Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 65/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Polskich Kolei Państwowych S.A. Centrala Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w K. i uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia 18 kwietnia 2001 r., nr [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę kontenerowej stacji paliw oraz stacji tankowania gazem propan-butan wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie ul. F. i ul. T. w K. Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] Wojewoda Małopolski odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił tę decyzję i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na ustaleniu, że decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza przepis art. 4a ust. 1 rozporządzenia Ministra transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 maja 1999 r. w sprawie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej, wykonywania robót ziemnych budynków lub budowli w sąsiedztwie linii kolejowych oraz sposobu urządzania i utrzymania zasłon śnieżnych i pasów przeciwpożarowych.
Zgodnie w powyższym rozporządzeniem budynki i budowle mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, natomiast w niniejszej sprawie organ stwierdził, że beczki gazowe zostały zlokalizowane w odległości ok. 7,5 m, a kiosk obsługi stacji w odległości ok. 5 m od granicy obszaru kolejowego.
Decyzja powyższa została zaskarżona do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 2997/02 uchylił ww. decyzję. W ocenie Sądu w sprawie nie zostały należycie wyjaśnione okoliczności związane z lokalizacją przedmiotowej inwestycji, bowiem na planach U-03 i ZI-03 brak jest oznaczenia obszaru kolejowego.
Rozpoznając sprawę ponownie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją, będącą przedmiotem rozpoznanej przez Sąd I instancji skargi, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że z nadesłanej przez Wojewodę Małopolskiego informacji wynika, iż odległość poszczególnych obiektów P. od granicy terenu kolejowego wynosi: beczki gazowe – 51 m, kiosk obsługi – 34,5 m, co jest zgodne z § 4a powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Brak zatem w ocenie organu podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 kwietnia 2001 r.
Na powyższą decyzję skargę złożyła Spółka PKP S.A. Centrala Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w K. W ocenie skarżącej Spółki oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie na wyjaśnieniach Wojewody Małopolskiego stanowi o rażącym naruszeniu przepisów zobowiązujących organy do wyczerpującego wyjaśnienia sprawy. Skarżąca podniosła, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykonał zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 marca 2004 r. W szczególności nie zostało ustalone jak jest usytuowany teren między stacją paliw a terenem PKP, nie ustalił jak przebiegają granice obszaru kolejowego, od którego należy mierzyć odległości przewidziane w § 4a powołanego rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził że zarzut naruszenia prawa można postawić zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego, zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uchybił obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W szczególności organ nie określił obszaru kolejowego. W świetle powołanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej dane inwestora o odległości jego obiektów mierzone od zewnętrznej główki szyny kolejowej są niewystarczające dla oceny, czy przedmiotowa inwestycja pozostaje w zgodzie z regulacją rozporządzenia.
Od powyższego wyroku Spółka P. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Przede wszystkim podniesiono, że skarga na decyzję została złożona po upływie ustawowego terminu, co powinno prowadzić do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego, jednakże nie zawarto sformułowań sugerujących, że przepisy te zostały naruszone przez Sąd. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w odniesieniu do Sądu postawiono jedynie zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej jako P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Ograniczenie to zezwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wykroczyć poza granice określone w skardze jedynie wówczas gdy stwierdzi zaistnienie przesłanek nieważności postępowania wymienionych w § 2 przytoczonego wyżej przepisu. W niniejszej sprawie sąd nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń prawa wobec czego kontrola sądu ograniczać się będzie do zbadania zasadności zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
1. Domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku skarżący jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał zarówno naruszenie prawa materialnego "przez błędne jego zastosowanie" jak i naruszenie "prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy". Formułując przedstawione wyżej zarzuty autor skargi kasacyjnej nie przytoczył przepisów, które w jego ocenie zostały przez sąd naruszone.
Przedstawiając w uzasadnieniu skargi kasacyjnej własną interpretację art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym oraz § 4a ust. 1 rozporządzenia z dnia 5 maja 1999 r. w sprawie określenia odległości i warunków robót ziemnych, budynków i budowli w sąsiedztwie linii kolejowych (...) również i w tym miejscu autor skargi kasacyjnej nie sformułował pod adresem sądu zarzutu naruszenia ww. przepisów w określony sposób.
Podkreślić w tym miejscu należy, że nieodzownym elementem powołania podstawy kasacyjnej jest przede wszystkim przytoczenie naruszonego przepisu jak również wskazanie sposobu jego naruszenia oraz wyjaśnienie na czym polega jego niewłaściwe zastosowanie lub błędna jego wykładnia. Skoro więc skarżący tak w części wstępnej jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przytoczył przepisów prawa, które miałyby być przez sąd naruszone już tylko z tej przyczyny zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł zostać uznany za skuteczny.
- 2. Nie mógł również odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego.
Uchylając kontrolowaną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż decyzja ta zapadła z obrazą przepisów art. 153 P.p.s.a. a także art. 7, 77 § 1 k.p.a. W ocenie sądu organ administracyjny, rozpoznając sprawę ponownie – na skutek uchylenia przez sąd administracyjny poprzedniej decyzji – nie wykonał zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 marca 2004 r. (sygn. akt IV SA 2997/02) zaleceń. Dotyczyły one podstawowych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii – to jest oznaczenia granic obszaru kolejowego, ustalenia sposobu użytkowania terenu między stacją paliw a terenami kolejowymi a także ustalenia odległości objętych przedmiotową inwestycją od obszaru kolejowego.
Kwestionując przedstawione wyżej stanowisko sądu, mające ocenny charakter autor skargi kasacyjnej ograniczył się do postawienia zarzutu naruszenia przez sąd art. 7, 77 k.p.a., których to przepisów sądy administracyjne nie stosują.
Obowiązująca od 1 stycznia 2004 r. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pełni bowiem reguluje postępowanie przed tymi sądami. Podważając zatem ocenę sądu w kwestii niewykonania przez organ zaleceń zawartych w wyroku z dnia 4 marca 2004 r., wnoszący skargę kasacyjną winien powołać stosowny przepis wskazanej wyżej ustawy (np. art. 145 § 1 pkt 1), uzasadnić na czym polega jego naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Już tylko ubocznie podkreślić należy, że w sytuacji kiedy sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 marca 2004 r. stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy zawiera istotne braki i wskazał w jaki sposób należy go uzupełnić, niedopuszczalnym było odstąpienie od wykonania zawartych w wyroku wskazań i ograniczenie się do przedstawienia odmiennej od dokonanej przez sąd oceny uprzednio zebranych dowodów.
Uzupełniając materiał dowodowy we wskazanym przez sąd, w wyroku z dnia 4 marca 2004 r., kierunku należy mieć na uwadze – z uwagi na tryb w jakim prowadzona jest niniejsza sprawa (stwierdzenie nieważności decyzji) – stan faktyczny i prawny jaki istniał w dacie wydania kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji.
3. Wbrew stanowisku skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który nakazuje odrzucić skargę wniesioną po upływie przewidzianego przepisami terminu.
Sprawa dochowania przez Polskie Koleje Państwowe S.A. terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśniana (pismo z dnia 1 lutego 2005 r.). Brak dowodów pozwalających na zakwestionowanie wskazanej przez skarżące Polskie Koleje Państwowe S.A. daty otrzymania decyzji, czyni zasadnym stanowisko sądu przyjmujące wersję wnoszącego skargę.
Z przedstawionych wyżej powodów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).