Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1173/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "Z." w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi ekspresowej.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, co następuje
Decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] Wojewoda Mazowiecki ustalił na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad lokalizację dla inwestycji polegającej na budowie drogi ekspresowej "S-8" (Trasy Armii Krajowej) – II etap realizacji na odcinku od węzła "Lazurowa" do węzła "Prymasa Tysiąclecia" w Warszawie. Na skutek odwołania złożonego przez Stowarzyszenie "Z." Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Organ odwoławczy wskazał, że zostały dochowane procedury wynikające z obowiązku zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu o ustalenie lokalizacji drogi ekspresowej, tj. wymogi wynikające z art. 32 w związku z art. 3 pkt 19 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.). Wojewoda prawidłowo zamieścił zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak również zawiadomił o wydaniu decyzji na tablicy ogłoszeń Urzędu m.st. Warszawy w dzielnicach Bemowo, Wola i Żoliborz, a także na stronie internetowej organu oraz w prasie.
Na powyższą decyzję Stowarzyszenie "Z." złożyło skargę do sądu administracyjnego.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, która odbyła się w dniu 11 października 2005 r. uczestnik postępowania Stowarzyszenie "Ś." przyłączył się do wniesionej przez Stowarzyszenie "Z." skargi. Przedstawiciel Stowarzyszenia "Ś." oświadczył, że organy administracji utrudniają Stowarzyszeniu dostęp do postępowania, odmawiając udziału na prawach strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i skargę tę oddalił.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło Stowarzyszenie "Ś.", wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Stowarzyszenie wniosło o zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przewidzianych za postępowanie kasacyjne.
W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuchylenie decyzji, pomimo że była ona dotknięta naruszeniami prawa mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz dającymi postawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stowarzyszenie "Ś." bez własnej winy nie brało bowiem udziału w postępowaniu administracyjnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia 30 września 2004 r. odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na prawach strony. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy wskutek rozpoznania zażalenia przez Ministra Infrastruktury z dnia 20 grudnia 2004 r. Na skutek skargi Stowarzyszenia Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia 11 marca 2005 r. uchylił oba wcześniejsze postanowienia i orzekł, że Stowarzyszenie "Ś" bierze udział w postępowaniu na prawach strony. Jednocześnie w dniu 2 marca 2005 r. Minister Infrastruktury zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...]. Z powyższego wynika, że Stowarzyszenie stało się stroną postępowania, które było zawieszone z urzędu.
Następnie Minister Infrastruktury w dniu [...] kwietnia 2005 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego nr [...], zaskarżoną następnie do sądu administracyjnego przez Stowarzyszenie "Z.". Wnoszące skargę kasacyjną Stowarzyszenie podnosi natomiast, że nie brało udziału w postępowaniu bez swej winy, gdyż nie miało wiadomości o tym, że postępowanie odwoławcze w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji zostało podjęte.
W świetle powyższego została spełniona przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, czego Sąd I instancji nie uczynił, naruszając wskazane w skardze kasacyjnej przepisy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności, które przesądzają o ewentualnej nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji, o których mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności te nie miały miejsca Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.
Usprawiedliwionych podstaw nie ma główny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. bowiem wbrew twierdzeniom strony skarżącej miała ona możliwość udziału w postępowaniu na prawach strony. Jak wynika z materiałów sprawy, Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia 11 marca 2005 r. uchylił wcześniejsze rozstrzygnięcie w kwestii odmowy udziału w postępowaniu administracyjnym skarżącego Stowarzyszenia i stwierdził, że bierze ono udział w postępowaniu na prawach strony, a jeżeli tak to, mimo że stało się to po zawieszeniu w dniu 2 marca 2005 r. postępowania trudno byłoby podzielić pogląd strony skarżącej, iż nie miała w sprawie statusu podmiotu na prawach strony.
Mając status strony skarżące Stowarzyszenie mogło – mimo zwieszenia postępowania – przeglądać akta sprawy oraz sporządzać notatki i odpisy i co ważniejsze przedkładać materiały i dokumenty oraz zgłaszać wnioski w sprawie, które oczywiście w czasie zawieszenia postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ale po podjęciu postępowania organ administracji orzekający w sprawie byłby zobowiązany wziąć je pod uwagę. W tej sytuacji trudno byłoby skutecznie zarzucić sądowi pierwszej instancji, iż orzekał w sprawie z naruszeniem art. 145 § 7 pkt 4 K.p.a.
W tym kontekście usprawiedliwionych podstaw nie ma też zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwłaszcza w związku z art. 145 § 1 ust. 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wobec braku wskazania w tej mierze konkretnych przepisów również w związku z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ww. ustawy.
Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie przywoływanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.