Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2302/07, oddalił skargę A. W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy.
W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2006 r. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na podpiwniczeniu dziedzińca i podwórza dachem szklanym oraz zmianie sposobu użytkowania części piwnic budynków wchodzących w skład Muzeum[...], zlokalizowanego przy [...] oraz ul.[...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Minister wskazał, że jak wynika z przedstawionego do uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, planowana inwestycja miałaby polegać na: podpiwniczeniu istniejącego lapidarium oraz dwóch podwórek na głębokości ok. 5 m od poziomu dziedzińca, o powierzchni ok. 250 m2, z przeznaczeniem na wielofunkcyjną salę prezentacji (kino, konferencje) z zapleczem (szatnie, hall, toalety itd.); zabudowie dziedzińców przeszklonymi dachami i ścianami na wysokości 11 m, w części do ok. 4,5 m i 3,8 m nad poziom posadzki; zmianie sposobu użytkowania piwnic z przeznaczeniem na funkcję obsługi ruchu turystycznego, na zaplecze kawiarni i miodopitnię.
Minister zaznaczył, że w opinii z października 2006 r., sporządzonej przez dr inż. arch. J. S., po przeprowadzeniu oględzin nieruchomości z udziałem stron postępowania, stwierdzono, iż choć "ingerencja w substancję zabytkową jest zamierzeniem trudnym i wymaga dużego doświadczenia, wyprzedających badań i odpowiednich zabezpieczeń przy realizacji", to "obecne środki techniczne są w stanie w pełni zabezpieczyć zabytkową zabudowę, a nawet ją wzmocnić i utrwalić". Zdaniem rzeczoznawcy, "lekkie zadaszenia szklane są obecnie często stosowane w zespołach staromiejskich i minimalnie ingerują wizualnie w charakter zabudowy historycznej, a nawet często podkreślają monumentalność wnętrza". Organ wskazał, że pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. A. W. zgłosił swoje uwagi i zastrzeżenia do tej opinii. Organ prowadzący niniejsze postępowanie, częściowo podzielając wątpliwości skarżącego, ponownie zlecił opracowanie merytorycznej opinii w sprawie.
Prof. zw. dr hab. inż. arch. K. K., w opinii konserwatorskiej, opracowanej w dniu [...] marca 2007 r., szczegółowo odpowiedział na poszczególne zarzuty skarżącego, a w podsumowaniu jednoznacznie uznał za uzasadnione uzgodnienie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Organ wskazał, że w ocenie autora opinii, planowane zmiany są niewielkie, gdyż stosunkowo małe podwórko (ok. 250 m2) ma zostać podpiwniczone oraz zadaszone demontowalną konstrukcją. Ponadto, zdaniem rzeczoznawcy, wykonanie wykopu o głębokości do 5 m nie naruszy struktury skarpy, gdyż jest ona znacznie oddalona od inwestycji i przedzielona innymi strukturami statycznymi bloków Starego Miasta, a ponadto inwestycja przewiduje przeprowadzenie ekspertyz konstrukcyjnych zmierzających do określenia rodzaju zagrożeń statyki budynków sąsiednich oraz określenia optymalnego wariantu konstrukcji dla projektowanej inwestycji.
Skargę na powyższe postanowienie złożył A. W., podnosząc zarzut naruszenia ustawy o ochronie zabytków, zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r. uznającego Stare Miasto w W. za pomnik historii oraz zaleceń UNESCO w związku z wpisaniem Starego Miasta w W. na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając powyższą skargę, uznał, że nie jest ona zasadna. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy uzgodnienia projektu decyzji dla inwestycji polegającej na podpiwniczeniu dziedzińca i podwórza dachem szklanym oraz zmianie sposobu użytkowania części piwnic budynków wchodzących w skład Muzeum[...]. Z uwagi, że teren planowanej inwestycji - Stare Miasto w W. w obrębie murów, wpisane jest decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 1 lipca 1965 r. do rejestru zabytków pod numerem[...], a kamienice tworzące północną pierzeję Rynku Starego Miasta, tzw. s. D., wpisane są do rejestru zabytków decyzjami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 1 lipca 1965 r., pod numerami [...], i jednocześnie teren planowanej inwestycji znajduje się w zabytkowym obszarze [...], uznanym za Pomnik Historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r., właściwym do jej uzgodnienia był Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. Podstawowym zatem celem konserwatora zabytków było dokonanie oceny czy przedmiotowa inwestycja pod względem wymagań konserwatorskich może zostać zrealizowana na terenie wpisanym do rejestru zabytków.
Działał on w ramach uznania administracyjnego, a uznanie to dokonywało się w odniesieniu do przepisów prawa, w tym wypadku ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz wiedzy specjalistycznej osób zatrudnionych w organach właściwych w sprawie. Sąd uznał, że podejmując rozstrzygniecie w sprawie organ odwoławczy powinien w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy istniejący w chwili orzekania, a nie zgromadzony na dzień wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Z uwagi, że na etapie postępowania odwoławczego pojawiły się dwie opinie - opinia z października 2006 r. dr inż. J. S. i opinia konserwatorska z dnia [...] marca 2007 r. prof. dr hab. inż. arch. K. K., rzeczoznawców z listy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, koniecznym było ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób przekonujący uzasadnił zajęte stanowisko. Sąd stoi na stanowisku, że ochrona zabytków i dziedzictwa narodowego powinna mieć priorytetowe znaczenie, nie oznacza to jednak, iż nie można prowadzić w pobliżu tych obiektów nieinwazyjnych inwestycji. Zauważyć należy, że organ odwoławczy przed podjęciem rozstrzygnięcia rozważył dwie opinie specjalistów w dziedzinie ochrony zabytków. Może to świadczyć zdaniem Sądu jedynie o bardzo starannym podejściu organu do zagadnień ochrony zabytków. Wskazać również należy, iż mając na względzie zarzuty uczestnika postępowania A. W. odnośnie pierwszej sporządzonej opinii specjalistycznej, organ rozpoznający odwołanie ponownie zlecił opracowanie drugiej opinii w sprawie. Prof. K. K., w opinii konserwatorskiej z dnia [...] marca 2007 r., ustosunkował się do zarzutów skarżącego, a w podsumowaniu uznał za uzasadnione uzgodnienie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia budowlanego.
W ocenie autora opinii, planowane zmiany są niewielkie, ponieważ małe podwórko ma zostać podpiwniczone oraz zadaszone demontowalną konstrukcją. Ponadto, zdaniem rzeczoznawcy, wykonanie wykopu o głębokości do 5 m nie naruszy struktury skarpy, gdyż jest ona znacznie oddalona od inwestycji i przedzielona innymi strukturami statycznymi bloków Starego Miasta, a ponadto inwestycja przewiduje przeprowadzenie ekspertyz konstrukcyjnych zmierzających do określenia rodzaju zagrożeń statyki budynków sąsiednich oraz określenia optymalnego wariantu konstrukcji dla projektowanej inwestycji. Takim stwierdzeniom specjalisty w dziedzinie ochrony zabytków organ dał wiarę, uzgadniając pod względem konserwatorskim planowaną inwestycję.
Sąd równocześnie zaznaczył, że nie było podstaw, by takim stwierdzeniom odmówić racjonalności i prawdziwości, bowiem osoba sporządzająca opinię konserwatorką jest rzeczoznawcą wpisanym na listę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Sąd wskazał, że powołana ustawa nie zabrania prowadzenia inwestycji w pobliżu, czy w obrębie samego obiektu zabytkowego. Jak wyjaśnił obecny na rozprawie pełnomocnik inwestora Muzeum [...] realizacja przedsięwzięcia umożliwi lepszą prezentację zabytkowego wnętrza lapidarium, a pojęcie konstrukcja demontowalna użyte w ekspertyzie oznacza, że inwestycja zostanie przeprowadzona w sposób bezinwazyjny, bez uszczerbku dla zabytków i będzie mogła być zdemontowana w razie powstania takiej konieczności.
W ocenie Sądu te wyjaśnienia potwierdzają, że planowana inwestycja ma służyć lepszej prezentacji zabytkowego obiektu i nie będzie negatywnie oddziaływać na istniejące obiekty zabytkowe. Takie stanowisko zasługuje w ocenie Sądu na akceptację, bowiem strona nie skorzystała z przysługującej jej inicjatywy dowodowej i nie przedłożyła żadnego dokumentu w postaci kontropinii do opracowań znajdujących się w aktach sprawy, przedstawiającej odmienne skutki zamierzenia inwestycyjnego Muzeum [...]. Sąd zauważył, że inwestorem planowanej inwestycji jest Muzeum [...] nie zaś podmiot prywatny planujący wykonać inwestycję komercyjną. Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja ma służyć całemu społeczeństwu, w tym popularyzacji zabytków Starego Miasta.
W ocenie Sądu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut wpływu uzgadnianej inwestycji na stabilność fundamentów istniejących w sąsiedztwie budynków. Ocena wpływu planowanej inwestycji na stabilność istniejących budynków nie należy ani do organu uzgadniającego, ani nawet do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, albowiem te względy mogą być skutecznie podnoszone i brane pod uwagę na etapie realizacji inwestycji - przy przygotowywaniu projektu budowlanego. Sąd stwierdził, że dokonując kontroli kwestionowanego rozstrzygnięcia nie dopatrzył się, aby stanowisko organów orzekających w sprawie przekroczyło granice uznania administracyjnego lub miało charakter arbitralny czy dowolny. Minister rozpoznając zażalenie skarżącego dokonał, zdaniem Sądu, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco, z powołaniem się na opinie biegłych, umotywował uzgodnienie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.
Ponadto Sąd uznał, że organ powołany do ochrony zabytków przed podjęciem zaskarżonego postanowienia rozważył wszystkie aspekty przemawiające za uzgodnieniem planowanej inwestycji, również te wynikające z zaleceń organizacji międzynarodowych, jak również słusznego interesu stron oraz interesu społeczeństwa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", złożył A. W., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) art. 4 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o Ochronie Zabytków i Ochronie nad Zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) przez ich błędną wykładnię,
- 2) przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak ustosunkowania się Sądu do zawartego w skardze wniosku o powołanie w postępowaniu administracyjnym Komisji do spraw Zabytków przy udziale Międzynarodowego Komitetu UNESCO dla wydania opinii czy zabytkowy charakter Starego Miasta w W. pozwala na przeprowadzenie kwestionowanych robót budowlanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd zastosował błędną wykładnię art. 4 ustawy o ochronie zabytków, bowiem nie można przyjąć, ze głębokie na 5 metrów wykopy na terenie dziedzińca Lapidarium i zakrycie szklanym dachem kilkuset metrów dziedzińca jest zgodne z trwałym zachowaniem przedmiotowej materii, jest to działanie sprzeczne z zasadą zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków i udaremnieniem ich niszczenia. Skarżący podniósł, że należy stosować tu ścisłą interpretację tych przepisów, a nie dostosowywać je do potrzeb petenta, nawet jeśli jest to jednostka użyteczności publicznej. Tym bardziej że w ww. artykule jest zapis o kontroli stanu zachowania i przeznaczenia Zabytków.
Skarżący podniósł, że Sąd wytknął mu nieprzedstawienie kontropinii do opinii inż. K. K., natomiast wbrew zasadzie wyrażonej w art. 141 pkt 4 P.p.s.a. nie ustosunkował się do wniosku strony o powołanie w toku postępowania administracyjnego Komisji niezależnych ekspertów do spraw zabytków przy udziale Międzynarodowego Komitetu UNESCO dla wydania opinii czy zabytkowy charakter Starego Miasta w W. pozwala na przeprowadzenie kwestionowanych robót budowlanych. W ocenie skarżącego uwzględnienie tego wniosku z uwagi na wyjątkowy charakter Starego Miasta w W., zachowane nieliczne mury i fundamenty, pozwoli na obiektywną ocenę, czy w ogóle dopuszczalne są w tym miejscu daleko ingerujące prace takie jak odsłanianie, znaczne pogłębianie i przebudowa średniowiecznych piwnic i fundamentów oraz pokrycie ciężkim dachem szklanym ok. 250 metrów kwadratowych powierzchni dziedzińca Lapidarium, którego powierzchnia zdecydowanie przekracza powierzchnię jakiegokolwiek oszklonego patio, których przykłady wskazywane są w przedmiotowej opinii.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyło Muzeum [...], reprezentowane przez adwokata, wnosząc o odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na jej braki, a to niewskazanie oznaczenia żądanego uchylenia lub zmiany, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej kształtuje zakres kontroli zaskarżonego orzeczenia przez Sąd odwoławczy. Oznacza również pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, co w konsekwencji powoduje, że Sąd odwoławczy nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ewentualnego ustalenia wad zaskarżonego orzeczenia Sądu pierwszej instancji poza zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej.
Z tych względów skarga kasacyjna musi zgodnie z wymogami ustawowymi wskazywać dokładnie przepisy prawa, które zdaniem skarżącego naruszył Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok, na czym to naruszenie polegało, a jeśli naruszenie dotyczyło przepisów prawa procesowego należy także wskazać czy miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać "interpretacji" skargi kasacyjnej ani domniemywać rzeczywistych intencji skarżącego.
Przedmiotowa skarga kasacyjna została złożona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oddalającego skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na podpiwniczeniu dziedzińca i przekryciu dachem szklanym oraz zmianie sposobu użytkowania części piwnic budynków wchodzących w skład Muzeum [...] zlokalizowanego przy [...]oraz ul. [...]na działce Nr [...] z obrębu[...].
Strona skarżąca podniosła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Sąd kasacyjny uznał, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.
Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) przez brak ustosunkowania się Sądu do zawartego w skardze wniosku o powołanie Komisji złożonej z niezależnych ekspertów do spraw zabytków przy udziela Międzynarodowego Komitetu UNESCO dla wydania opinii czy zabytkowy charakter Starego Miasta w W. pozwala na przeprowadzenie kwestionowanych robót budowlanych.
Autorka skargi kasacyjnej podnosząc powyższy zarzut nie uwzględnia faktu, iż postępowanie przed sądem administracyjnym ma charakter kasacyjny. Sąd ten nie prowadzi postępowania dowodowego ani nie orzeka co do istoty sprawy.
Zgodnie z treścią art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd pierwszej instancji dokonał bardzo wnikliwej kontroli przeprowadzonego postępowania przez organy konserwatorskie dotyczącego uzgodnienia planowanej inwestycji pod względem konserwatorskim w aspekcie przepisów ustawy "o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami". Uzgodnienie z kompetencyjnymi organami konserwatorskimi było niezbędne z uwagi nas to, że planowane roboty mają być realizowane na terenie obiektów zabytkowych wpisanych do rejestru zabytków decyzjami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 1 lipca 1965 r. pod Nr[...].
Zadaniem organu konserwatorskiego była ocena, czy przewidziane przez inwestora roboty budowlane mają być zrealizowane bez zagrożenia dla chronionych zabytkowych obiektów.
Dokonując kontroli Sąd pierwszej instancji miał na uwadze treść art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który to przepis stanowił podstawę orzekania dla organu konserwatorskiego, uzgadniającego decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego.
Oceniając całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał również oceny dwóch opinii sporządzonych przez rzeczoznawców na użytek oceny przedmiotowej inwestycji, pod względem zachowania wymogów konserwatorskich.
Pierwsza opinia sporządzona przez rzeczoznawcę z listy Ministra Kultury dr inż. arch. J. S. z października 2006 r. w podsumowaniu rozważań na temat uzgodnienia projektu inwestycyjnego Muzeum [...] pod względem konserwatorskim zawiera wnioski "o dopuszczenie z punktu widzenia konserwatorskiego zamierzonej rewaloryzacji Muzeum [...] wg przedstawionego projektu z 2005 r. firmy [...] aktualizowanego [...] lipca 2006 r.
Druga "Opinia konserwatorska" w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji, opracowana została przez rzeczoznawcę Ministra Kultury z zakresu opieki nad zabytkami w dziedzinie architektury, budownictwa i urbanistyki prof. zwyczajnego dr hab. inż. architekta K. K. Opinia zawiera szczegółową analizę robót budowlanych dotyczących realizacji zamierzonej inwestycji na obiektach zabytkowych. Jej autor odpowiada na wszystkie zarzuty skarżącego A. W. i równocześnie prezentuje stanowisko, że Konserwator zabytków nie tylko winien dbać o ochronę zabytków i zespołów zabytkowych ale jako zarządzający zabytkami musi dbać o ich rewaloryzację, modernizację i rewitalizację.
Starówka W. zdaniem tegoż rzeczoznawcy nie może być skansenem architektury, ale musi żyć i umieć wejść w XXI wiek. Dlatego wniosek budowlany Muzeum [...] biegły ocenia jako uzasadniony, gdyż nowoczesne muzeum [...] winno spełniać standardy funkcjonalno-przestrzenne obowiązujące w Krajach Unii Europejskiej. Z tej przyczyny prof. K. uważa za zasadne pozytywne uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wydanym postanowieniem Nr [...].
Powyższe opinie, które wydane zostały przez uznane autorytety z dziedziny ochrony zabytków w pełni uzasadniały - zdaniem Sądu kasacyjnego - stanowisko Sądu pierwszej instancji aprobujące postanowienie organu konserwatorskiego uzgadniającego pozytywnie planowaną inwestycję przez Muzeum [...] w W. Słusznie też podniósł Sąd pierwszej instancji, iż pozytywna ocena planowanych robót jako niezagrażających zabytkom Starego Miasta i ul. [...] dokonana przez autorytety naukowe z dziedziny ochrony zabytków nie zostały podważone żadną inną opinią, która zawierałaby przeciwwskazania do realizacji zamierzeń inwestycyjnych.
Należy więc podzielić stanowisko tego Sądu, iż nie zachodziła potrzeba nowej Komisji dla oceny dopuszczalności kwestionowanych robót na terenach zabytkowych Starówki W., skoro obie opinie zawierały zgodne wnioski przesądzające celowość realizacji zamierzonej inwestycji.
Równocześnie trzeba zauważyć, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swego stanowiska ocennego odniósł się do kwestii, które miałoby wyjaśnić nowa Komisja z udziałem Komitetu UNESCO o dopuszczalności robót budowlanych na zabytkowym Starym Mieście w W. Sąd stwierdził zasadnie, że ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie zabrania prowadzenia robót inwestycyjnych w pobliżu czy w obrębie samego obiektu zabytkowego. Jak zaznaczył Sąd, ta uwaga stanowi ustosunkowanie się do zarzutu skarżącego A. W., o braku uzasadnienia przeprowadzenia robót budowlanych zamierzonych w uwzględnieniu przepisów ustawy ww. o ochronie zabytków.
W świetle materiałów sprawy, zasadnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że realizacja przedsięwzięcia umożliwi lepszą prezentację zabytkowego obiektu i nie będzie negatywnie wpływać na istniejące obiekty zabytkowe. To stanowisko ocenne w pełni podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym, mając na uwadze całokształt zebranych dowodów.
Co do zarzutu drugiego skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o ochronie zabytków o opiece na d zabytkami Sąd kasacyjny także uznał, iż jest bezzasadny, bowiem skarga w ogóle nie wskazuje na czym polegała wadliwa interpretacja ww. przepisów dokonana przez Sąd. Aprobata postanowienia konserwatorskiego uzgadniającego zamierzoną inwestycję oparta została na wnioskach obu autorytatywnych opinii konserwatorskich niepodważonych przez skarżącego.
Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej ogólnie ogranicza się tylko do polemiki z zasadną oceną Sądu pierwszej instancji i opiera się na dowolnej ocenie autorki skargi kasacyjnej niepopartej żadnym dowodem.
W podsumowaniu powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie podważyła słusznego wyroku Sądu pierwszej instancji.
Wobec bezzasadności jej zarzutów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.