Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. oddalił skargę K. D. (dalej również jako "skarżąca") na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2015 r., w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia budowę.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu [...] września 2011 r. K. D. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Puckiego z dnia [...] kwietnia 2011 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb [...] w P. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia [...] września 2011 r.
Starosta Pucki postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. wznowił postępowanie w ww. sprawie, po czym decyzją z dnia [...] października 2011 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. uchylił decyzję Starosty Puckiego z dnia [...] września 2001 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Pucki decyzją z dnia [...] października 2012 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. Po rozpatrzeniu odwołania K. D. Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał mocy decyzję Starosty Puckiego z dnia [...] października 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi K. D., prawomocnym wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 244/13, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Puckiego z dnia [...] października 2012 r.
Rozpatrując ponownie sprawę, Starosta Pucki decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] marca 2014 r. uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 151 § 1 w zw. z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej "k.p.a."), Starosta Pucki stwierdził wydanie decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. z naruszeniem prawa oraz wskazał okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Wojewoda Pomorski decyzją z [...] czerwca 2015 r., po rozpoznaniu odwołania K. D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy tę decyzję.
W skardze na powyższą decyzję K. D. wniosła o jej uchylenie. Przytaczając szereg orzeczeń sądów administracyjnych skarżąca podkreśliła, że organ winien się odnieść do interesów inwestora oraz interesów skarżącej w kontekście przepisów prawa budowlanego, prawa sąsiedzkiego i konstytucyjnych praw ochrony własności. W ocenie skarżącej pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku zaprojektowanego w ostrej granicy z jej działką należy uznać za nieuzasadnione wobec możliwości posadowienia budynku o mniejszej kubaturze lub w oddaleniu od granicy zgodnie z obowiązującymi przepisami, mając na uwadze wystarczającą szerokość działki inwestora, która wynosi 14 m, co pozwoliłoby na wyeliminowanie ograniczeń w zabudowie działki skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Sąd wskazał, że na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) był związany dokonaną oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. II SA/Gd 244/13. Zdaniem Sądu, wypełniając wskazania co do dalszego postępowania zawarte w tym wyroku, organy prawidłowo uzupełniły materiał dowodowy w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ I instancji zlecił wykonanie analizy, która objęła swym zakresem kwestie dotyczące możliwości usytuowania budynku jednorodzinnego na działkach nr [...] i nr [...], a także potencjalnej zabudowy działki nr [...]. Analizę tę sporządził inż. M. F., posiadający uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowanymi (analiza z [...] stycznia 2015 r.).
W analizie rozważono różne możliwości usytuowania projektowanego budynku na działce nr [...], badając ich wpływ na możliwość zabudowy działki skarżącej i działki sąsiadującej z drugiej strony z działką objętą inwestycją. W ocenie Sądu, analiza z [...] stycznia 2015 r. została wykonana z uwzględnieniem interesów właścicieli wszystkich ww. działek, w tym skarżącej, wyważając je należycie. Wynika z niej, że zaprojektowanie przedmiotowego budynku jednorodzinnego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] nie uniemożliwia zabudowy – także wolnostojącej – na działce nr [...], tj. na działce skarżącej. Możliwość zabudowy na działce nr [...] - w przypadku usytuowana na działce nr [...] budynku na granicy działek - nie jest ograniczona ani ze względu na warunki nasłonecznienia, ani też na warunki zapewnienia ochrony przeciwpożarowej.
Natomiast jedyne stwierdzone ograniczenie ze względu na warunki przesłaniania (występujące tylko przy założeniu budowy na działce skarżącej budynku wolnostojącego z oknami od strony działki nr [...]) nie jest na tyle istotne, aby można było wykluczyć możliwość usytuowania przedmiotowego budynku przy granicy z działką nr [...]. Co do § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), dotyczącego przesłaniania budynków, Sąd wskazał, że analiza z [...] stycznia 2015 r. pozwala również co do wymogów zawartych w tym przepisie uznać, przy uwzględnieniu interesów inwestora i właścicielki działki nr [...], że usytuowanie budynku w projektowany sposób jest rozwiązaniem niewpływającym w sposób istotny na możliwości zabudowy działki nr [...], nie uniemożliwia bowiem jej zabudowy, w tym wolnostojącej, ani jej nadmiernie nie ogranicza.
Z analizy tej wynika bowiem, że również biorąc pod uwagę wymogi zawarte w tym przepisie możliwe jest usytuowanie na działce skarżącej budynku wolnostojącego i to z oknami w ścianie od strony działki nr [...], a jedynym ograniczeniem jest w tym przypadku możliwość zlokalizowania osi otworu okiennego na długości 5,82 m, czyli w odległości 2,91 m od osi symetrii ściany usytuowanej na granicy (przy założonych w analizie parametrach zlokalizowania elementów budynku). Sąd podkreślił, że analiza uwzględnia w sposób kompletny występujące na omawianym obszarze możliwości sytuowania zabudowy mieszkaniowej. Na jej podstawie należy stwierdzić, że na działce nr [...] możliwe jest usytuowanie zabudowy bliźniaczej w stosunku do projektowanego budynku na działce nr [...], a więc w bezpośrednim zbliżeniu do granicy z działką nr [...] i projektowanej ściany budynku na działce nr [...]. Możliwe jest także usytuowanie zabudowy wolnostojącej, ponieważ z analizy wynika, że na działce nr [...] możliwy jest planowany przez skarżącą sposób zabudowy tej działki poprzez budowę domu jednorodzinnego wolnostojącego, zarówno posiadającego otwory okienne w ścianie północno-zachodniej, jak i nieposiadającego takich otworów.
Możliwe jest zatem wykonanie na działce nr [...] budynku wolnostojącego zapewniającego korzystne z punktu widzenia użytkowego zlokalizowanie otworów okiennych zarówno od strony północno-zachodniej, jak i od strony południowo-wschodniej, uwzględniając zachowanie wymaganej przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległości 4 m od granicy z działkami nr [...] i nr [...].
W świetle powyższego Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie organy dokonały rozstrzygnięcia zgodnego z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 290; dalej jako "prawo budowlane"), jak również w warunkach poszanowania konstytucyjnych zasad ochrony prawa własności i równości wobec prawa. Zaprojektowanie przedmiotowego budynku przy granicy z działką nr [...] uwzględnia bowiem interes inwestora w zabudowie nieruchomości, do której służy mu prawo do dysponowania na cele budowlane, na równi z interesem właścicieli nieruchomości sąsiednich, to jest działek nr [...] i nr [...]. Wbrew twierdzeniom skargi organy dokonały ustalenia i wyważenia występujących w obszarze oddziaływania projektowanego budynku interesów osób trzecich, uwzględniając możliwości zabudowy działki inwestora oraz działek z nią bezpośrednio sąsiadujących z obu stron. Prawidłowo zatem zbadały i wyjaśniły, że w świetle ww. przepisów, w tym zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, możliwa jest zabudowa na działce nr [...] przy granicy z sąsiednią działką budowlaną.
Należało więc uznać, że organy prawidłowo zastosowały zarówno § 12 ust. 3 pkt 1, jak i § 13, 57, 60 i 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wykazując dopuszczalność usytuowania przedmiotowego budynku zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, uwzględniając potencjalną zabudową na działkach sąsiednich. Tym samym organy uwzględniły ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Sądu z dnia 12 czerwca 2013 r.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła K. D., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 133 § 1 oraz art. 106 § 1, 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 i 2 k.p.c. stanowiące uchybienie dające podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania o jakim mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dokumentach nieujawnionych stronom i nieznajdujących się w aktach postępowania sądowo-administracyjnego i aktach organu administracji, tj. na podstawie treści i uzasadnienia wyroku WSA w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2013 r., II SA/Gd 244/13, podczas gdy uzasadnienia tego nie ma w aktach sprawy i w aktach postępowania administracyjnego, a nadto nie zwrócono stronom na rozprawie uwagi, że treść uzasadnienia tego wyroku może być znana Sądowi I instancji z urzędu, co w efekcie doprowadziło do pozbawienia skarżącej możności obrony jej praw, albowiem rozstrzygnięcie oparto na dokumentach nieznajdujących się w aktach sprawy i nieujawnionych stronom;
- b) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, art. 153 p.p.s.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ocenie prawnej i wskazaniach co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2013 r., II SA/Gd 244/13, podczas gdy skarżąca ma prawo do rozpoznania swojej sprawy przez Sądy co najmniej dwóch instancji sądowych, a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w tym wyroku nie została poddana kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z czym Sąd I instancji rozpoznając skargę od decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. winien był rozpoznać sprawę bez względu na stanowisko zawarte w ww. wyroku;
- c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących naruszenia przez organ administracji art. 32 ust. 1 zdanie 2 Konstytucji RP, art. 144 k.c. oraz art. 6-11 k.p.a., podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie;
- d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 i 2 zd. 1, art. 24 § 3, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 123 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty Puckiego z dnia [...] stycznia 2014 r., podczas gdy materiał dowodowy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia stanowiła opinia biegłego inż. M. F., który nie został formalnie powołany jako biegły w drodze postanowienia, a nadto w stosunku do tego biegłego skarżąca złożyła wniosek o jego wyłączenie, który nigdy nie został rozpoznany;
- e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 84 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Puckiego, podczas gdy podstawę rozstrzygnięcia stanowił niekompletny materiał dowodowy, a mianowicie biegły do spraw budownictwa nie rozważył możliwości posadowienia budynku w innych miejscach znajdujących się na działce nr [...] objętej pozwoleniem na budowę, w szczególności blisko granicy działki nr [...], ewentualnie posadowienia budynku o innych gabarytach;
- f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Puckiego, podczas gdy w wyniku uchylenia decyzji Starosty Puckiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. o pozwoleniu na budowę na działce nr [...] na skutek wznowienia postępowania mogła zapaść decyzja odmienna niż decyzja o wydaniu pozwolenia na budowę inwestorowi;
- 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. "art." 12 ust. 3 pkt 1, "art." 13, "art." 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, art. 144 k.c., art. 32 ust. 1 zd. 1 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że dopuszczalne jest wydanie pozwolenia na budowę budynku posadowionego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na podstawie "art." 12 ust. 3 pkt 1, "art." 13, "art." 60 ust. 2 ww. rozporządzenia, podczas gdy wykładnię tych przepisów należy dokonywać w powiązaniu z art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, art. 144 k.c., art. 32 ust. 1 zd. 1 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP, a prawidłowa wykładnia tych przepisów winna skutkować przyjęciem, że co do zasady nie jest dopuszczalne wydanie pozwolenia na budowę budynku posadowionego na granicy z działką sąsiednią, jeżeli istnieje możliwość posadowienia tego budynku w innym miejscu niż na granicy działki sąsiedniej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Odnosząc się do dwóch pierwszych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej – naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 106 § 1, 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, art. 153 p.p.s.a. – zauważyć należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2013 r., II SA/Gd 244/13, zapadł w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok poprzedzał wydanie decyzji przez organ I instancji. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu Instancji zapadły wskutek uchylenia ww. wyrokiem uprzednio zapadłych decyzji z [...] lutego 2013 r. i z [...] października 2012 r. Wyrok ten jest w aktach administracyjnych sprawy. W tej sytuacji argumentacja skarżącej kasacyjnie, że wyrok ten stanowił dokument nieujawniony stronom i nie znajdujący się w aktach oraz że nie wiązał przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, jest zupełnie chybiona.
Fakt, że skarżąca kasacyjnie, będąc stroną w sprawie II SA/Gd 244/13, nie zaskarżyła kasacyjnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2013 r., uwzględniającego jej skargę, nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowań sądowych. Miała ona prawo złożyć skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Skoro tego nie uczyniła i wyrok ten stał się prawomocny, to stosownie do art. 153 i art. 170 p.p.s.a. wiąże zarówno organy, jak i sądy, w tym Naczelny Sąd Administracyjny.
Powyższe zarzuty nie zawierają więc usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. również nie jest zasadny. Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło.
Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził kompleksową kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Zaznaczyć też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., II FSK 1511/08). W rozpatrywanej sprawie Sąd wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił również zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 i 2 zd. 1, art. 24 § 3, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 123 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, stwierdzić należy, że skoro – stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. – jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, to dla uznania za dowód w sprawie analizy możliwości zainwestowania na działce nr [...] sporządzonej przez inż. M. F. nie było konieczne formalnego powoływania go jako biegłego. To zaś, że w piśmie z [...] listopada 2012 r. (k. 22 akt adm.) skarżąca oświadczyła, że przedmiotową analizę uważa za nierzetelną i stronniczą, nie może być uznane za złożenie wniosku "o jego wyłączenie, który nigdy nie został rozpoznany".
Zauważyć należy, że merytoryczna strona wspomnianej analizy została poddana szczegółowej analizie zarówno przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jak i przez Sąd I instancji. Zarzut ten nie jest więc uzasadniony.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2 i art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., stwierdzić trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, organy administracyjne zgromadziły przed wydaniem kwestionowanych przez skarżącą decyzji materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, a skarżąca ustaleń tych w sposób skuteczny nie zakwestionowała. W szczególności nie przedłożyła sporządzonych przez osoby posiadające wiadomości specjalne dokumentów podważających znajdującą się w aktach analizę usytuowania budynku bądź analizę zacienienia działki. Przedstawiła jedynie swoje stanowisko, iż nie godzi się na usytuowanie budynku w granicy z jej działką, jednak stanowiska tego nie wsparła żadnymi dowodami, które pozwoliłyby na skuteczne podważenie stanowiska zajętego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane.
W tej sytuacji zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 84 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.
Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Przedstawione w skardze kasacyjnej rozumienie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, art. 144 k.c. oraz art. 32 ust. 1 zd.1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP w istocie prowadziłoby do sytuacji, w której § 12 ust. 3 pkt 1, § 13 i § 60 ust. 2 (a nie – jak podano w skardze kasacyjnej – art. 12 ust. 3 pkt 1, art. 13, art. 60 ust.
2) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nigdy nie mogłyby mieć zastosowania bez zgody właściciela sąsiedniej działki, podczas gdy przepisy prawa w odniesieniu do tych unormowań prawa materialnego wymogu takiego nie ustanawiają.
W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły w rozpatrywanej sprawie usprawiedliwionych podstaw.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.