Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę E.W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 lipca 2007 r. w przedmiocie zameldowania.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 12 marca 2007 r. Burmistrz Krzeszowic wszczął postępowanie administracyjne z wniosku S.L. o zameldowanie na pobyt stały w [...] pod nr 22 M.K.
Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139, poz. 993) Burmistrz Krzeszowic orzekł o zameldowaniu na pobyt stały M.K. w [...] pod nr 22.
Powyższą decyzję organ oparł na ustaleniach faktycznych dokonanych na podstawie wyników wizji Policji przeprowadzonej w ramach kontroli dyscypliny meldunkowej. Wykazała ona, że na dzień 6 kwietnia 2007 r. zamieszkuje pod wskazanym wyżej adresem S.L., jej wnuczka M.K. wraz z mężem M.K. oraz ich córka M.K.. Następnie świadkowie S.L., W.L. i W.B. zeznali, że M.K. zamieszkuje w przedmiotowym domu wraz z rodziną, tj. żoną M.K. oraz córką M.K. Przesłuchiwany M.K. zeznał, że wymeldował się z [...] i zamieszkał z żoną i córką M. w [...]. W tej miejscowości ma skoncentrowane swoje życie i chce się pod tym adresem zameldować.
Odnosząc się do zeznań W.B., W.N., R.G. i E.W., którzy wnieśli o niemeldowanie kogokolwiek pod wskazanym wyżej adresem z uwagi na nieuregulowany stan prawny nieruchomości (istnieje 15 spadkobierców nieruchomości) oraz z uwagi na zły stan techniczny nieruchomości, a także do stwierdzenia E.W. o tym, że M.K. z rodziną po śmierci wnioskującej o zameldowanie S.L. (w dniu 3 maja 2007 r.) zamieszkał u matki żony w Chrzanowie – organ wyjaśnił, że skoro żadna z tych osób nie wnosiła do organów ściągania o ochronę uprawnień związanych ze współwłasnością domu to należy uznać, że istniało przyzwolenie z ich strony na zamieszkanie M.K..
E.W. i W.B. wniosły odwołanie od opisanej wyżej decyzji, podnosząc, że jako współwłaścicielki domu o nr 22 w [...] nie zgadzają się na wydawanie pozytywnych decyzji w przedmiocie zameldowania w tym domu do czasu przeprowadzenia spraw spadkowych. W.N. podniosła dodatkowo, że M.K. oraz jej matka zmusiły S.L. do podpisania się pod drukami zameldowania, nie sprawowały nad nią żadnej opieki, a chęć zameldowania się M.K. oraz jego rodziny w [...] ma ułatwić matce M.K. przydział mieszkania komunalnego w Chrzanowie. W zeznaniach przed organem II instancji odwołujące się zeznały, że do śmierci S.L., M.K. z rodziną jedynie odwiedzali zmarłą, nie zamieszkiwali tam na stałe. Zamieszkali tam dopiero od dnia 3 maja 2007 r., mając od kwietnia klucze do domu.
Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podniósł, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że M.K. zamieszkuje w [...] pod nr [...] dłużej niż 3 doby, co na gruncie ustawy rodzi obowiązek zameldowania się. Organ podniósł, że zameldowanie jest konsekwencją zamieszkania w danym lokalu, jest rejestracją pobytu, nie uzależnioną od posiadania uprawnień do lokalu.
Skargą na powyższą decyzje wniosła E.W. Wskazała, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego w zakresie rzeczywistej zgody S.L. na zameldowanie M.K. oraz w zakresie stosunków majątkowych w rodzinie skarżącej.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podkreślił, że meldunek ma rejestracyjny charakter i przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie – "uprawnienie" do lokalu. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu.
Zgodnie z oceną organów, zeznania świadków są spójne i dowodzą istotnej okoliczności, że M.K. wraz z rodziną przebywa na co dzień w domu pod nr 22 w [...]. Pobyt ten ma długotrwały charakter wynoszący co najmniej kilka lat. Co ważne, przyznała tę okoliczność pośrednio świadek E.W., która była przeciwna zameldowaniu kogokolwiek we wskazanym wyżej domu. Co do drugiej przesłanki – zamiaru stałego przebywania M.K. w [...] – ta przesłanka również jest w sprawie spełniona, biorąc pod uwagę, że wymeldował się z dotychczasowego miejsca pobytu – z [...] i dołączył do zamieszkującej w [...] pod nr 22 rodziny, którą tworzy wraz z żoną M.K. i córka M.. Znaczy to, że w tym domu ma zamiar skoncentrować swoje życie, tj. stale przebywać.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E.W. zarzucają naruszenie art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pomimo iż skarżąca w postępowaniu administracyjnym wykazała, że lokal, w którym zainteresowany w przeszłości przebywał przez krótki czas, przekraczający jednak trzy doby, zmienił nr z 22 na 25, a M.K. został zameldowany pod adresem [...] 22. Zarzuciła także naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe wyjaśnienie przyczyn, dla których Sąd I instancji uznał za prawidłowe zameldowanie M.K. pod adresem [...] 22, pomimo że zainteresowany w przeszłości przebywał przez krótki czas, przekraczający jednak trzy doby w nieruchomości aktualnie noszącej nr 25.
W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także przyznanie pełnomocnikowi z urzędu w całości nieopłaconych kosztów sporządzenia skargi kasacyjnej według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca nie wykazała bowiem żadnego naruszenia ani przepisu art. 10 ustawy o ewidencji ludności ani art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Cały przebieg postępowania świadczy, że dotyczyło ono zameldowania M.K. w lokalu mieszkalnym znajdującym się w [...], oznaczonym numerem 22. Takie oznaczenie adresu, pod którym następuje zameldowanie, było zgodne z przepisem art. 9b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Podniesione w skardze kasacyjnej twierdzenie, że przedmiotem postępowania był lokal oznaczony numerem 25 a nie 22 jest całkowicie gołosłowne, gdyż w aktach sprawy brak jest dowodu na zmianę numeru lokalu, którego dotyczyło postępowanie (co podniosła skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej).
Dlatego skarga kasacyjna, nie posiadająca uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.