Uzasadnienie
Wyrokiem Z dnia 29.09.2004 r. sygn. akt 3/II SA/Po 571/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 28.11.1989 r. zameldowania M. B. na pobyt stały. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne mogło się toczyć z wniosku G. i D. B., rodziców małoletniego K. B. który miał przymiot strony w postępowaniu, jako naturalny następca prawny właściciela lokalu, w którym był zameldowany skarżący, mimo braku prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia praw do spadku, gdyż z mocy art. 925 Kc spadek nabył, mógł go objąć w posiadanie, zarządzać nim i rozporządzać, w czym mieści się także wdrożenie postępowania o wymeldowanie.
Nadto zarzut skargi w kwestii wadliwej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu jest wadliwy, bowiem dokonana przez organy ich analiza nie przekroczyła ustanowionej w art. 80 kpa swobodnej oceny, gdyż polegała na wszechstronnym rozważeniu tego materiału z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia, przyczynowości i celowości i ludzkiego postępowania, a także wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i prawidłowa ocena dowodów pozwoliły organom trafnie odpowiedzieć na pytanie, czy skarżący stale zamieszkiwał w lokalu i uznać, że nie.
Sąd stwierdził też, że zarzut skargi co do nie przesłuchania dodatkowo 4 świadków był nieuzasadniony, bowiem jego wniosek w tym zakresie nie był w żaden sposób skonkretyzowany, jakkolwiek zauważył, że wadliwe było odwołanie się do zeznać świadka B. B. (ojca skarżącego), co stanowiło naruszenie zasad postępowania, jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji Sąd uznał za odpowiadające prawu, bowiem zawierające wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 kpa,, tak co do okoliczności faktycznych jak podstawy prawnej decyzji.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył M. B., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związane z ograniczeniem uzasadnienia wyroku w zakresie dotyczącym zarzutu przekroczenia przez organy administracji obu instancji dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego do ogólnego wskazania, iż ocena ta była prawidłowa, a także naruszenia art. 80 kpa poprzez przekroczenie dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego w zakresie dotyczącym ustalenia czy w dacie zameldowania skarżącego w lokalu faktycznie zamieszkiwał on pod tym adresem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem nie posiadała usprawiedliwionych podstaw.
Art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zaś zdanie drugie dotyczy dodatkowo tych elementów, które powinny się znaleźć w przypadku uwzględnienia skargi i ponownego rozpatrywania sprawy – w niniejszej sprawie skarga została oddalona. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom zawartym w tym przepisie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie zwięźle, ale obszernie przedstawił zarówno stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, jak i swoje stanowisko w sprawie. Odnosiło się ono do postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy, oceny tego postępowania oraz prawidłowości wniosku wyciągniętego przez organy na podstawie zgromadzonych dowodów. Sąd dokładnie uzasadnił co legło u podstaw jego oceny odnoszącej się do postępowania organów i dokonanej przez nie oceny dowodów, a wyrok w tym zakresie nie był ogólnikowy, jak twierdzi się w skardze kasacyjnej, ale jasny i precyzyjny. Przytoczony przez Wojewódzki Sąd stan sprawy i jego ocena, zawarte w uzasadnieniu, w konfrontacji z aktami sprawy, przesądzają o niezasadności zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 141 § 1 cyt. ustawy.
Natomiast jeśli idzie o zarzut naruszenia art. 80 kpa to jest on zupełnie nietrafny.
Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym służącym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych i zgodnie z art. 174 pkt 2 cyt. wyżej ustawy przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno dotyczyć przepisów tej ustawy, bowiem one, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego są stosowane przez te sądy. Natomiast przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego sądy administracyjne nie stosują, a jedynie oceniają w ich świetle postępowanie organów.
Takiej oceny dokonał też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku, stwierdzając, iż organy art. 80 kpa nie naruszyły.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 cyt. ustawy.