Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 793/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. E. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] 2014 r.) w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że M. E. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2014 r. o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2013 r., udzielającej firmie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę parkingu naziemnego dla samochodów osobowych wraz z infrastrukturą techniczną: siecią kanalizacji deszczowej oraz siecią oświetleniową na terenie działek nr [...] obręb, [...] przy ul. [...] w [...].
Decyzja [z... 2014 r.] została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 października 2014 r. Następnie skarżąca reprezentowana przez tego samego pełnomocnika wniosła skargę na przedmiotową decyzję [...] 2014 r. (data nadania - k. 12 akt sądowych). Termin do wniesienia skargi upłynął dnia 5 listopada 2014 r.
Wskazując na powyższe Sąd I instancji uznał, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ppsa, co skutkowało odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 2 ppsa; k. 17-19 akt sądowych).
Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wywiodła skarżąca, reprezentowana przez radcę pr. E. Ł.-S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ppsa przez niewłaściwe zastosowanie, bowiem strona nie uchybiła ustawowemu terminowi do wniesienia skargi;
- b. art. 83 § 1 i 3 ppsa przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca naruszyła zasady obliczania terminów i złożyła pismo po terminie.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;
- - rozpoznanie skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie na posiedzeniu niejawnym, zrzekając się rozprawy;
- - zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Pełnomocnik skarżącej uzupełnił uzasadnienie skargi kasacyjnej pismami z: 3 marca 2015 r., 13 marca 2015 r., 21 kwietnia 2015 r. i 4 maja 2015 r. załączając doń: wydruk ze strony Śledzenie przesyłek, dotyczący przesyłki rejestrowanej nr 00359007734084751467; odpis pisma z 9 marca 2015 r. Zastępcy Dyrektora Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności Działu Operacyjnego w [...]; odpis pisma z 9 kwietnia 2015 r. Komornika Sądowego E. Z.; odpis pisma z 29 kwietnia 2015 r. Zastępcy Dyrektora Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności Działu Operacyjnego w [...] (k. 30-34, 46-51, 55-58, 68-70, 78-80 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna okazała się oczywiście zasadną.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze z., dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 ppsa, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej (art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ppsa i art. 83 § 1 i 3 ppsa) dotyczyły wyłącznie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa), okazały się zasadne.
W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest termin doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji organu II instancji.
W skardze pełnomocnik wskazał, że decyzja z [...] 2014 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej dnia "8 listopada 2014 r. (k. 2 akt sądowych). Sąd I instancji błędnie ustalił (nie wskazując konkretnych kart akt), że "Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 6 października 2014 r." (k. 18 akt sądowych). Żaden z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych nie dawał podstawy dla dokonania takiego ustalenia. Skarżąca od początku była reprezentowana w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika radcę prawnego E. Ł.-S., która zarówno w pełnomocnictwie z 22 stycznia 2014 r., jak i w każdym z pism w postępowaniu wskazywała jako adres dla doręczeń: Kancelaria Radcy Prawnego E. Ł.-S. z siedzibą w [...], ul. [...], [...], i na ten adres organy obu instancji doręczały pełnomocnikowi skutecznie korespondencję i powoływały w rozdzielnikach dokumentów urzędowych (k. 49a, 49, 58, 82a, 88,89, 90a, 90, 91a, 94, 95v, 98, 100a akt Prezydenta; k. 1, 10, 12, 17v akt Wojewody).
Uwadze Sądu I instancji uszło, że zarówno w przesyłce Wojewody doręczonej 5 sierpnia 2014 r., jak i doręczonej 6 października 2014 r., mimo że Wojewoda dysponował pełnym, niezmienionym adresem kancelarii pełnomocnika skarżącej, podawał błędnie adres: "r. pr. E. Ł.-S. Kancelaria Radcę Prawnego ul. [...]", opuszczając istotny element adresu – numer lokalu [...] (k. 13, 24 akt Wojewody), przy czym dnia 5 sierpnia 2014 r. przesyłkę doręczono innej "Kancelarii Radców Prawnych A. K., T. J., [...], ul. [...]" (k. 13 akt Wojewody). Wojewódzki Sąd nie dostrzegł, że przesyłki dnia 6 października 2014 r. nie doręczono pełnomocnikowi skarżącej, na prawidłowy adres, znany Wojewodzie: Kancelaria Radcy Prawnego E. Ł.-S. z siedzibą w [...], ul. [...], [...], a Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w [...] E. B. Z. (czytelna pieczęć podłużna – k. 24 akt Wojewody).
Tym samym nie doszło do skutecznego doręczenia dnia 6 października 2014 r. decyzji z 30 września 2014 r. radcy pr. E. Ł.-S. (art. 40 § 2, art. 43 kpa). Mając na uwadze dokumenty wyżej powołane, wskazujące na prawidłowy adres: Kancelaria Radcy Prawnego E. Ł.-S. z siedzibą w [...], ul. [...], [...]; potwierdzenie odbioru decyzji pochodzące od zupełnie innego, odrębnego podmiotu (Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] E. B. Z.; pod innym adresem) i informację w skardze o doręczeniu decyzji dnia [...] 2014 r. (k. 2 akt sądowych), obowiązkiem Sądu I instancji było wezwać Wojewodę, Komornika i pełnomocnika skarżącej do wykazania, kiedy doszło do skutecznego doręczenia owej przesyłki pełnomocnikowi skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 5 ppsa w zw. z art. 244 § 1, art. 245, 252 i 253 kpc ustalił, że doręczenie decyzji z [...] 2014 r. pełnomocnikowi skarżącej nastąpiło dnia 08 sierpnia 2014 r., za numerem przesyłki rejestrowanej 00359007734084751467, tożsamym z widniejącym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji z [...] 2014 r. (k. 24 akt Wojewody, k. 2, 48-51, 57, 70, 80 akt sądowych; postanowienie Sądu Najwyższego z 27.1.2006 r., III CK 369/05, OSNC 2006/11/187; Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. PWN 1999 s. 217, uw, 1d; s. 223, uw. 5b; s. 226, uw. 5).
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję doręczoną prawidłowo dnia 8 października 2014 r. upływał dnia 7 listopada 2014 r. o północy (art. 53 § 1 ppsa), zatem skarga nadana dnia 7 listopada 2014 r. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, została złożona w terminie (art. 83 § 1 i 3 ppsa).
Zaskarżone postanowienie narusza zatem art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 i art. 83 § 1 i 3 ppsa) a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W sprawie art. 53 § 2 ppsa nie znajdował zastosowania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 ppsa uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd I instancji nada niezwłocznie bieg skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania, ponieważ zgodnie z art. 209 ppsa o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ppsa. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, a nie postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4.2.2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23).