Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu sprawy ze skargi H.K. i T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie pozwolenia na wprowadzenie do środowiska substancji, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] października 2005 r. oraz uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] stycznia 2007 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] czerwca 2006 r., na mocy której uchylono własną decyzję z dnia 10 października 2005 r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Kluczborskiego z dnia [...] czerwca 1999 r. ustalającej rodzaj i ilość substancji zanieczyszczających dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza atmosferycznego ze źródła emisji usytuowanego na terenie Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjno-Usługowego, B. i D.G., zlokalizowanego w Kluczborku, przy ul. [...], i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Kluczborskiego z dnia [...] czerwca 1999 r.
W dniu 24 marca 2003 r. H. i T.K., reprezentowani przez I.K., wnieśli podanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Kluczborskiego z dnia [...] czerwca 1999 r. Stwierdzili oni bowiem, że decyzja jest sprzeczna z art. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.), ponieważ narusza wymagania w zakresie ochrony środowiska ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Kluczborka. Dodali, że decyzją Starosty naruszone zostały także przepisy § 2 i 4 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 18 września 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania dopuszczalnych do wprowadzenia do powietrza rodzajów i ilości substancji zanieczyszczających oraz wymagań, jakim powinna odpowiadać dokumentacja niezbędna do wydania decyzji ustalającej rodzaje i ilości substancji zanieczyszczających dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza, a także przepis § 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska i wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji.
W wyniku wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty, decyzją z dnia [...] października 2005 r. Kolegium umorzyło przedmiotowe postępowanie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wygaśnięcie kwestionowanej decyzji. Organ stwierdził, że skoro decyzja Starosty została podjęta na podstawie przepisów cyt. ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, która na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), utraciła moc z dniem 1 października 2001 r., to zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy, decyzje wydane przed dniem 1 października 2001 r., wygasają z upływem okresu, na które były wydane, a jeżeli były bezterminowe, z dniem 30 czerwca 2006 r. Kwestionowana decyzja Starosty Kluczborskiego w pkt 2 zawierała zapis o obowiązywaniu do dnia 31 grudnia 2004 r. Zdaniem organu, wygaśnięcie decyzji Starosty Kluczborskiego nastąpiło z mocy prawa, co w konsekwencji skutkuje umorzeniem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Decyzję tę skierowano, m.in. do B. i D.G. prowadzących Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowe.
Pismem dnia 27 grudnia 2005 r., skarżący wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdzili, że w ich ocenie, decyzja Starosty Kluczborskiego nie wygasła z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2004 r., gdyż Przedsiębiorstwo w dalszym ciągu funkcjonuje.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., uchyliło swoją decyzję z dnia [...] października 2005 r. i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Kluczborskiego dnia [...] czerwca 1999 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż w szczególności należało zbadać, czy wygaśnięcie decyzji ustalającej na rzecz firmy prowadzonej przez B. i D.G. rodzajów i ilości substancji zanieczyszczających emitowanych do powietrza skutkuje wycofaniem jej z obrotu prawnego, a w konsekwencji, umorzeniem postępowania nieważnościowego. Organ odwoławczy bowiem przyjął za organem I instancji, że kwestionowana przez skarżących decyzja Starosty Kluczborskiego z 1999 r., wygasła na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska (...). Wskazał, że w przedmiotowej sprawie, wygaśnięcie decyzji z powodu utraty jej mocy obowiązującej wywołuje skutek materialnoprawny w postaci wygaśnięcia całego stosunku administracyjnoprawnego określającego w jakiej ilości i jakiego rodzaju substancje szkodliwe dany podmiot może wprowadzać do powietrza.
Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja która wygasła, nie może wprawdzie kształtować praw i obowiązków od daty jej wygaśnięcia na przyszłość, ale taki skutek nie jest jednak równoznaczny z usunięciem jej z obrotu prawnego. Decyzja ta była bowiem wydana i przez określony czas skutecznie kształtowała prawa i obowiązki stron, zatem organ uznał, że z tego powodu brak jest podstaw do umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Dokonując analizy podstawy prawnej kwestionowanej przez skarżących decyzji z 1999 r., mając na uwadze regulacje wynikające z przepisów art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. dotyczące ochrony środowiska, organ podkreślił, że decyzja ta nie narusza wymagań ochrony środowiska określonych w planie zagospodarowania przestrzennego ani nie narusza przepisów ustawy i rozporządzenia, na które powołują się skarżący.
Organ dostrzegł, że Starosta Kluczborski zgodnie z art. 30 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 29 ust 1 i ust. 3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, określił prawidłowo ilość i rodzaj emitowanych substancji zanieczyszczających, opierając swoje ustalenia na wymienionych wyżej rozporządzeniach z dnia 18 września 1998 r. i z dnia 28 kwietnia 1998 r. Podkreślił, że zgodność decyzji Starosty Kluczborskiego z planem miejscowym oznacza, że w sprawie nie ma zastosowania art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, co przesądza o braku przesłanki warunkującej stwierdzenie nieważności decyzji, również na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Nawiązując do zarzutów z wniosku skarżących, Kolegium podkreśliło, że w tym postępowaniu ocenie poddana została decyzja ustalająca rodzaj i wielkość emisji substancji zanieczyszczających do powietrza a nie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ponadto stwierdziło, że z dołączonego do wniosku opracowania, na etapie ubiegania się przez przedsiębiorców o wydanie spornej decyzji z 1999 r., wynika, iż ich zakład nie mieścił się w żadnej kategorii inwestycji uciążliwych. Kolegium wykazało także, że Starosta Kluczborski był organem właściwym do wydania decyzji i nie uchybił w sposób rażący przepisom materialnym ani proceduralnym przy jej podejmowaniu. Ponadto wskazał, że sporna decyzja z 1999 r. została skierowana do wnioskodawców, tj. do podmiotu legitymującego się statusem strony w sprawie.
Za adresatów decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uznało B.G. i D.G., prowadzących Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowe.
W skardze na powyższą decyzję H. i T.K. podnieśli, że przy wydaniu decyzji I instancji z dnia [...] czerwca 2005 r. i decyzji II instancji z dnia [...] czerwca 2006 r., nie zapewniono stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz nie zapoznano ich z dokumentami stanowiącymi podstawę wydania tych decyzji.
Skarżący zaakcentowali, że w zaskarżonych decyzjach brak jest podstawy prawnej ich wydania, brak jest wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Obowiązkiem organu jest prawidłowe oznaczenie stron tego postępowania administracyjnego, tymczasem jedną ze stron określono jako "Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjne-Usługowe B. i D.G.", chociaż Przedsiębiorstwo nie posiadało osobowości prawnej, ponieważ jest prowadzone w formie spółki cywilnej. Stwierdzili, że B.G. i D.G. zmarli, a całe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności "prowadzone było na spółkę cywilną". Skarżący wskazali, że już w odwołaniu wnosili o zbadanie tej kwestii.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo Kolegium podało, że "zwróciło się do odpowiednich organów celem ustalenia", czy informacja o śmierci D. i B.G. jest prawdziwa.
Na rozprawie w dniu 15 lutego 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowił dopuścić dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sądowych o sygn. akt II SA/Op 63/03, w szczególności: odpisów skróconych aktów zgonu, z których wynikało, że D.G. zmarł 21 lutego 2005 r., natomiast B.G. zmarł 8 czerwca 2006 r. Biorąc pod uwagę tę okoliczność Sąd I instancji wyrokiem z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Op 625/06 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] oraz ją poprzedzającej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] października 2005 r., nr [...]. W uzasadnieniu wywiódł, opierając się na treści art. 30 § 1 k.p.a., że warunkiem niezbędnym do uzyskania przez osobę fizyczną przymiotu strony jest zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, czyli posiadania zdolności prawnej, która kończy się w dacie śmierci, stąd osoba zmarła nie może być stroną w postępowaniu administracyjnym. Sąd stwierdził, że w dacie wszczęcia postępowania przez Kolegium w sprawie stwierdzenia nieważności nie żył D.G., a dacie wydania zaskarżonej decyzji nie żył także B.G.
W wyniku złożonej skargi kasacyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, w której zarzucono nieuwzględnienie przez Sąd faktu wyeliminowania wcześniej przez Kolegium z obiegu prawnego zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1477/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. W uzasadnieniu wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji powinien rozważyć, czy w okolicznościach danej sprawy nie należałoby objąć zakresem kognicji decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2006 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, że kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnił akta administracyjne w zakresie wydanej decyzji przez Kolegium z dnia [...] stycznia 2007 r. Jak wynika z tych akt, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w dniu 1 grudnia 2006 r. zawiadomiło strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2006 r. Następnie w dniu [...] stycznia 2007 r. stwierdziło nieważność tej decyzji z uwagi na fakt, że rozstrzygała ona o sytuacji prawnej osób nieżyjących.
Natomiast skarga H. i T.K. datowana na dzień 14 września 2006 r. skierowana do Sądu I instancji na decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2006 r. wpłynęła do organu w dniu 21 września 2006 r., czyli – w świetle powyższych ustaleń – organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., po wniesieniu skargi do Sądu. Takie działanie Kolegium wymaga rozważenia, czy w sytuacji, gdy skarżący wnieśli skargę do Sądu organ administracji publicznej może wszcząć z urzędu postępowanie nadzwyczajne zmierzające do wyeliminowania zaskarżonego aktu, pomimo toczącego się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a więc, czy można dopuścić do istnienia dwutorowości nadzwyczajnych postępowań kontrolnych obejmujących ten sam przedmiot postępowania.
Sąd I instancji stwierdził, że organ administracji jedynie w trybie autokontroli może wyeliminować bądź skorygować swoje rozstrzygnięcie. Omawiana decyzja Kolegium nie została wydana z uwzględnieniem tej instytucji. Zdaniem Sądu I instancji, w celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznych decyzji i postanowień należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia takiego postępowania wewnątrzadministracyjnego.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał, że niezbędne było uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2007 r. dla końcowego załatwienia skargi H. i T.K.
Sąd I instancji podkreślił, że śmierć osoby skutkuje niedopuszczalnością wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania wobec niej decyzji. Do rażącego naruszenia prawa zaliczyć należy rozstrzygnięcie o sytuacji prawnej osoby, która zmarła. Inaczej natomiast przedstawia się sytuacja, gdy w toku postępowania administracyjnego – w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych – zmarła strona, bowiem w takiej sytuacji ustawodawca przyjął zasadę ciągłości tego postępowania polegającą na wstąpieniu do niego następców prawnych zmarłej strony.
Z dołączonych do kontrolowanej sprawy aktów zgonu wynika, że D.G. zmarł w dniu 21 stycznia 2005 r. a B.G. w dniu 8 czerwca 2006 r. W dacie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności już nie żył D.G., a w dacie wydania decyzji zaskarżonej nie żył także B.G.. Wobec tego, zawiadomienia i decyzje Kolegium kierowane były do osób zmarłych i nie mogły wywołać żadnych skutków prawnych. W tym stanie rzeczy, te osoby nie mogły być stroną postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Kluczborskiego z dnia [...] czerwca 1999 r., zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] października 2005 r. oraz ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r.
Prowadzi to do wniosku, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz decyzja ją poprzedzająca z dnia [...] października 2005 r., rozstrzygały o sytuacji prawnej osób nieżyjących, a zatem wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 145 § 1 pkt 2 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez nietrafne przyjęcie, że zasadne jest uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2007 r., co implikowało stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. W ocenie Kolegium uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. nie było konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Powyższe spowodowało niesłuszne uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2006 r. i z dnia [...] października 2005 r., pomimo że decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. została uprzednio usunięta z obrotu prawnego.
Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.
Po pierwsze, należy stwierdzić, że chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 145 § 1 pkt 2 i art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy p.p.s.a. jako przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie w tym zakresie skargi kasacyjnej podnosi bowiem tylko argument, że błędne było uchylenie przez Sąd I instancji decyzji SKO w Opolu z dnia [...] stycznia 2007 r., co z kolei "implikowało" stwierdzenie nieważności decyzji SKO w Opolu z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji SKO w Opolu z dnia [...] października 2005 r., chociaż nie było to konieczne do końcowego załatwienia tej sprawy.
Odnosząc się do powyższej argumentacji należy w pierwszej kolejności powołać wyrok NSA z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1477/07, w którym Sąd II instancji uwzględniając skargę kasacyjną SKO w Opolu w szczególności orzekł, że Sąd I instancji ponownie rozpatrując tę sprawę musi rozważyć kwestie czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie należałoby objąć zakresem kognicji także decyzji SKO w Opolu z dnia [...] stycznia 2007 r. Stąd, zgodnie z dyspozycją art. 190 cyt. ustawy p.p.s.a., Sąd I instancji ponownie orzekając był związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sad Administracyjny, którą w tym zakresie w istocie wypełnił.
Po drugie, należy podkreślić, że pierwotna skarga do Sądu I instancji na decyzję SKO w Opolu z dnia [...] czerwca 2006 r. nosi datę 14 września 2006 r. (wpływ do Sądu I instancji w dniu 21 września 2006 r.). Natomiast dopiero w dniu 1 grudnia 2006 r. SKO w Opolu wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Oznacza to, że w tym zakresie nie ma zastosowania dyspozycja art. 56 cyt. ustawy p.p.s.a.
Po trzecie, należy przypomnieć, że stronami w postępowaniu administracyjnym mogą być osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, biorąc pod uwagę konstrukcję pojęcia strony i jej zdolność prawną, a więc zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków. Oznacza to, że śmierć strony powoduje niedopuszczalność wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego jak i wydania wobec niej decyzji. Natomiast w dacie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zmarł D.G. a w dacie wydania decyzji zaskarżonej do SKO w Opolu nie żył także B.G.. Zawiadomienia i decyzje kierowane były do osób zmarłych, a więc nie mogły być stroną postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. Decyzje SKO w Opolu rozstrzygały o sytuacji prawnej osób zmarłych i w związku z tym zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.
Rozpatrując powyższe kwestie w aspekcie sukcesji w zakresie praw i obowiązków wynikających z pozwoleń na korzystanie ze środowiska, należy stwierdzić, iż na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) w niniejszej sprawie można byłoby mówić o sukcesji, gdyby podmiot zainteresowany nabyciem tytułu prawnego do całej instalacji wystąpił z wnioskiem do właściwego organu administracji publicznej, a organ wypowiedziałby się w tej sprawie. Z akt sprawy nie wynika, że tego rodzaju czynność była podjęta.
Dlatego też biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący braku zastosowania przez Sąd I instancji art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy p.p.s.a. w przedmiocie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, które miało stać się z tych przyczyn bezprzedmiotowe.
Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.