Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 września 2005r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] września 2004r w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku, odnosząc się do zamieszczonego w skardze wniosku M. i Z. K. o rozstrzygnięcie sporu dotyczącego warunków zabudowy z Zachodniopomorskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Szczecinie Sąd I instancji podniósł, że w jego ocenie skarżący kwestionują nie tyle zaskarżoną decyzję, co postanowienie powołanego organu z dnia 19 lipca 2004r. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem zdaniem Sądu trafne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie o tym, że w myśl przepisu art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską i to uzgodnienie jest wiążące dla organów IiII instancji.
Sąd uznał za nietrafny zarzut skargi o błędności tezy organu II instancji dotyczącej związania Burmistrza C. postanowieniem Konserwatora z dnia 19 lipca 2004r z tego powodu, że w dacie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie upłynął jeszcze termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Zdaniem Sądu dla oceny sprawy nie miało to znaczenia, skoro skarżący takiego zażalenia nie złożyli, nawet gdy podnoszą, że działając w sprawie osobiście postanowili w pierwszym rzędzie odwołać się od decyzji rozumując, że powołane postanowienie Konserwatora dotyczy wyłącznie Burmistrza i tylko on władny jest odwołać się od postanowienia, a skoro przed uprawomocnieniem się postanowienia Burmistrz wydaje decyzję, to najwyraźniej z zaskarżenia postanowienia zrezygnował.
Sąd podniósł, że skoro ustawodawca założył, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu ze wspomnianym organem w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, to Burmistrz C. nie miał podstaw, aby zmieniać w decyzji stanowisko Konserwatora wyrażone w postanowieniu jako uzgodnione. Sąd wskazał dodatkowo, że organ administracji nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu i stąd Burmistrz C. nie miał uprawnienia aby złożyć zażalenie na powołane postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie.
M. K. i Z. K. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżając w całości powyższe orzeczenie i wnosząc o jego uchylenie zarzucili mu "naruszenie postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez nieuwzględnienie przez Sąd naruszenia przez organ II instancji art. 112 i art. 8 k.p.a. o właściwym pouczeniu strony" oraz nieuwzględnienie naruszenia przez Burmistrza C. art. 65 k.p.a. w związku z art. 133 k.p.a. przy wniesieniu odwołania. W ocenie wnoszących skargę kasacyjną skoro odwołujący się w istocie składali środek odwoławczy od postanowienia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków Burmistrz winien był przesłać to odwołanie do powołanego Urzędu.
Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie przy rozpatrywaniu odwołania winno zwrócić uwagę na konieczność zastosowania art. 133 i 65 k.p.a. W dalszej części skargi kasacyjnej podniesiono, że wobec tych uchybień Sąd I instancji winien uchylić decyzje obu instancji, skoro Burmistrz nie dał stronom możliwości wniesienia po pouczeniu zażalenia na "postanowienie konserwatorskie". W ocenie wnoszących skargę kasacyjną Sąd błędnie przyjął związanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie i Burmistrza C. postanowieniem konserwatorskim, od którego skarżącym uniemożliwiono wniesienie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: -
Przepis art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą" określający wymagania formalne skargi kasacyjnej nakłada na stronę m.in. obowiązek przytoczenia w skardze podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. W skardze kasacyjnej trzeba zatem wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego skargę został naruszony przez sąd I instancji. Zarzuty skargi kasacyjnej odnosić się winny do orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną, nie zaś do postępowania administracyjnego, które było przedmiotem oceny sądu I instancji. W postępowaniu kasacyjnym kontrolowane jest bowiem orzeczenie sądu I instancji, na które została wniesiona skarga kasacyjna, nie zaś bezpośrednio postępowanie i decyzje organów administracji, oceniane przez sąd I instancji, Stąd powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej nie stanowi prawidłowego wskazania podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy (naruszenie przepisów postępowania).
Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 183 § 2 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Jest zatem władny badać sprawę tylko z punktu widzenia wyraźnie wskazanych podstaw kasacyjnych, a brak tego elementu czyni powołany art. 183 § 1 niewykonalnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien domyślać się intencji skarżącego i nie jest uprawniony do korygowania, uzupełniania czy uściślania podstaw kasacyjnych, ale musi opierać się na przepisach wyraźnie wskazanych.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że powołanie w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania jedynie z przytoczeniem przepisów k.p.a. stanowi o niedopełnieniu ustawowych wymogów tej skargi wynikających z art. 176 ustawy, a jeśli tak - usprawiedliwione jest uznanie, że zarzut taki w ogóle nie został powołany, Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w granicach skargi kasacyjnej nie może tego zarzutu rozpoznać.
Z przyczyn wyżej wymienionych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.