Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2011 r., II SA/Wr 614/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. została doręczona pełnoletniemu domownikowi w dniu 28 września 2010 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi. W dniu 24 września 2010 r. została złożona bezpośrednio w WSA we Wrocławiu skarga na wskazaną wyżej decyzję. Skarga ta została przesłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 24 września 2010 r., celem nadania jej dalszego biegu.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie skargę należy uznać za złożoną przedwcześnie, ponieważ zaskarżoną decyzję doręczono stronie skarżącej w dniu 28 września 2010 r., natomiast Sąd przekazał właściwemu organowi w dniu 24 września 2010 r. skargę złożoną bezpośrednio w tym samym dniu przez Stanisławę Śledzińską. Dodatkowo Sąd wskazał, że w dniu 30 listopada 2010 r. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wr 705/10 skarga S. S. na tą samą decyzję SKO we Wrocławiu.
W związku z powyższym Sąd podając jako podstawę prawną art. 52 § 1 pkt 6 i § 3 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła S. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd nie wskazał podstawy prawnej uznania, że za datę wniesienia skargi do Sądu uważa się dzień przekazania skargi (złożonej bezpośrednio w sądzie) przez ten Sąd do organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 173 § 1 p.p.s.a. "od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis stanowi inaczej".
Należy zauważyć, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu.
Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego koniecznym jest wskazanie przepisów tego prawa naruszonych przez Sąd oraz przedstawienie, na czym polegało uchybienie tym normom i dlaczego mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymaga przy tym podkreślenia i to, że konstruując zarzuty skargi kasacyjnej, obowiązkiem jej autora jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142).
W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku, jak tego wymaga art. 176 p.p.s.a., powoduje, że skarga ta, jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 16 marca 2004 r. sygn. akt FSK 209/04).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza rozpoznawanej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, iż nie spełnia ona żadnego z powyższych wymagań konstrukcyjnych. Autor skargi kasacyjnej, nie wskazał bowiem na żaden przepis, któremu Sąd pierwszej instancji w jego ocenie uchybił, podejmując kwestionowane przez niego rozstrzygnięcie. W skardze kasacyjnej nie wskazano także na żadne podstawy kasacyjne, które by pozwalały na uznanie, że skarżący kwestionuje podjęte w sprawie rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji. Odpowiednich podstaw nie można również dopatrzeć się w uzasadnieniu kasacji.
Wobec powyższego, w związku z brakiem przytoczenia we wniesionej skardze kasacyjnej wymaganych podstaw zaskarżenia, o jakich mowa w art. 174 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. art. 180 i art. 176 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.