Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 489/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Nadleśnictwa [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] maja 2007 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujący stan faktyczny:
Zaskarżoną decyzją Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w wyniku rozpatrzenia odwołania Nadleśnictwa [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] maja 2007 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] października 1995 r. zatwierdzającą projekt scalania gruntów wsi P., gm. [...] w części dotyczącej działek oznaczonych po scaleniu nr [...], [...], [...], [...] [...] i [...].
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji w części dotyczącej przedscaleniowych działek oznaczonych nr [...], [...], [...] wystąpił A. S, który podniósł, iż dnia 7 grudnia 1994 r., tj. przed zatwierdzeniem projektu scalenia założona została księga wieczysta nr [...] obejmująca ww. działki i w dziale II tej księgi wpisano jako właścicieli wnioskodawcę i jego ciotkę M.L., zaś Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] nie dokonał zmiany w ewidencji gruntów, co z kolei spowodowało, że stan ten nie został uwidoczniony w rejestrach scaleniowych i w konsekwencji właściciele wymienionych działek pozbawieni zostali przymiotu strony w postępowaniu scaleniowym.
Wojewoda Podkarpacki stwierdzając nieważność powyższej decyzji uznał, że wnioskodawca nie brał udziału w przeprowadzonym w latach 1994-1995 postępowaniu scaleniowym, pomimo tego, że prawo do nieruchomości przedscaleniowej oznaczonej numerami [...], [...] i [...] zostało uwidocznione w księdze wieczyste KW nr [...] postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 7 grudnia 1994 r. Organ prowadzący scalanie gruntów nie wprowadził zmian w ewidencji gruntów, a tym samym postępowanie scaleniowe przeprowadzone zostało z udziałem niewłaściwych stron. Ponadto Wojewoda podniósł, że organ prowadzący ewidencję gruntów, posiadając odpowiednie dokumenty będące podstawą do dokonania wpisu w rejestrze gruntów obrębu [...], nie wprowadził zmiany w zakresie własności działek w [...], [...] i [...] przez co naruszył zasady określone w § 54 i 55 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (Dz. U. Nr 11, poz. 98 ze zm.).
Uznając wniosek skarżącego za zasadny Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], która po rozpatrzeniu odwołania Nadleśnictwa [...] przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1561/06 powyższe decyzje zostały uchylone. Sąd wskazał na alternatywny charakter wniosku skarżącego wszczynającego postępowanie w sprawie i konieczność sprecyzowania przez stronę żądania wniosku, w którym wniesiono jednocześnie o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], jak również o wznowienie postępowania scaleniowego.
Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda Podkarpacki wydał przedmiotową decyzję z dnia [...] maja 2007 r. Rozpoznając odwołanie Nadleśnictwa [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Podkarpackiego. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister stwierdził, że zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749) stan własności oraz posiadania gruntów, powierzchnie użytków i klasy gruntów określa się według danych ewidencji gruntów. Sporne działki objęte postępowaniem scaleniowym oznaczane nr [...], [...] i [...] w ewidencji gruntów wykazane były "na rzecz" Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Nadleśnictwo [...]. Jednak założenie w trakcie toczącego się postępowania scaleniowego księgi wieczystej KW nr [...], w której jako właściciele przedmiotowych działek wpisani zostali A.S. i M.L., powinno było spowodować dokonanie zmian w ewidencji gruntów, co z kolei zapewniało udział właścicieli powyższych działek w postępowaniu scaleniowym.
Pominięcie ich na liście uczestników scalenia spowodowało w konsekwencji niewydzielenie im należnego ekwiwalentu pieniężnego. Zdaniem Ministra działanie takie rażąco naruszyło art. 8 ust. 1 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, który określa, że uczestnicy scalenia otrzymują grunty o równej wartości szacunkowej w zamian za dotychczas posiadane.
Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Nadleśnictwo [...] zarzucając, iż kontrolowana decyzja rażąco narusza przepisy prawa.
Strona skarżąca podniosła, że działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (przed scaleniem oznaczone numerami [...], [...] i [...]), które na mocy dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. wraz z pozostałym majątkiem dr M.L. o pow. 1104 ha (w tym powierzchnia leśna 954 ha) zostały przejęte na rzecz Skarbu Państwa i nieprzerwanie od tego czasu użytkowane są przez Lasy Państwowe – Nadleśnictwo [...]. Przejęcie majątku nastąpiło zgodnie z prawem na mocy protokołu sporządzonego w [...] w dniu 1 marca 1945 r. Ponadto strona skarżąca podkreśliła, że od założenia w 1967 r. ewidencji gruntów wsi [...] do chwili obecnej przedmiotowe działki wykazane są w tej ewidencji na rzecz Lasów Państwowych – Nadleśnictwo [...]. Zdaniem strony skarżącej A.S. i M.L. nie są właścicielami spornych działek ani posiadaczami ujawnionymi w ewidencji gruntów, gdyż nie można wywodzić prawa własności z księgi wieczystej, która została prawomocnie zamknięta (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] – Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 14 listopada 1995 r.).
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena prawna organów obu instancji orzekających w sprawie, dotycząca decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 19 października 1995 r. nie znajduje uzasadniania w obowiązującym stanie prawnym i w zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie bowiem z art. 20 cyt. ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, o treści obowiązującej w dniu wydania kwestionowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], stan własności oraz posiadania gruntów, powierzchnię użytków i klasy gruntów należało określić według danych ewidencji gruntów. W ewidencji gruntów i budynków, w dacie wydawania decyzji scaleniowej, tj. w 1995 r. wpisane było Nadleśnictwo [...] jako posiadacz przedmiotowych działek. Ewidencja gruntów i budynków podlega stałej aktualizacji, jednak w ewidencji tej dokonuje się tylko rejestracji stanu prawnego, który jest ustalany na podstawie innych dokumentów z którymi ustawodawca wiąże taki skutek.
W niniejszej sprawie właściwy organ nie dokonał skutecznej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie stanu prawnego przedmiotowych działek. Do zatwierdzenia projektu scalenia Kierownik Urzędu Rejonowego przyjął zatem dane, dotyczące stanu prawnego, zawartego w ewidencji gruntów i budynków o treści z dnia orzekania o zatwierdzeniu scalenia. Organy administracji publicznej, stwierdzając nieważność kontrolowanej decyzji przyjęły, iż pominięcie M.L. i A.S., jako uczestników postępowania scaleniowego wskutek niedokonania zmian w ewidencji gruntów polegającej na wpisaniu ich jako współwłaścicieli wymienionych wcześniej działek, spowodowało niewydzialenie im należnego ekwiwalentu zamiennego, co w ocenie organów rażąco naruszyło art. 8 pkt 1 cyt. ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.
Okoliczność, iż wskazane osoby nie były uczestnikami postępowania scaleniowego, mogła stanowić podstawę wniosku o wznowienie postępowania. Stosownie bowiem do treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie brała udziału w postępowaniu. Nie jest to natomiast okoliczność, która może spowodować stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A.S. J.S., I.S. oraz M.S., reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego, zaskarżając – na podstawie art. 173 § 1, art. 175 § 1 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) – w całości wyrok wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 489/08. Ponadto na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości oraz zasądzenie na podstawie art. 203 p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Natomiast w treści skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podniesiono w pierwszej kolejności naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 8 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów w związku z art. 34 pkt 3 tejże ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Polegało to na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że skoro A.S. i M.L. nie brali udziału w postępowaniu scaleniowym z powodu braku umieszczenia ich w sporządzonym przez organ administracji wykazie uczestników scalenia, to tenże organ administracji orzekający o zatwierdzeniu projektu scalenia uprawniony był do ich całkowitego pominięcia w decyzji i nie przyznania im gruntów o równej wartości szacunkowej w zamian za grunty, których dotychczas byli oni właścicielami.
Natomiast podniosła strona skarżąca, w świetle definicji zawartej w art. 34 pkt 3 przedmiotowej ustawy, dla ustalenia kto jest uczestnikiem scalenia istotne jest nie to, czy dana osoba została umieszczona w wykazie i czy faktycznie bierze ona udział w postępowaniu scaleniowym, ale to, czy jest ona właścicielem gruntu położonego na terenie scalenia. Błędnie w ocenie skargi kasacyjnej zastosowano więc powyższe przepisy, ponieważ przyjęto, że na podstawie przedmiotowej decyzji zatwierdzającej projekt scalenia, Nadleśnictwo [...] mogło otrzymać grunty o wartości szacunkowej wyższej niż grunty dotychczas przez to Nadleśnictwo posiadane bez obowiązku żadnej dopłaty z tego tytułu w sytuacji, gdy objęte scaleniem działki ewidencyjne [...], [...] i [...] (dawne parcele gruntowe [...], [...] i [...]) w trakcie postępowania scaleniowego były ujawnione w "lwh 1019" jako własność dr A.L., a następnie w księdze wieczystej Kw [...] jako własność jego spadkobierców, tj. A.S. i M.L. oraz nigdy nie zostały przejęte na własność Skarbu Państwa i nigdy też nie zostały przekazane na rzecz tego Nadleśnictwa.
Ponadto w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci przepisu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów polegający na niezastosowaniu tego przepisu i pominięciu w procesie kontroli dokonywanej przez Sąd reguły ustanowionej tym przepisem. Stanowi ona, że grunty zabudowane mogą być scalane tylko na wniosek właściciela w sytuacji, gdy ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem leśniczówki powstałym w miejsce wyburzonego domu i zabudowań gospodarczych, a jednocześnie prowadzący postępowanie scaleniowe Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] wiedział, że A.S. i M.L. są właścicielami tej nieruchomości.
Zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów poprzez jego błędną wykładnię polegającą na ściśle formalistycznym rozumieniu tego przepisu w ten sposób, że ustalenie przez organ prowadzący postępowanie scaleniowe stanu własności gruntów wyłącznie na podstawie danych z ewidencji gruntów jest wystarczające w każdym przypadku, w tym także w takim, który miał miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto zdaniem skażących z jednej strony organ ten miał wiedzę co do tego, że dane ujawnione w ewidencji są niezgodne z danymi ujawnionymi w księdze wieczystej Kw [...], a z drugiej strony – pomimo takiej wiedzy – ewidentnie nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku aktualizowania tej ewidencji.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych mające istotny wpływ na wynik sprawy. Jest to następstwem nierozpoznania całości sprawy administracyjnej i ograniczenia się wyłącznie do oceny decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 stycznia 2008 r. i poprzedzającej jej decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 28 maja 2007 r. pod kątem zasadności stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1995 r. wobec wykazanych w powyższych decyzjach "nadzorczych" uchybieniach organu scaleniowego naruszających art. 8 ust. 1 i art. 20 ustawy o scaleniu i wymianie gruntów.
Ponadto, odstępując od dokonania oceny legalności samej decyzji scaleniowej pod kątem innych istniejących wad prawnych związanych z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a., art. 8 ust. 1 w związku z art. 34 pkt 3 i art. 20 ustawy o scaleniu i wymianie gruntów, sąd I instancji w przedmiotowej sprawie ich nie ustalił w oparciu o akta administracyjne sprawy. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, to jest przepisów zawartych w art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. określających podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, jak również art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na ich niezastosowaniu w dokonywanym przez Sąd I instancji procesie kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji.
W ocenie skargi kasacyjnej Sąd I instancji naruszył także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z powodu błędnego uznania, że przy wydawaniu decyzji Wojewody Podkarpackiego i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 stycznia 2008 r. doszło do naruszenia norm prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w świetle tej błędnej oceny Sąd I instancji uchylił obie decyzje. Natomiast, organy I i II instancji w sposób prawidłowy zakwalifikowały naruszenia popełnione przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi [...], jako mające charakter rażącego naruszenia prawa, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie wyłącznie jako naruszenia będące przesłanką wznowienia postępowania scaleniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Ponadto zarzucono także naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 28 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż Nadleśnictwo [...] jest uprawnione do reprezentowania Skarbu Państwa w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.
Po pierwsze, w skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego. Natomiast w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego może być sformułowany kiedy zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony niewadliwie (wyrok NSA z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt OSK 1950/04 oraz wyrok NSA z dnia 27 października 2005 r. sygn. akt I FSK 175/05). Natomiast w przedmiotowej sprawie wnoszący skargę kasacyjną podnosi także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego. Jednak dopiero ustalenie stanu faktycznego w danej sprawie umożliwi ocenę prawidłowego zastosowania czy też ocenę wykładni powołanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że kluczowym zagadnieniem wymagającym w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia jest stanowisko Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do wystąpienia o wznowienie postępowania w świetle art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1995 r. zatwierdzającej projekt scalania gruntów wsi [...], gm. [...], w części która dotyczy działek oznaczonych po scaleniu nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...].
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to prawidłowe stanowisko. Wynika to z tego, że w świetle jednolitej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i poglądów doktryny prawa i postępowania administracyjnego w sprawach w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a. Oznacza to, że dotyczy to także przesłanki wznowienia postępowania z tej przyczyny, że w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Dlatego też pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w danym postępowaniu administracyjnym nie można w żadnym przypadku uznać jako przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Stąd, już w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 1988 r. sygn. akt I SA 636/87, opubl. ONSA 1988/1/45 sformułowane zostało także obecnie aktualne stanowisko, że przesłanki naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniają wznowienie postępowania w świetle art. 145 § 1 k.p.a. jednocześnie nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie oznacza to, że jeżeli skarżący, tj. A.S., J.S.
I.S. oraz M.S. stoją na stanowisku, że nie brali udziału bez własnej winy w przedmiotowym postępowaniu scaleniowym, zakończonym ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 18 października 1995 r. w części dotyczącej przedmiotowych działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], to powinni wystąpić o wznowienie tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie można bowiem dokonać "subsumpcji" przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. w tym oczywiście z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do stanu faktycznego i prawnego unormowanego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów podnoszone w skardze kasacyjnej wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego będą mogły być rozpatrzone dopiero w postępowaniu nadzwyczajnym, czyli po wydaniu ewentualnie postanowienia o wznowieniu przedmiotowego postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...].
Ponadto nie wystąpiła także w przedmiotowej sprawie przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] w świetle dyspozycji art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż żaden przepis szczególny cyt. ustawy o scalaniu i wymianie gruntów nie stanowi, że z powodu tej przesłanki, tj. ewentualnego braku udziału strony bez własnej winy w danym postępowaniu scaleniowym, stwierdza się nieważność tej decyzji, ponieważ zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Dlatego też oceny wykładni art. 20 cyt. ustawy o scalaniu i wymianie gruntów – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania powyższej decyzji z dnia 18 października 1995 r. – który to przepis stanowi, że stan własności oraz posiadania gruntów, powierzchnię użytków i klasy gruntów określa się wobec uczestników scalania według danych ewidencji gruntów w związku z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) – będzie można dokonać dopiero po wznowieniu postępowania. Dotyczy to również podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, czyli art. 8 ust. 1 i art. 2 ust. 3 cyt. ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.
Dlatego też chybione są zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej w zakresie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Także chybiony jest dodatkowy zarzut dotyczący naruszenia art. 28 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Należy podkreślić, że właśnie na wniosek Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] po zakończeniu przedmiotowego postępowania scaleniowego księga wieczysta nr [...] w dniu 17 listopada 1995 r. została zamknięta. Z kolei, także na wniosek Nadleśnictwa [...] Sąd Rejonowy w [...] założył na podstawie decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1995 r. księgę wieczystą KW nr [...] m.in. dla przedmiotowych działek poscaleniowych, wpisując w dziale II tej księgi prawo własności na rzecz Skarbu Państwa, w zarządzie Lasów Państwowych – Nadleśnictwo [...].
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.