Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 października 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 738/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi A. K. uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem tego organu z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt sprawy dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego – sieci wodociągowej w ulicy Z. w P. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, co następuje:
Pismem z dnia 5 kwietnia 2005 r. A. K. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów następujących dokumentów:
- pisma Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z dnia 14 marca 2005 r. przekazującego odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego,
- pisma z dnia 15 listopada 2004 r., Nr [...] z potwierdzeniem odbioru decyzji,
- całości wniosku w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wodociągu Nr [...] z dnia 16 sierpnia 2004 r. z potwierdzeniem odbioru.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. SKO w Piotrkowie Tryb. odmówiło A. K. wydania uwierzytelnionych odpisów żądanych dokumentów. Rozstrzygnięcie uzasadniono brakiem legitymacji procesowej wnioskodawcy, jako strony prowadzonego postępowania.
Po rozpatrzeniu wniosku A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO w Piotrkowie Tryb. utrzymało w mocy swoje wcześniejsze postanowienie, podnosząc, że z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ani z art. 40 i art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, że stroną postępowania staje się każdy mieszkaniec miejscowości, który zapozna się z treścią przewidzianego w tych przepisach obwieszczenia.
Organ wskazał nadto, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...] Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z dnia 31 grudnia 2004 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji, między innymi wobec A. K., z powodu jego braku legitymacji do wniesienia odwołania w tej sprawie.
Na powyższe postanowienie A. K. złożył skargę do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę dopatrzył się w zaskarżonych postanowieniach naruszeń prawa rodzących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Za jedyną racjonalną podstawę wniosku o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów Sąd uznał przepis art. 73 § 2 w związku z art. 74 K.p.a. Sąd podważył ustalenie organu, że wnioskodawca nie jest właścicielem gruntów objętych lokalizacją inwestycji lub położonych na obszarze, na który inwestycja będzie oddziaływać, gdyż z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika nawet jaki jest rodzaj i rozmiar inwestycji, w związku z tym – jaki jest obszar jej oddziaływania oraz czy skarżący ma prawo do jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się na terenie planowanej inwestycji, czy nawet w ogóle na terenie gminy. Okoliczność, że skarżący nie jest stroną postępowania nie została zatem udowodniona, a w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów, na podstawie których możliwe byłoby zweryfikowanie zajętego przez organ stanowiska. Organ naruszył zatem przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Dodatkowo Sąd stwierdził, że decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, gdyż nie ma ona charakteru rozstrzygnięcie prejudycjalnego dla zaskarżonego postanowienia.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Tryb. Wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosło także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.
W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne zastosowanie tej normy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Kolegium podniosło, że przed WSA w Łodzi zawisły dwie sprawy: pierwsza ze skargi na decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, a druga dotycząca odmowy wydania dokumentów z akt sprawy. Sąd rozpoznał najpierw drugą ze spraw, natomiast całość materiału dowodowego została przekazana do sprawy pierwszej – o sygn. akt II SA/Łd 605/05. Organ wskazał, że wyrokiem z dnia 8 grudnia 2005 r. Sąd oddalił skargę na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji o ustaleniu lokalizacji. Obie te sprawy pozostają ze sobą w ścisłym związku faktycznym i prawnym, bowiem w obie sprowadzają się do zbadania legitymacji strony A. K. i jako takie winny być połączone na podstawie art. 111 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pismem z dnia 6 stycznia 2006 r. A. K. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której zakwestionował argumentację zaprezentowaną przez Kolegium.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności przesądzające o ewentualnej nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, o których mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności te nie miały miejsca Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Za niemający usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji gdy strona skarżąca nie wskazuje konkretnych przepisów postępowania, które jej zdaniem naruszył Sąd pierwszej instancji, w konsekwencji orzekając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, bowiem w myśl przywołanej regulacji Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aby skarga kasacyjna mogła odnieść zamierzony skutek trzeba oprzeć ją na zarzucie naruszenia ściśle określonych przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samo wskazanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego podstawę wyrokowania w sprawie przez sąd, bez wyraźnego przywołania w skardze konkretnych przepisów postępowania, które zdaniem strony skarżącej zostały naruszone, nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest natomiast zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 111 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako że wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim łącznego rozpoznania skargi na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji z powodu braku przymiotu strony skarżącego oraz skargi na postanowienie Kolegium o odmowie wydania A. K. uwierzytelnionych odpisów żądanych dokumentów z tego samego powodu, był słuszny. Nie można bowiem było przeoczyć faktu - jak to zrobił Sąd pierwszej instancji – iż kwestia legitymacji skarżącego, badana w postępowaniu o umorzeniu postępowania odwoławczego o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, pozostawała w związku z legitymacją skarżącego w postępowaniu o wydanie żądanych odpisów z akt – jak tego wymaga art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przy czym związek ten był wyjątkowo widoczny, a jeżeli tak to sprawą Sądu pierwszej instancji było zarządzić połączenie tych spraw w celu ich łącznego rozpoznania, tak aby dysponować pełnymi aktami w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem, co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 wielokrotnie wcześniej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.