Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1015/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie prowadzenia robót remontowych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. A., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu adwokata M. W.. Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 48 ust. 1, art. 49 b ust. 1 oraz art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 7 i art. 77 § 1 kpa.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej na zasadzie art. 192 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na wniesione do Prokuratury Rejonowej w W. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa sygn. [...], obecna sygnatura sprawy przed Sądem Rejonowym w W. Wydział [...] Grodzki [...], do czasu prawomocnego orzeczenia właściwego Sądu w sprawie, w której ustalenie faktu i okoliczności popełnienia przestępstwa przez uczestników z art. 270 § 1 kk będzie miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż uczestnicy postępowania A. i M. M. uchybili obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa budowlanego, a mianowicie nie dysponowali pisemną zgodą pozostałych współwłaścicieli na prace budowlane, jakie miały zostać przeprowadzone w budynku przy ul. [...] w M., nie posiadali także prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie złożone w dniu [...] czerwca 2005 r. przez małż. M. było fałszywe, na co skarżąca wielokrotnie wskazywała. Stwierdzenie prawomocnym wyrokiem winy uczestników w sprawie [...] w zakresie sfałszowania podpisu K. A. wykaże, iż roboty były wykonane bezprawnie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania A. i M. M. podnieśli między innymi, iż K. A. wprowadza Sąd w błąd, powołując się na sygnaturę sprawy, która nie ma nic wspólnego z zarzutem sfałszowania oświadczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 192 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 123 -125 p.p.s.a., ulega zawieszeniu jedynie na zgodny wniosek stron.
Stosownie zaś do art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.
Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ze względu na toczące się postępowanie w sprawie karnej, nie jest obligatoryjne. Wyraz "może" zawarty w dyspozycji powyższego przepisu wskazuje na to, iż zawieszenie postępowania sądowego zależy od uznania Sądu. Zawieszenie to, wpływające na czas trwania rozpoznawania sprawy, jest uzasadnione tylko wtedy, jeżeli ustalenie czynu (przestępstwa) w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Rozstrzygnięcie sprawy karnej musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Ocena w tym zakresie należy do sądu rozpoznającego sprawę. Jak wyżej już wskazano, zawieszenie postępowania na podstawie tego przepisu jest fakultatywne. A zatem Sąd może zawiesić postępowanie, o ile po rozważeniu wszelkich okoliczności sprawy dojdzie do przekonania, że konieczność taka zachodzi.
Przedmiotowa sprawa może zostać zakończona wydaniem orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny bez potrzeby zawieszania postępowania. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter i istotę postępowania kasacyjnego.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Czyn, którego ustalenie w drodze karnej mogłoby – zdaniem K. A. - wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej ujawnił się przed wydaniem zaskarżonego wyroku. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie K. A. podkreśliła, iż kwestia złożenia fałszywego oświadczenia przez uczestników postępowania i skierowania zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej w W. o popełnieniu przestępstwa była podnoszona przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. W związku z powyższym zagadnienie, jak odniósł się do tej kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i czy kwestia ta miała (mogła mieć) wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, będzie podlegało ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 192 w związku art. 125 § 1 pkt 2, art. 131 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.