skarżąca powołała się we wniosku o przywrócenie terminu. Z dokumentów dołączonych do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wynika bowiem, iż na dzień 2 sierpnia 2012 r. leczenie ortopedyczne zostało zakończone. W okresie od 2 do 10 sierpnia 2012 r. nie występowały więc jakiekolwiek przeszkody w zapoznaniu się przez osobę uprawnioną do reprezentacji spółki, to jest R. P. z treścią postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Słupcy z dnia [...] lipca 2012 r. i wywiedzenia od tegoż orzeczenia środka zaskarżenia.
Ponadto, zdaniem Sądu I instancji, osoby uprawnione do reprezentowania Spółki musiały mieć świadomość grożącego Spółce postępowania egzekucyjnego, wobec odebrania przez Spółkę w dniu 29 lutego 2012 r. wezwania do wykonania obowiązku rozbiórki. Ostatecznie Sąd I instancji stanął na stanowisku, iż powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, iż odmowa przywrócenia terminu była rozstrzygnięciem prawidłowym, albowiem do jego uchybienia doszło z winy zainteresowanego.
Skargę kasacyjną wywiodła spółka, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. tj.
- a. art 134 p.p.s.a. przez niezastosowanie zasady oficjalności i nie wzięcia pod uwagę przez Sąd I instancji wszystkich istotnych naruszeń prawa, których dopuścił się organ administracji, a związanych z materią zaskarżonej decyzji, tj.
- - nieuwzględnienie przez WSA w Poznaniu, iż organ administracji dokonał oceny (odnośnie meritum przedmiotowej sprawy), która nie jest oparta na podstawie całokształtu materiału dowodowego;
- - nieuwzględnienie przez WSA w Poznaniu, iż organ administracji nie podjął z urzędu wszelkich kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego;
- b. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. poprzez zaniechanie kontroli legalności zaskarżonego aktu w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wydanie skarżonego postanowienia nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 77 § 1 oraz 80 k.p.a.,
- c. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez WSA w Poznaniu oceny ustalonego przez organ stanu faktycznego pod kątem zgodności z prawem, a także pominięcie i brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku przez WSA w Poznaniu do części spośród sformułowanych przez stronę skarżącą zarzutów tj.
- - zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i 8 k.p.a., przez niedążenie organu administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienia w związku z tym interesu społecznego oraz przekroczenie zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, jeżeli chodzi o dowolne dokonywanie ustaleń zakresu działalności Spółki w oparciu o stronę internetową, która nie jest jej wyznacznikiem, ponadto przypisywanie spółce niedbalstwa, w związku z tym że nie posiada więcej osób uprawnionych do jej reprezentowania,
- - zarzutu naruszenia prawdy obiektywnej przez niezebranie w postępowaniu całości materiału dowodowego i braku wyczerpującego oraz należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego przyjętego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez oparcie postanowienia na wybiórczych w ocenie skarżącej informacjach ze strony internetowej Spółki oraz nieuzasadnionych dowodami domniemaniach, co do funkcji pracowników w spółce;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj.:
- a. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), powoływanej jako p.u.s.a., w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,
- b. art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W ocenie skarżącej Spółki Sąd I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w dostatecznym zakresie i z wymaganą wnikliwością, przede wszystkim nie uwzględnił dowodów z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania oraz wyjaśnień osób uprawnionych do reprezentowania strony, a nadto nie wyjaśnił sprzeczności w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę wydania skarżonego aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Przytoczenie podstaw kasacyjnych musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył innych przepisów.
Artykuł 174 p.p.s.a. dopuszcza dwie podstawy kasacyjne. Pierwszą z nich jest naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
Natomiast podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez WSA przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy można wskazywać na naruszenie przepisów procedury sądowoadministracyjnej przez sąd pierwszej instancji i powoływać przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnemu, przez odniesienie ich do przepisów stosowanych przez organ administracji, z zakresu postępowania administracyjnego (łącznie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.). Można też powoływać samodzielnie przepis wynikający z ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli zarzut dotyczy tylko uchybienia sądu I instancji.
Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych i wskazanie odnoszących się do tych podstaw zarzutów ma doniosłe znaczenie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony jest prawa do samodzielnego konkretyzowania zarzutów. A obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym ono polegało. Należy także wykazać, że jest to naruszenie odpowiadające przesłankom umożliwiającym uznanie go za podstawę kasacyjną.
Jednakże przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (vide: uchwała całego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny może jednak uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone.
W ramach podstawy z art. 174 pkt 1 skarżący kasacyjnie zarzucił sądowi I instancji wydanie błędnego orzeczenia, które było wynikiem niezastosowania przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., w związku z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. Natomiast zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i 2, art. 134 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. odniesiono do podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jednak zarzuty te, jak bezzasadne, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Przepisy art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a., mają charakter ustrojowo-kompetencyjny, zakreślają właściwość sądów administracyjnych stanowiąc, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje i postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przeprowadził kontrolę zaskarżonego postanowienia według kryterium zgodności działalności administracji publicznej z prawem i objął badaniem wszystkie aspekty prawne sprawy, wobec braku związania zarzutami i wnioskami skargi, nie przekraczając jej granic. Kontrola została więc przeprowadzona zgodnie z unormowaniem art. 134 § 1 p.p.s.a., nie naruszając przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.,
Przepisy te byłyby naruszone wtedy, gdyby sąd administracyjny odmówił przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej albo gdyby kontrolę tę przeprowadził przy zastosowaniu innego kryterium, niż zgodność z prawem lub zastosował środek w ustawie nieprzewidziany, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W żadnym razie natomiast postawienia takiego zarzutu nie uzasadnia odmienna ocena sądu co do wyniku przeprowadzonej kontroli, jeżeli wskazane wyżej kryteria były zachowane.
Skoro jednak sąd administracyjny przeprowadził żądaną przez stronę kontrolę działalności administracji publicznej, jako kryterium kontroli przyjął zgodność działalności administracji publicznej z prawem oraz w efekcie przeprowadzonej kontroli zastosował środek określony w ustawie w postaci oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., to uznać należy, iż wymienione przepisy, jako podstawy skargi kasacyjnej, zostały przytoczone nieadekwatnie.
Dotyczy to oczywiście też zarzutu naruszenia art. 134 p.p.s.a., gdyż o zasadności naruszenia tego przepisu można by mówić, gdyby Sąd wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona lub gdyby - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów Sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I FSK 56/06, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Taki stan rzeczy w niniejszej sprawie jednak nie miał miejsca.
Kontrola przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji dotyczyła sprawy w jej całokształcie, niezależnie od zarzutów i wniosków skargi. A ocena, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa odnosiła się zarówno do podstaw faktycznych jak i prawnych, w szczególności do przestrzegania przez organ zasad postępowania, wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ocenę tę Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela, gdyż Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu uczynił zadość przewidzianym tymi przepisami wymogom, w sposób wyczerpujący wyjaśniając okoliczności sprawy i poddając je następnie prawidłowej weryfikacji. A rozstrzygając sprawę uwzględnił interes społeczny i słuszny interes strony, co czyniło zadość realizacji zasady zaufania uczestników postępowania do organów publicznych. Prawidłowo więc Sąd Wojewódzki przyjął, iż ustalenia poczynione przez organ znajdują pełne potwierdzenie w aktach administracyjnych, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do podjęcia zaskarżonego postanowienia.
Sąd I instancji miał w szczególności na względzie, że okoliczność niezdolności do pracy obu wspólników skarżącej spółki nie mogła świadczyć o uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu. Słusznie bowiem Sąd zauważył, że w terminie otwartym do wniesienia zażalenia (miedzy 3 a 10 sierpnia 2012 r.) ustał już stan choroby u R. P. (z przedłożonego zaświadczenia wynikało, iż dnia 2 sierpnia 2012 r. leczenie zakończono), a strona nie wskazywała na inne przeszkody uniemożliwiające zachowanie terminu. Prawidłowa jest więc konkluzja, iż ewentualne przeszkody w prawidłowym funkcjonowaniu osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki ustały bowiem, nie tylko przed upływem terminu do wniesienia zażalenia, lecz nawet przed dniem otwarcia się tegoż terminu, który mimo to nie został przez stronę dochowany. W tej sytuacji zupełnie bez znaczenia były rozważania o braku upoważnienia do odbioru korespondencji dla pracownicy spółki – B. C. i analiza okresów, w których korzystała ona z urlopu wypoczynkowego, skoro przed dniem 10 sierpnia 2012 r., czyli przed upływem terminu do złożenia zażalenia, ustały przyczyny uniemożliwiające zachowanie terminu po stronie osób wskazanych jako uprawnione do działania w imieniu spółki.
Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny działań organu, dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący zaniechania przez WSA oceny stanu faktycznego, podniesiony w ramach naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być uwzględniony. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny wówczas, gdy Sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., II OSK 2369/13, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niezależnie od tego, że zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, to przytoczona tam argumentacja Sądu I instancji jest jasna i pozwala na rekonstrukcję procesu decyzyjnego.
Mając powyższe a względzie, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł o jej oddaleniu, stosownie do przepisu art. 184 p.p.s.a.