Uzasadnienie
Postanowieniem z 31 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 162/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę W. H.-S., J. S. oraz Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Zgorzelcu z dnia [...] października 1961 r. Nr [...].
W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia skargi, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W rozpatrywanej sprawie, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze wniósł radca prawny jako pełnomocnik skarżących.
Odrzucając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że podlegała ona opłacie stałej w wysokości 200 zł, do uiszczenia której pełnomocnik skarżących był zobowiązany przy wniesieniu pisma do Sądu. Warunku tego jednak nie dopełnił.
W skardze kasacyjnej (zatytułowanej "Zażalenie"), pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając Sądowi naruszenie przepisów postępowania poprzez zastosowanie "nieistniejącego w dniu wydawania, tj. w dniu 31 maja 2010 r. zaskarżonego postanowienia przepisu art. 221 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r." Podniesiono, że ustawa nowelizująca nie zawierała przepisów intertemporalnych. Ponadto, przepisy materialne stosuje się z dnia zaistnienia zdarzenia, natomiast przepisy proceduralne z dnia orzekania. Wyraża się to w zasadzie bezpośredniego działania nowej ustawy. Zaletą stosowania tej zasady jest równe traktowanie wszystkich spraw od momentu jej wejścia w życie oraz fakt, że nowa ustawa odpowiada lepiej regulowanym stosunkom społecznym niż akty dotychczasowe. Sąd pierwszej instancji naruszył tę zasadę stosując w 31 maja 2010 r. przepis, który już nie obowiązywał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie są trafne.
Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Z treści art. 174 p.p.s.a. wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie, termin do wniesienia skargi upłynął 3 marca 2010 r. (1 lutego 2010 r. doręczono pełnomocnikowi skarżących decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego), przy czym została ona wniesiona 22 lutego 2010 r.
W dniu 3 marca 2010 r. obowiązywał art. 221 p.p.s.a., który stanowił: pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przepis ten został skreślony art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 36, poz. 196), która weszła w życie dopiero z dniem 10 kwietnia 2010 r.
Oznacza to, że pełnomocnik skarżących obowiązany był uiścić wpis stały od skargi, pod rygorem jej odrzucenia.
Jeżeli zatem do 3 marca 2010 r. pełnomocnik nie uiścił należnego wpisu od skargi, to Sąd pierwszej instancji był zobowiązany odrzucić skargę jako nieopłaconą na podstawie art. 221 p.p.s.a., co uczynił postanowieniem z 31 maja 2010 r.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak sentencji.