Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1470/20

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 17 października 2019r. II SA/Kr 823/19, oddalił skargę K. D. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 maja 2019 r. nr [...]znak [...]w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie robót budowlanych.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wadowicach (PINB) postanowieniem z 20 listopada 2018 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z dobudową pomieszczenia magazynowego do warsztatu szewskiego na działce nr [...] (obecnie [...]) położonej w miejscowości [...] - które wykonane zostały w sposób istotnie odstępujący od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z 5 grudnia 2003 r. znak: [...]wydaną przez Wojewodę Małopolskiego - do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie znak: [...] z 28 października 2004 r., którą zreformowano decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach znak: [...]z 28 lipca 2004 r. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.).

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że przed PINB w Wadowicach toczyło się postępowanie znak: [...], w sprawie "robót budowlanych związanych z dobudową pomieszczenia magazynowego do warsztatu szewskiego na działce nr [...] (obecnie [...]) położonej w miejscowości [...] - które wykonane zostały w sposób istotnie odstępujący od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 5 grudnia 2003 r. znak: [...] wydaną przez Wojewodę Małopolskiego". Asumptem do wszczęcia postępowania były stwierdzone w trakcie kontroli obiektu 20 kwietnia 2004 r. istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę, polegające na wykonaniu dodatkowej kondygnacji, zmianie gabarytów zewnętrznych budynku oraz zmianie konstrukcji dachu. W toku prowadzonego postępowania PINB w Wadowicach decyzją z 28 lipca 2004 r. znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, dalej: P.b.), nakazał M. D.: "1. Dokonanie rozbiórki II kondygnacji dobudowanych pomieszczeń magazynowych do istniejącego warsztatu szewskiego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...];

2. Sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego I kondygnacji (przyziemia) dobudowanych pomieszczeń magazynowych, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z niezbędnymi obliczeniami statyczno-wytrzymałościowymi oraz zamiennym projektem zagospodarowania terenu uzgodnionym w Powiatowym Zespole Uzgadniania Dokumentacji w Wadowicach w celu dostosowaniem inwestycji do stanu zgodnego z przepisami oraz warunkami wydanej przez Burmistrza Wadowic decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25.06.2001 r. nr [...] w terminie do dnia 30 września 2004 r.". W wyniku wniesionego przez A. i M. F. odwołania od powyższej decyzji Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z 28 października 2004 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i w to miejsce orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 P.b. oraz art. 104 k.p.a., w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Następnie, w wyniku skargi M. D., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 25 maja 2005 r. sygn. II SA/Kr 98/05 wstrzymał wykonanie obu decyzji w części dotyczącej nakazu rozbiórki, w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Kontynuując rozpoznanie sprawy pod zmienioną sygnaturą po podjęciu postępowania z udziałem następców prawnych skarżącego, wyrokiem z 10 kwietnia 2008 r. II SA/Kr 86/08, WSA w Krakowie, po rozpatrzeniu skargi K. D., B. D. i B. P. na decyzję MWINB z 28 października 2004 r., znak [...], skargę oddalił.

PINB wskazał, że z uwagi na wniosek K. D. z 19 października 2018 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany decyzji PINB w Wadowicach z 28 lipca 2004 r. znak [...] postanowił zawiesić z urzędu prowadzone postępowanie do czasu ostatecznego i prawomocnego rozpoznania zagadnienia wstępnego w sprawie zmiany decyzji ostatecznej MWINB z 28 października 2004 r. Prejudycjalność zagadnienia wstępnego organ I instancji uzasadnił faktem, że wobec niewykonania orzeczonego obowiązku rozbiórki II kondygnacji (...) winien on orzec na podstawie art. 51 ust. 5 P.b. o rozbiórce całego obiektu bądź o doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z pierwotnym projektem budowlanym. Tymczasem w przypadku uwzględnienia przez MWINB wniosku o zmianę decyzji z 28 października 2004 r. takie orzeczenie mogłoby wywołać nieodwracalne skutki.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (MWINB) postanowieniem z 16 maja 2019 r., po rozpoznaniu zażalenia M. F. oraz A. F., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 123, art. 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 P.b., uchylił zaskarżone postanowienie w całości.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Dodatkowo wskazał, że z uwagi na uprawomocnienie się wyroku WSA w Krakowie z 10 kwietnia 2008 r. oraz w związku z decyzją MWINB z 28 października 2004 r. znak: [...], PINB pismem z 8 września 2008 r., znak: [...], poinformował strony, że przystępuje do ponownego rozpatrzenia sprawy - sygn. [...]. Z uwagi na zmianę - w wyniku śmierci M. D. - osoby zobowiązanej do wykonania orzeczonych decyzją MWINB nakazów organ I instancji ustalił, że zobowiązanymi w przedmiocie rozbiórki II kondygnacji dobudowanych pomieszczeń magazynowych do istniejącego warsztatu szewskiego oraz sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego I kondygnacji zostali K. D., B. D. i B. P., jako spadkobiercy zobowiązanego M. D.. Spadkobiercy M. D. pismem z 6 kwietnia 2009 r. znak [...] dostali upomnienie oraz zostali wezwani do wykonania rozbiórki II kondygnacji dobudowanych pomieszczeń magazynowych do istniejącego warsztatu szewskiego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...].

PINB przeprowadził kontrole 9 lutego 2010 r. oraz 7 października 2011 r. w sprawie dokonania rozbiórki II kondygnacji przedmiotowych pomieszczeń, które potwierdziły, że II kondygnacja budynku warsztatu szewskiego nie została rozebrana. Za pismem z 25 stycznia 2011 r. K. D., B. D. i B. D. przedłożyli do PINB projekt budowlany wraz z inwentaryzacją. Pismem z 6 grudnia 2016 r., znak: [...], PINB poinformował B. D. i B. P. o utracie przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W dniu 21 listopada 2017 r. PINB wszczął postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej z 28 lipca 2004 r., znak [...], w zakresie obowiązku wykonania rozbiórki II kondygnacji dobudowanych pomieszczeń magazynowych do istniejącego warsztatu szewskiego, które w wyniku niewyrażenia zgody przez M. F. i A. F. na zmianę decyzji, PINB decyzją z 23 stycznia 2018 r. nr [...] umorzył. MWINB decyzją z 28 maja 2018 r. nr [...] uchylił decyzję z 23 stycznia 2018 r. nr [...] w całości i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji prowadzone przed PINB w przedmiocie zmiany decyzji PINB z 28 lipca 2004 r., znak [...], która została uchylona przez MWINB decyzją z 28 października 2004 r. znak: [...]w części dotyczącej podstawy prawnej, a w pozostałym zakresie utrzymana w mocy.

W dniu 9 listopada 2018 r. PINB przesłał do MWINB wniosek K. D. z 19 października 2018 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany decyzji PINB w Wadowicach z 28 lipca 2004 r. znak [...]. Pismem z 16 listopada 2018 r. znak: [...] MWINB wezwał K. D., reprezentowanego przez adwokata, do usunięcia braku formalnego wniosku z 19 października 2018 r., poprzez m.in. złożenie wyjaśnień, czy pismo z 19 października 2018 r. stanowi wniosek o zmianę ostatecznej decyzji MWINB z 28 października 2004 r., znak [...] w trybie art. 155 k.p.a., czy też w innym trybie (w takim przypadku należy wskazać ten tryb). Wnioskodawca wskazał, że pismo z 19 października 2018 r. stanowi wniosek o zmianę ostatecznej decyzji MWINB w Krakowie z 28 października 2004 r., znak: [...], w trybie art. 155 k.p.a. Pismem z 7 stycznia 2019 r. MWINB zawiadomił strony postępowania, że zostało wszczęte postępowanie na wniosek K. D., w sprawie zmiany w trybie art. 155 k.p.a. ostatecznej decyzji MWINB z 28 października 2004 r. Jednocześnie wezwał M. F. i A. F. do wypowiedzenia się w terminie 7 dni czy wyrażają zgodę na zmianę ww. decyzji MWINB.

W dniu 21 stycznia 2019 r., do kancelarii MWINB wpłynęły pisma z 17 stycznia 2019 r. M. F. i A. F., w których nie wyrazili oni zgody na zmianę decyzji MWINB. MWINB decyzją z 18 marca 2019 r., nr [...], odmówił zmiany ostatecznej decyzji MWINB w Krakowie z 28 października 2004 r., znak: [...]. W dniu 24 kwietnia 2019 r. K. D. wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od decyzji nr [...] z 18 marca 2019 r.

W ocenie organu odwoławczego wydane przez organ I instancji opisane na wstępie postanowienie jest nieprawidłowe. Organ II instancji wskazał, że zawieszenie postępowania administracyjnego nastąpić może jedynie w przypadkach wskazanych w k.p.a., w szczególności w przypadku zaistnienia podstaw wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a. Przez zagadnienie wstępne rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd, i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. W niniejszym postępowaniu organ I instancji powołał się na przesłankę zawieszenia postępowania, przewidzianą w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: a) postępowanie administracyjne jest w toku; b) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; c) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.

Z analizy akt sprawy zdaniem organu odwoławczego wynika, że w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia postępowanie administracyjne znak: [...]w sprawie robót budowlanych związanych z dobudową pomieszczenia magazynowego do warsztatu szewskiego na działce nr [...] (obecnie [...]) położonej w miejscowości [...] - które wykonane zostały w sposób istotnie odstępujący od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z 5 grudnia 2003 r. znak: [...] wydaną przez Wojewodę Małopolskiego - było zakończone. A zatem nie spełniona została pierwsza przesłanka uwzględniająca zawieszenie postępowania. Zagadnienie wstępne przyjęte przez organ I instancji mające stanowić podstawę zawieszenia postępowania tj. ostateczne i prawomocne zakończenie postępowania w sprawie zmiany ostatecznej decyzji MWINB znak [...]z 28 października 2004 r., organ odwoławczy uznał za nie mające uzasadnienia, albowiem postępowanie w sprawie zmiany decyzji znak: [...]zostało umorzone przez organ II instancji.

Organ II instancji wskazał, że decyzją z 23 stycznia 2018 r. nr [...], PINB umorzył własne postępowanie administracyjne w sprawie zmiany ostatecznej decyzji z 28 lipca 2004 r. znak: [...][...][...], a następnie MWINB decyzją nr [...]z 28 maja 2018 r. uchylił zaskarżoną przez K. D. decyzję PINB i umorzył postępowanie I instancji w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji PINB z 28 lipca 2004 r., znak: [...], z uwagi na brak podstaw prawnych. Wobec powyższego przesłanka wskazana przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie istnieje w dacie orzekania przez MWINB w Krakowie, ponieważ zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte.

Zatem wskazana w zaskarżonym postanowieniu przesłanka nie stanowiła podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponieważ zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte tj. postępowanie znak: [...]oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej nie zależy obecnie od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, organ odwoławczy w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił postanowienie I instancji w całości wobec braku podstawy zawieszenia. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że samo postępowanie kontrolne dotyczące wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji MWINB z 28 października 2004 r., znak: [...]i ustalenia spadkobierców, prowadzone przez organ I instancji pod sygnaturą [...], nie stanowi zagadnienia wstępnego.

Skargą K. D. zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie: art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 123 k.p.a.; art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.; art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę MWINB podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku oddalającego skargę podkreślił, że skarżący jest następcą prawnym inwestora, który dokonał dobudowy pomieszczenia magazynowego do warsztatu szewskiego na działce nr [...] (obecnie [...]) położonej w miejscowości [...] w sposób istotnie odstępujący od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody Małopolskiego w przedmiocie pozwolenia na budowę z 5 grudnia 2003 r. znak: [...], wydanej na podstawie decyzji Burmistrza Wadowic o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 25 czerwca 2001 r. nr [...]. Owe istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę, polegające m.in. na wykonaniu dodatkowej kondygnacji, zmianie gabarytów zewnętrznych budynku oraz zmianie konstrukcji dachu, stwierdzono już w trakcie kontroli obiektu 20 kwietnia 2004 r. – ponad 15 lat temu.

Sąd podniósł – mając na względzie podstawę zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego - że organ jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony, zakończenie postępowania administracyjnego. Organ nie może zatem kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy zachodzą opisane wyżej przesłanki do zawieszenia postępowania, mają niewątpliwie przepisy prawa materialnego odnoszące się do postępowania, którego zawieszenie jest rozważane. Istotną zatem okolicznością w omawianym przypadku jest fakt pozostawania w obrocie prawnym decyzji MWINB w Krakowie z 28 października 2004 r. znak: [...].

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, ww. decyzji była poddana kontroli WSA w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z 10 kwietnia 2008 r. sygn. II SA/Kr 86/08, oddalił skargę. Sąd podkreślił, że co do zasady dopóki decyzja administracyjna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, to korzysta z cechy ostateczności i wykonalności. W omawianym przypadku zasadnie stwierdził organ II instancji brak podstaw do zawieszenia postępowania prowadzonego w trybie art. 51 P.b. do czasu ostatecznego załatwienia wniosku skarżącego o zmianę decyzji ostatecznej wydanej w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., rozumie się bowiem sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego.

Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Bez wątpienia natomiast w omawianym przypadku w obrocie prawnym pozostaje decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. i wywołuje ona skutki prawne, które zobligowane były uwzględnić organy obu instancji, co prawidłowo dostrzegł organ odwoławczy. Sąd podniósł, że w omawianej sprawie niewywiązanie się przez następców prawnych inwestora z obowiązków nałożonych na nich stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. co do zasady winno skutkować wydaniem przez organ nadzoru budowlanego decyzji w trybie art. 51 ust. 5 P.b. Zgodnie z powyższym przepisem organ nadzoru budowlanego może zakończyć postępowanie naprawcze poprzez wydanie jednej z trzech wymienionych tam decyzji, to jest: decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź decyzję nakazującą doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Przepis art. 51 ust. 5 P.b. określa zatem trzy niezależne rodzaje sankcji jakie można zastosować za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 tego przepisu. Wbrew zatem zastrzeżeniom artykułowanym przez organ I instancji, obowiązek orzeczenia o rozbiórce całego obiektu nie musi się wcale ziścić, a to zależy m.in. od współdziałania następców prawnych inwestorów i treści złożonego do PINB projektu budowlanego wraz z inwentaryzacją, co jednak wykracza poza zakres niniejszego postępowania.

Odnosząc się z kolei w związku ze złożonym wnioskiem o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a., do instytucji uregulowanej tym przepisem, Sąd wskazał, że art. 155 k.p.a. dotyczy możliwości uchylenia decyzji ostatecznej na wniosek strony i stanowi jeden z trybów nadzwyczajnych zmiany decyzji ostatecznej. Zarówno art. 154 § 1, jak i art. 155 k.p.a. przewidują nadzwyczajne, a zarazem dopuszczalne tryby wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych objętych ogólną zasadą trwałości decyzji, określoną w art. 16 k.p.a. Ich zastosowanie możliwe jest pod warunkiem zachowania tzw. tożsamości zarówno podmiotowej, jak i przedmiotowej sprawy. Tożsamość podmiotowa będzie zachodziła wtedy, gdy sprawa będzie dotyczyła tych samych stron, co poprzednio. Powyższa konstrukcja wprowadza możliwość wzruszenia, w trybie nadzwyczajnym, ostatecznej decyzja administracyjnej. Stanowi ona pewien wyjątek od zasady trwałość decyzji administracyjnej tworzącej dla stron prawa nabyte, chroniąc te prawa przed dowolną ingerencją organów administracji publicznej przez wymaganie zgody stron na jej wzruszenie.

Konstrukcja ta służy jednemu celowi, a mianowicie ustabilizowaniu określonych w wyniku postępowania administracyjnego praw i obowiązków stron w sferze prawa materialnego, gdy inaczej mówiąc - decyzja stosowania prawa powoduje rozstrzygnięcie sporu co do prawa lub usunięcie sytuacji nieustalenia prawa. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. bada się jedynie czy istnieją przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej – czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Art. 155 k.p.a. stwarza możliwość zmiany bądź uchylenia zarówno decyzji prawidłowych, jak i dotkniętych wadami niekwalifikowanymi, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w przepisie art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a. należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Co zdaniem Sądu szczególnie istotne w niniejszej sprawie, postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna i nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem.

Zainicjowanie postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej nakładającej obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., nie wstrzymuje jej wykonania. Nie można zatem w ocenie Sądu przyjąć, że od rozstrzygnięcia postępowania toczącego się w sprawie zmiany ww. decyzji zależy wynik postępowania administracyjnego w przedmiocie doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Podsumowując Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy postępowania administracyjnego, zawarł również ich wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dlatego zarzuty skargi w tym zakresie należało uznać za bezpodstawne.

Na marginesie Sąd wskazał, że w orzecznictwie akcentowane są (choć niejednolicie) wątpliwości, czy tryb uregulowany w art. 155 k.p.a. w ogóle może mieć zastosowanie do decyzji nakładających karę administracyjną za delikt administracyjny, czyli sankcję administracyjną stosowaną w przypadku naruszenia zakazów wynikających z przepisów prawa administracyjnego, mającą na celu dyscyplinowanie adresatów norm prawnych do przestrzegania przepisów prawa. Tego rodzaju karą jest np. nakaz rozbiórki będący najdotkliwszą sankcją administracyjną za naruszenie przepisów prawa budowlanego; czy też do decyzji, które usuwają stany niezgodności z prawem, w tym decyzji nakazujących rozbiórkę. Przedstawiany jest też pogląd, w myśl którego art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, a nie związanych. Bez względu jednak na przyjęcie dopuszczalności lub nie prowadzenia postępowania na podstawie art. 155 k.p.a. w przedmiotowej sprawie brak było w okolicznościach niniejszego postępowania podstaw do zawieszenia postępowania ze względu na to, że nie wystąpiło zagadnienie wstępne.

Pierwszy wniosek o zmianę decyzji PINB z 28 lipca 2004 r. – w sprawie którego postępowanie zakończono umorzeniem postępowania przez MWINB decyzją z 28 maja 2018 r., uchylającą decyzję PINB z 23 stycznia 2018 r. i umarzającą postępowanie I instancji, nie mógł przynieść skutku zamierzonego przez wnioskodawcę, ze względu na brak przymiotu ostateczności decyzji I instancji z 28 lipca 2004 r. wobec rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną MWINB z 28 października 2004 r. Z kolei drugi wniosek z 19 października 2018 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany decyzji MWINB w Krakowie z 28 października 2004 r., w wyniku którego MWINB w Krakowie decyzją nr [...] z 18 marca 2019 r., znak: [...] odmówił zmiany ostatecznej decyzji MWINB w Krakowie z 28 października 2004 r., ze względu na brak zgody M. F. i A. F., mimo wniesienia odwołania do GINB, również nie mógł przynieść skutku stwierdzenia wystąpienia zagadnienia wstępnego dla sprawy robót budowlanych prowadzonej na podstawie art. 51 P.b.

Sąd zgodził się również w pełni z przywołanym w odpowiedzi na skargę wyrokiem NSA z 9 listopada 2012 r., II GSK 1503/11, zgodnie z którym odpowiednie stosowanie art. 138 k.p.a., o którym mowa w art. 144 k.p.a., wyraża się w niektórych kategoriach spraw, w braku podstaw do umorzenia postępowania mimo uchylenia postanowienia I instancji, albowiem wystarczające będzie tylko i wyłącznie wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, bez konieczności orzekania co do istoty zagadnienia stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej organ I instancji postanowił zawiesić postępowanie z urzędu, a nie na wniosek.

Zatem w przypadku uchylenia postanowienia przez organ odwoławczy, przy stwierdzeniu braku podstaw do zawieszenia postępowania, dodatkowe rozstrzyganie w przedmiocie odmowy zawieszenia, czy też umorzenia postępowania w przedmiocie zawieszenia, jest zbędne. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej "p.p.s.a.".

Skargą kasacyjną K. D. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80, art. 97 § 1 pkt 4, art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 123 k.p.a. pomimo niepodjęcia przez organ II instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie strony postępowania do organów państwowych, w tym w szczególności nieuzasadnione przyjęcie, że nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia przez organ I instancji przedmiotowego postępowania, czego konsekwencją było wydanie postanowienia o uchyleniu postanowienia organu I instancji w całości pomimo braku wystąpienia podstaw do jego uchylenia, a ponadto nie orzeczenia przez organ co do istoty sprawy zgodnie z dyspozycją art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia zależy wydanie decyzji, czego skutkiem było niezasadne uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania wydanego przez organ I instancji, pomimo że w sprawie zachodziła konieczność rozstrzygnięcia przez MWINB wniosku o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a.;
2. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie zebrano całość materiału dowodowego w sytuacji, gdy organy administracji nie posiadały wszechstronnie zebranego materiału dowodowego pozwalającego na ocenę wystąpienia przesłanek do zawieszenia przez organ I instancji przedmiotowego postępowania;
3. c) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 10 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na mocy zarządzenia z dnia z 17 stycznia 2023 stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.).

W piśmie procesowym z 21 marca 2023 r. pełnomocnik skarżącego w całości podtrzymał zarzuty i argumentację skargi kasacyjnej

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok oddalający skargę strony i jego argumentacja w całości zasługują na aprobatę Sądu odwoławczego. Odmienne stanowisko skarżącego w tym zakresie stanowi jedynie polemikę z prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiałem dowodowym.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionej skargi kasacyjnej, podkreślić trzeba, iż w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny sprawy nie jest sporny i nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń w zakresie jakim oceniano potrzebę zastosowania w realiach tego postępowania art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. Podnoszony zatem we wniesionym środku odwoławczym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. pozostaje całkowicie nieusprawiedliwiony.

Jak wynika z akt sprawy PINB w Wadowicach decyzją z 28 lipca 2004 r. znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 P.b. nakazał M. D.: "1. Dokonanie rozbiórki II kondygnacji dobudowanych pomieszczeń magazynowych do istniejącego warsztatu szewskiego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...];

2. Sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego I kondygnacji (przyziemia) dobudowanych pomieszczeń magazynowych, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z niezbędnymi obliczeniami statyczno-wytrzymałościowymi oraz zamiennym projektem zagospodarowania terenu uzgodnionym w Powiatowym Zespole Uzgadniania Dokumentacji w Wadowicach w celu dostosowaniem inwestycji do stanu zgodnego z przepisami oraz warunkami wydanej przez Burmistrza Wadowic decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25.06.2001 r. nr [...] w terminie do dnia 30 września 2004 r.". Następnie MWINB decyzją z 28 października 2004 r. znak: [...] uchylił ww. decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i w to miejsce orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 P.b. oraz art. 104 k.p.a., w pozostałym zakresie utrzymując kwestionowaną odwołaniem decyzję w mocy. Z kolei wyrokiem z 10 kwietnia 2008 r. II SA/Kr 86/08, WSA w Krakowie, po rozpatrzeniu skargi K. D., B. D. i B. P. (następców prawnych zobowiązanego M. D.) na decyzję MWINB z 28 października 2004 r., znak [...], skargę oddalił.

Z akt sprawy przedstawionych Sądowi administracyjnemu wynika, iż ww. decyzja nie została wykonana przez następców prawnych inwestora bowiem nie dokonano rozbiórki II kondygnacji dobudowanych pomieszczeń magazynowych do istniejącego warsztatu szewskiego. Faktem bezspornym pozostaje również okoliczność, iż w omawianym przypadku w obrocie prawnym pozostaje ostateczna i prawomocna decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. i wywołuje ona skutki prawne, które zobligowane były uwzględnić organy obu instancji. Niemniej jednak, co do zasady postępowanie związane z odstąpieniem w sposób istotny od warunków udzielonego pozwolenia na budowę w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. zostało zakończone i celowe było następnie ewentualne podjęcie działań mających na celu sprawdzenie wykonania ww. obowiązków i ewentualnie wdrożenie dalszej procedury naprawczej w odrębnym postępowaniu.

W takim stanie faktycznym sprawy następca prawny inwestora, wnioskiem z 19 października 2018 r., zgłosił żądanie do MWIMB o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. ostatecznej i prawomocnej decyzji MWINB w Krakowie z 28 października 2004 r., znak: [...], zaś pismem z 7 stycznia 2019 r. MWINB zawiadomił strony postępowania, że zostało wszczęte postępowanie na wniosek K. D., w sprawie zmiany w trybie art. 155 k.p.a. ww. decyzji MWINB z 28 października 2004 r.

Na skutek wszczęcia postępowania w trybie art. 155 k.p.a. przed wojewódzkim organem nadzoru budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wadowicach uznał to postępowanie za kwestię prejudycjalną dla postępowania prowadzonego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. a zakończonego ostateczną i prawomocną decyzją MWINB w Krakowie z 28 października 2004 r., znak: [...] i dlatego też postanowieniem z 20 listopada 2018 zawiesił postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z dobudową pomieszczenia magazynowego do warsztatu szewskiego na działce nr [...] - obecnie nr [...].

Natomiast organ odwoławczy nie podzielając powyższego stanowiska o prejudycjalności postępowania w trybie art. 155 k.p.a. na postępowanie przez Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Wadowicach uchylił zaskarżone postanowienie w całości (na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stanowisko organu odwoławczego o braku podstaw do zawieszenia postępowania przed powiatowym organem nadzoru budowlanego podzielił w całości Sąd pierwszej instancji, a ten pogląd z kolei jest w pełni akceptowany przez Sąd odwoławczy.

Przede wszystkim chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej opisany w jej petitum w pkt 1a a dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80, art. 97 § 1 pkt 4, art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 123 k.p.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w realiach tej sprawy nie zachodziły podstawy do zastosowania przed powiatowym organem nadzoru budowlanego przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dlatego też w ramach rozpoznania środka zaskarżenia złożonego przez M. i A. F. organ odwoławczy właściwie zastosował konstrukcję prawną z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przepis art. 97 § 1 k.p.a. zawiera przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania z urzędu. Pkt 4 tej normy stanowi, iż organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego, o którym mowa w ww. przepisie, rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie, będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania, a zagadnieniem wstępnym musi istnieć związek przyczynowy, to jest sytuacja, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej.

Powyższa zależność przy tym musi być bezpośrednia. W świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno "zależeć" rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści, co błędnie przyjął organ pierwszej instancji w kontrolowanej sprawie ponieważ prejudycjalność zachodzi tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2012 r., II OSK 1570/11). To zaś, że wynik tego innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 27 maja 2021 r., II GSK 461/20 oraz wyrok WSA w Warszawie z 15 lipca 2021 r., VIII SA/Wa 248/21).

Zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ i wydanie decyzji.

W realiach tej sprawy właśnie taka możliwość rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 51 P.b. istniała przed powiatowym organem nadzoru budowlanego niezależnie od wszczętego postępowania nadzwyczajnego w trybie art. 155 k.p.a. wobec decyzji MWINB w Krakowie z 28 października 2004 r., znak: [...].

W świetle wyżej przytoczonego przepisu prawa i jego wykładni wynikającej z powołanych wyżej poglądów orzecznictwa nie może być podstawą do zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. samo wszczęcie w trybie nadzwyczajnym postępowania mającego na celu ewentualną zmianę ww. decyzji ostatecznej, która uprzednio rozstrzygnęła zagadnienie wstępne istotne dla załatwienia tej sprawy. Dopóki bowiem decyzja ostateczna (stanowiąca o zagadnieniu wstępnym) nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wstrzymane jej wykonanie, dopóty zawieszenie przez organ postępowania jedynie z powodu wszczęcia takiego postępowania, naruszałoby nie tylko art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ale również zasadę trwałości decyzji administracyjnej wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. Poza tym, jedynie informacyjnie zaznaczyć należy, iż jak wynika z akt sprawy, w sprawie wszczętej w trybie art. 155 k.p.a. jedna ze stron postępowania M. F. i A. F. nie wyrazili zgody na zmianę ww. decyzji MWINB (pismo z 17 stycznia 2019 r.), co uniemożliwia generalnie wydanie pozytywnej decyzji w tym trybie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy.

Tym samym zasadnie uznano w niniejszej sprawie, iż wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w trybie art. 155 k.p.a. nie stanowi kwestii prejudycjalnej dla postępowania w sprawie robót budowlanych związanych z dobudową pomieszczenia magazynowego do warsztatu szewskiego na działce o aktualnym nr [...] w miejscowości [...]. Odmienne stanowisko skarżącego w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest usprawiedliwiony także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 10 i 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu Wojewódzkiego wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji we właściwy sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast z treści zarzutu i jego uzasadnienia wynika, że za jego pomocą autor skargi kasacyjnej w istocie zarzuca brak odniesienia się Sądu Wojewódzkiego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Wskazać zatem należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., I GSK 1329/15). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sposób umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku wyjaśnił, z jakich przyczyn uznał zaskarżone postanowienie uchylające pierwszoinstancyjne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego za zgodne z prawem.

Zatem słusznie w realiach tej sprawy oddalono wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., co oznacza, iż nie było uzasadnionych przesłanek do zastosowania wskazanego w kasacji art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Reasumując przedstawione wyżej rozważania podnieść należy, iż skoro zaskarżony wyrok opowiada prawu, a przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty pozostają nieusprawiedliwione, to tak wniesiony środek odwoławczy należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.