Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 1408/06, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", odrzucił skargę J. D. na Uchwałę Rady Dzielnicy (...) Miasta K. z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie rozszerzenia listy rankingowej zadań powierzonych na 2006 r. w zakresie "prac remontowych dróg, chodników i oświetlenia". W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący nie przedstawił dowodu wezwania organu administracyjnego do zmiany zaskarżonej uchwały.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. D., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o "zmianę zaskarżonego postanowienia w całości" i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej zarzucono "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Sąd I instancji nie rozpatrzył sprawy, a zaskarżona uchwała oraz uchwała Nr [...] z dnia [...] zostały podjęte przez Radę Dzielnicy (...) Miasta K. w sposób rażąco naruszający prawo.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 ppsa skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 175 (1 ppsa zasadą jest, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wprowadzenie powyższym przepisem tzw. przymusu adwokackiego (radcowskiego), a zatem nałożenie obowiązku sporządzenia sformalizowanego środka zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, że powinna być ona odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, jeżeli nie odpowiada ona ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu, a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
Zgodnie z art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie zaś do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność.
W niniejszej sprawie ani w podstawach skargi kasacyjnej ani też w jej uzasadnieniu nie wskazano w ogóle żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, który miałby być według strony naruszony przez Sąd I instancji. Treść zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej sprowadza się w istocie wyłącznie do stwierdzenia, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa bowiem nie rozpatrzył sprawy merytorycznie, a zaskarżone rozstrzygnięcie rażąco narusza prawo.
Naczelny Sąd Administracyjny działając jako sąd kasacyjny, nie będąc uprawnionym do samodzielnego konkretyzowania zarzutów kasacji, uznał, że ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, nie ma podstaw do doszukiwania się we własnym zakresie intencji wnoszącego skargę kasacyjną oraz ewentualnie naruszenie jakich przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 180 w związku art. 178 ppsa.