Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2008r., sygn. akt II SA/Kr 889/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. J. i B. J. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Krakowa wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2007r., sygn. akt II SA/Kr 153/05.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że powyższym wyrokiem z dnia 14 maja 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę ww. skarżących na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2005r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. W związku z tym orzeczeniem R. J. i B. J. skierowali kilka pism do Prezydenta Miasta Krakowa, a w piśmie z dnia [...] marca 2008r. zatytułowanym "skarga na urzędnika", zarzucili, że ich sprawa jest przewlekana bez przyczyny. W piśmie z dnia [...] maja 2008r. skarżący sprecyzowali, iż celem ich dotychczasowych działań było zwrócenie uwagi, że mimo wyroków sądowych powstała inwestycja niezgodna z przepisami prawa budowlanego. W skardze odrzuconej zaskarżonym postanowieniem, R. J. i B. J. domagają się nakazania Prezydentowi Miasta Krakowa podjęcia działań w trybie art. 81 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), poprzez wystąpienie do organów nadzoru budowlanego o wszczęcie postępowania w sprawie doprowadzenia budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. do stanu zgodnego z prawem.
Odrzucając skargę Sąd pierwszej instancji uznał, że jest ona niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako "ppsa."). Skarżący nie wezwali bowiem organu do wykonania orzeczenia Sądu. Wystąpienia skarżących za takie wezwania nie mogą być uznane, gdyż miały charakter skargi w rozumieniu art. 227 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego.
Od powyższego postanowienia R. J. i B. J. złożyli skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów art. 63 § 2 i art. 64 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że kierowane przez skarżących pisma, z których treści jednoznacznie wynikało domaganie się realizacji wyroku, nie spełniają wymogów "wezwania". Skarżący podnieśli, iż w treści ich pism w sposób wyraźny i jednoznaczny było zawarte żądanie wykonania wyroku, a organ winien kierować się nie tytułem pisma, ale jego treścią.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjną należy uwzględnić.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarga na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna m.in. wówczas, jeżeli nie dopełniono wymogu określonego w art. 154 § 1 ppsa., tj. gdy skarga ta nie została poprzedzona stosownym wezwaniem do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zatem to, czy skarżący dokonali skutecznego prawnie wezwania, o którym mowa w powyższym przepisie.
W rozpoznawanej sprawie doszło do takich naruszeń przepisów postępowania, które zagrażają realizacji przysługującego stronom konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy przez niezależny sąd. Należy bowiem podzielić argument zawarty w skardze kasacyjnej, iż o tym, z jakim środkiem prawnym mamy do czynienia, rozstrzyga treść pisma, a nie jego tytuł. Tak więc pismo skarżących z dnia [...] marca 2008r. nazwane "skargą na urzędnika", należało uznać za wezwanie do wykonania wyroku, o którym mowa w art. 154 § 1 ppsa., gdyż z jego treści wyraźnie wynika, iż strony dokonują interwencji w celu wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2007r., sygn. akt II SA/Kr 153/05. W razie wątpliwości, organ powinien był, działając na podstawie art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Ten sam obowiązek spoczywał na Sądzie pierwszej instancji w związku z regulacją art. 6 ppsa., gdyż skarżący nie byli w postępowaniu przed tym Sądem reprezentowani przez adwokata lub radcę prawnego.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.