Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1143/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] oraz orzekł o kosztach postępowania.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Wójt Gminy Tarnowo Podgórne działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2012, poz. 647 ze zm., dalej u.p.z.p.) po rozpatrzeniu wniosku S. W. z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości S., gmina T. dla inwestycji polegającej na budowie trzech hal magazynowo - biurowo - produkcyjnych z funkcją produkcji nie zaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ I instancji ustalił, że teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze nieobjętym ważnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wobec czego zmianę sposobu jego zagospodarowania należy ustalić decyzją o warunkach zabudowy.
Organ wskazał, że nie są spełnione przesłanki określone w art. 61 ust.1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Przedmiotowe działki obejmują użytki gruntowe oznaczone jako grunty orne o oznaczeniu RIIIb. Teren planowanej inwestycji obejmuje łącznie [...] ha gruntów klasy III.
Starosta Poznański jako organ właściwy do uzgadniania projektu decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych w piśmie z dnia [...] marca 2013 r., stanął na stanowisku, że w przypadku gdy na wnioskowanej nieruchomości występują użytki rolne klas I-III, położone w zwartym kompleksie użytków rolnych klas I-III, a ten zwarty obszar przekracza powierzchnie 0,5 ha, przeznaczenie na cele nieleśne i nierolnicze może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wydzielone liniami granicznymi działki nie uwzględniają bowiem linii klas bonitacyjnych gleb. Zwarty obszar gruntów klas I-III o powierzchni większej niż 0,5 ha może znajdować się zatem nawet na terenie kilku graniczących ze sobą działek. Art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm. dalej – u.o.g.r.) naprowadza zatem na rozumienie pojęcia obszaru gruntów rolnych jako miejsca występowania zasięgu użytków rolnych określonej klasy w postaci zwartych ich kompleksów, niezróżnicowanych cechami charakteryzującymi działki geodezyjne lub nieruchomości jako odrębne przedmioty własności bądź ich części.
Wspomniane kryterium obszarowe dotyczy nie tylko powierzchni działki lub działek (lub ich części), na których planowana jest inwestycja, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, w skład którego one wchodzą. Inne rozumienie "zwartego obszaru" niweczyłoby skutki mechanizmów ochronnych gruntów rolnych i umożliwiałoby dokonywanie w sposób nieograniczony zmian przeznaczenia użytków rolnych klas I-III poprzez wydawanie szeregu indywidualnych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Powierzchnia matematyczna zwartego konturu użytków rolnych RUI wynosi [...] ha i obejmuje swoim zasięgiem działki o nr ewid.: [...],[...],[...],[...] - [...],[...] - [...],[...]-[...],[...]-[...],[...],[...],[...]-[...], obręb S.. Dla przedmiotowych działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...] i [...], obręb S., oraz dla działek wchodzących w skład ww. zwartego konturu RUI nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, a w nieobowiązującym już Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Tarnowo Podgórne (uchwała Nr XXX/148/92 z dnia 8 grudnia 1992r.) obszar zajęty przez ww. działki był ujęty jako tereny rolne, w wyniku czego nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia działek.
Organ wskazał, że na przedmiotowych działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...] i [...], obręb S., występują grunty klasy Rlllb (łącznie [...] ha) wchodzące w skład kompleksu przekraczającego 0,5 ha. Uwzględniając zapisy art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie został spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezbędna jest zatem zgoda Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a zmiany takiej należy dokonać w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzja nie jest zatem zgodna z przepisami odrębnymi (warunek art. 61, ust 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
Odwołanie od powyższej decyzji w zakreślonym terminie wniósł S. W. wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust 2 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), które miało istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez błedną wykładnię tych przepisów, pominięcie zasady dobrego sąsiedztwa, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w obszarze analizowanym brak jest nieruchomości dostępnych z tej samej drogi publicznej zabudowanych w sposób pozwalający na określenie parametrów dla planowanej zabudowy; art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust.2 pkt 1 u.o.g.r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że kryterium obszarowe, o którym mowa w w/w przepisie dotyczy nie tylko powierzchni działki lub działek na których planowana jest inwestycja, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych w skład którego wchodzą działki objęte planowaną inwestycją i przyjęcie, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie jest tożsamy z ustawowym pojęciem "zwartego obszaru projektowanego".
Wskazał na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i art.80 Kpa poprzez przedwczesne przyjęcie założenia, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p.; art. 8 i 107 § 3 Kpa w zw. z art.11 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że działki o numerach [...],[...],[...],[...],[...] mają dostęp do drogi gminnej o numerach [...], przy której są w sąsiedztwie przedmiotowych działek działki, na które zostały wydane decyzje zabudowy na budowę hal usługowo - magazynowo - biurowo - produkcyjnych z funkcją produkcji nie zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (są to działki o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]).
Planowane na w/w działkach inwestycje polegające na budowie hal usługowo - magazynowo - biurowo - produkcyjnych będą kontynuowały funkcję ww. zabudowy oraz wykazywały podobne cechy oraz zbliżony do zabudowy zlokalizowanej na działkach sąsiednich sposób zagospodarowania terenu. Prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organ nie dokonał szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, skutkiem czego jest niezgodne ze stanem faktycznym stwierdzenie, że w obszarze analizowanym brak jest nieruchomości dostępnych z tej samej drogi publicznej zabudowanych w sposób pozwalający na określenie parametrów dla planowanej zabudowy.
Skarżący stanął na stanowisku, że kryterium obszarowe określone w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczy jedynie obszaru, który ma zmienić swoje przeznaczenie i jest objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a nie całego kompleksu rolnego z którego wydzielono obszar mający zmienić przeznaczenie. Organ powinien więc ustalić, czy jedynie teren wnioskowany wymaga zgody na zmianę przeznaczenia w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ponadto odwołujący zarzucił, że organy nie zebrały materiału dowodowego i nie przeanalizowały go wyczerpująco.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] września 2013r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Kolegium wskazało m.in., że przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 o ochronie gruntów rolnych i leśnych uległ zmianie z dniem 26 maja 2013 r. i obecnie stanowi on, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki klas I-III wymaga uzyskania zgody właściwego ministra do spraw rozwoju wsi. Nie ma więc już ograniczenia dotyczącego powierzchni gruntów rolnych podlegających ochronie. Nowela u.o.g.r. wprowadzona ustawą z dnia 8 marca 2013r. o zmianie u.o.g.r. (Dz. U. z 2013r., poz. 503) obowiązującą od dnia 26.05.2013r. nie zawiera przepisów przejściowych stanowiących, że należałoby stosować przepisy dotychczasowe w zakresie wniosków złożonych przed dniem wejścia w życie wspomnianej noweli. Wprowadzenie przepisów przejściowych jest wyjątkiem od generalnej zasady niedziałania prawa wstecz i wyjątek taki nie może być objęty wykładnią rozszerzającą. Tym bardziej więc przepisów prawa, które utraciły moc nie można stosować, gdy ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych. Organ odwoławczy uznał, że zastosowanie znajduje w tej sytuacji nowe prawo zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa.
Skoro teren inwestycji tj. działki nr [...],[...],[...],[...],[...] stanowią w całości grunty orne o klasie bonitacji gleby Illb i nie były objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., to w oparciu o obecnie obowiązującą ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych dla skutecznej realizacji zamierzonej inwestycji (budowy dwóch hal magazynowo - usługowo - biurowych) wymagane jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.
W konsekwencji zasadnie uznał organ I instancji, że w sprawienie nie jest spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i na tej podstawie odmówił ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. W konsekwencji bez znaczenia dla sprawy pozostaje kwestia oceny i wykładni dotychczas użytego w treści art. 7 ust. 2 u.o.g.r. przed datą 26 maja 2013 roku pojęcia "zwartego obszaru" projektowanego do zmiany przeznaczenia.
Organ wskazał, że z materiału dowodowego sprawy wynika więc, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji byłaby sprzeczna z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Zdaniem organu odwoławczego, zasadnie podniósł S. W., że w niniejszej sprawie organ I instancji nie przeprowadził prawidłowo analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczonego obszaru analizowanego, poprzez brak uwzględnia oraz wskazania konkretnego rodzaju zabudowy wszystkich działek w obszarze analizowanym, powierzchni zabudowy działek w obszarze analizowanym wraz ze średnim wskaźnikiem tej wielkości dla obszaru analizowanego, oznaczenia linii zabudowy i szerokości elewacji frontowych na działkach w obszarze analizowanym i średniej szerokości tych elewacji frontowych, wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki na działkach sąsiednich, opisania geometrii dachów poszczególnych działek (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) występujących na obszarze analizowanym (§ 4 ust. 1-3, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1-3 przywoływanego rozporządzenia) jednak, przy uwzględnieniu treści art. 7 ust. 2 u.o.g.r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 maja 2013 r., naruszenie powyższe nie może mieć wpływu na dokonane przez organ I instancji rozstrzygnięcie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł S. W. wnosząc o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ja decyzji Wójta Gminy Tarnowo Podgórne.
Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r. poprzez jego błędną wykładnię. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy polegające na tym, że organ II instancji błędnie przyjął, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji został złożony jeszcze pod rządami starego prawa, tj. przed nowelą art. 7 ust. 2 u.o.g.r. dokonaną ustawą nowelizującą z dnia 08.03.2013r. Zgodnie z zasadą niedziałania prawa wstecz wniosek ten powinien był zostać rozpoznany na podstawie wykładni prawa obowiązującej do dnia 26.05.2013r. Podniósł także, że bezzasadnym było powoływanie się na obowiązujący do końca 2003r. Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Tarnowo Podgórne (uchwała nr XXX/148/92 z dnia 08.12.1992r.) Obszar zajęty przez w/w działki był ujęty jako tereny rolne w wyniku czego nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Podkreślił, że przedmiotowe działki znajdują się na terenie na którym nie obowiązuje m.p.z.p.
Skarżący podniósł, że wykładnia art. 7 ust.2 pkt 1 u.o.g.r. dokonana przez SKO jest błędna, gdyż przepis ten stanowi, że kryterium obszarowe dotyczy jedynie obszaru, który ma zmienić swoje przeznaczenie z gruntu rolnego lub leśnego na grunt przeznaczony na inne cele. Ponadto skarżący zauważył, że decyzją z dnia 19 września 2013r. Minister Rozwoju Rolnictwa i Wsi wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych na terenie Gminy Tarnowo Podgórne, który to obszar obejmuje również działki o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] położone w S. Do skargi załączono kserokopię w/w decyzji oraz związanych z nią dokumentów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Organ nie odniósł się do zarzutu skarżącego dotyczącego decyzji z dnia [...] września 2013 r. Ministra Rozwoju Rolnictwa i Wsi.
Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1143/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Sąd zauważył, że działki przeznaczone w niniejszej sprawie pod zabudowę stanowią grunt rolny, zatem przed wydaniem decyzji Wójt powinien był uzyskać uzgodnienie organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, wydane w trybie art. 106 § 1 Kpa. Organ właściwy bowiem może wydać decyzję w sprawie wymagającej współdziałania po zakończeniu postępowania organu współdziałającego, a zatem gdy zapadło ostateczne postanowienie.
Ochrona gruntów rolnych, przewidziana w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych polega w szczególności na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Dokonując uzgodnienia, właściwy organ - starosta (art. 5 ust. 1), zobowiązany jest ocenić zgodność planowanej inwestycji z przeznaczeniem gruntów rolnych, w szczególności zaś, czy warunki realizacji planowanej inwestycji nie powodują, stosownie do treści art. 6 tej ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, co wymagałoby uzyskania wymaganego prawem pozwolenia (art. 11 ustawy). Przedmiotowe uzgodnienie nie zastępuje zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, zgoda na zmianę takiego przeznaczenia następuje w procedurze sporządzania planu miejscowego (art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych).
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż w aktach sprawy brak jest postanowienia uzgadniającego wydanego we właściwym trybie. W aktach jest jedynie pismo Starosty Poznańskiego z dnia [...] marca 2013 r. (wpływ do organu [...] marca 2013 r.) nie spełniające wymagań dotyczących postanowień. Tym niemniej wskazać należy, iż w omawianym przypadku projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie musiał być przesyłany do uzgodnienia, gdyż obowiązek ten dotyczy wyłącznie projektów decyzji pozytywnych, czyli ustalających warunki zabudowy (zob. wyrok NSA sygn. akt II OSK 761/11), gdy tymczasem w omawianym przypadku wydano decyzję odmawiająca ustalenia warunków zabudowy.
W myśl art.61 ust.1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek. Jedną z nich (określoną w art.61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p.) jest to, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu m.p.z.p., które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy wymienionej w art.88 ust.1. W ocenie Sądu niespornym było, że teren objęty przedmiotowym wnioskiem w nieobowiązującym już Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Tarnowo Podgórne (uchwała nr XXX/148/92 z dnia 8 grudnia 1992r.) ujęty był jako tereny rolne.
Sąd zwrócił uwagę, że istota sporu zakreślona przez organ w zaskarżonej decyzji, a przez skarżącego w skardze, sprowadza się w pierwszej kolejności do odpowiedzi na pytanie, czy w rozpatrywanym przypadku dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy niezbędna była zmiana przeznaczenia działek objętych wnioskiem - a więc gruntów rolnych stanowiących użytki klasy III - na cele nierolnicze wymagająca zgody właściwego ministra do spraw rozwoju wsi.
Sąd stwierdził, że kwestia występujących w orzecznictwie rozbieżności w zakresie rozumienia pojęcia zwartego obszaru projektowanego do nierolniczego przeznaczenia w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji albowiem z dniem 26 maja 2013 r., a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji, znowelizowana została ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503) art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r. otrzymał następujące brzmienie: przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.
Sąd wskazał, że zgodnie z obecnie obowiązującym przepisem przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa wyżej dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1 ustawy). Tym samym pod rządami nowego prawa kryterium obszarowe przestało istnieć.
Zatem każda zmiana przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki klas I - III na cele nierolnicze, niezależnie od powierzchni takich gruntów, wymaga zgody właściwego ministra do spraw rozwoju wsi. Sąd przypomniał, że przed wejściem w życie wspomnianej nowelizacji w/w wymienionej zgody właściwego ministra wymagała zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze tylko wówczas, gdy zmiana ta dotyczyła gruntów o powierzchni powyżej 0,5 ha. Do zmiany przeznaczenia gruntów dochodzi gdy wejdzie w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidujący przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze.
Sąd zaznaczył, że wspomniana nowela nie zawiera przepisów przejściowych stanowiących, że należałoby stosować przepisy dotychczasowe w zakresie wniosków złożonych przed dniem wejścia w życie wspomnianej noweli. Organ odwoławczy uznał więc, że zastosowanie znajduje w tej sytuacji nowe prawo zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa. Skarżący natomiast wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji został złożony jeszcze pod rządami starego prawa, tj. przed nowelą art. 7 ust. 2 u.o.g.r. dokonaną ustawą z dnia 08.03.2013r. Zgodnie z zasadą niedziałania prawa wstecz jego zdaniem wniosek ten powinien był zostać rozpoznany na podstawie wykładni prawa obowiązującej do dnia 26 maja 2013r.
Sąd stanął na stanowisku, że w niniejszym przypadku ma zastosowanie art. 7 u.o.g.r. w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji, która weszła w życie w dniu 26 maja 2013r. W niniejszej sprawie pod rządami starego prawa złożono wniosek o ustalenie warunków zabudowy i wydano decyzję organu I instancji. Organ II instancji wydawał decyzję już po wejściu w życie wspomnianej noweli.
Sąd podzielił pogląd wyrażony przez WSA w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 grudnia 2013r. o sygn. II SA/Gd 719/13 (publ. CBOSA), w którym Sąd ten wskazał, że z retroaktywnym działaniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. Tak rozumianą retroaktywność odróżnia się od retrospektywności prawa, która występuje wówczas gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", "ciągłym", takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy.
Sąd zauważył, że organy administracji publicznej są obowiązane uwzględniać stan prawny i stan faktyczny sprawy z daty orzekania bowiem odpowiada to wyrażonej w art. 6 Kpa i art. art. 7 Konstytucji RP zasadzie praworządności (legalizmu). Z zasadą tą powiązana jest merytorycznie i funkcjonalnie kolejna konstytucyjna zasada - zasada państwa prawnego. To właśnie z tych zasad konstytucyjnych oraz z treści art. 6 Kpa wywodzi się obowiązek organu administracji publicznej stosowania przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji. Od tej reguły mogą wprawdzie zostać wprowadzone odstępstwa, jednak muszą one wynikać z wyraźnego przepisu prawa. Przepis art. 6 Kpa nakazuje organom administracji publicznej działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w sytuacji zatem, gdy brak jest przepisów intertemporalnych wskazujących, że ustawodawca uznał za zasadne, wyłączenie stosowania nowego stanu prawnego do sytuacji i zdarzeń zaistniałych wcześniej stosować należy nowe prawo.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powinien więc mieć zastosowanie przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r. w nowym brzmieniu obowiązującym od dnia 26.05.2013r. Analizując zmianę dokonaną ustawą z dnia 8 marca 2013 r., która nie zawiera przepisów przejściowych, Sąd stwierdził, że brak jest jakichkolwiek argumentów, które mogłyby przemawiać za odstąpieniem od zasady bezpośredniego działania nowego prawa, jako że nie występuje w tym wypadku ani sytuacja praw nabytych, ani też nie mamy do czynienia ze zdarzeniem zamkniętym pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy. Zdarzeniem takim nie może być bowiem samo złożenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, który jedynie inicjuje postępowanie. W sprawie chodzi o przyszłe zamierzenie inwestycyjne, a decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie promesę realizacji planowanej inwestycji.
Sąd zwrócił uwagę, że skarżący podniósł w skardze, iż decyzją z dnia [...] września 2013r. Minister Rozwoju Rolnictwa i Wsi wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych na terenie Gminy Tarnowo Podgórne, który to obszar obejmuje również (k 11 i 12 akt sprawy IV SA/Po 14/44) położone w S. Do skargi załączono kserokopię w/w decyzji oraz kserokopię zawierającą fragment mapy. Sąd wskazał, że z treści wspomnianej decyzji wprawdzie nie wynika wprost jakich działek ona dotyczy. Wskazano w niej jedynie, iż dotyczy ona gruntów klasy IIIb o pow. [...] ha.
Jednocześnie jednak wskazano, że przedmiotowy grunt rolny oznaczony jest w załączniku graficznym stanowiącym integralną część wniosku Wójta Gminy Tarnowo Podgórne. Z pisma Wójta z [...] maja 2013r. nr [...] kierowanego do Ministra Rozwoju Rolnictwa i Wsi wynika, że wspomnianym wnioskiem mogły być objęte działki, którymi objęty jest wniosek skarżącego (k. 11 i 12 akt sprawy IV SA/Po 44/14). Na to samo wskazuje treść postanowienia Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia [...].08.2013r. nr [...] (k. 15-17 akt sprawy IV SA/Po 44/14). Tak więc, zdaniem Sądu, istniało duże prawdopodobieństwo, iż wspomniany minister wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze działek o nr [...],[...],[...],[...],[...]. Nie wiadomo natomiast, czy wspomniana decyzja Ministra z dnia [...] września 2013r. jest ostateczna Sąd zaznaczył, że gdyby okazało się, że ww. decyzja jest ostateczna i doszło do uchwalenia planu to oznaczałoby, iż zarzut organu, iż niespełniona została przesłanka określona w art.61 ust.1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. jest chybiony.
W ocenie Sądu, Kolegium wydając zaskarżoną decyzję nie oceniło, czy doszło do wspomnianej zmiany stanu faktycznego. Nie oceniło także konsekwencji ewentualnej zmiany stanu faktycznego wskazanej w skardze, która implikuje zmianę oceny prawnej. Nie uczyniło tego również w odpowiedzi na skargę.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, a na mocy art.135 P.p.s.a. także poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W toku dalszego postępowania Sąd zalecił by organ ustalił, czy decyzją z dnia [...] września 2013r. Minister Rozwoju Rolnictwa i Wsi wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze działki objętej wnioskiem skarżącego położonej w Sadach, a także czy decyzja ta jest ostateczna i czy w oparciu o powyższą decyzję został uchwalony, bądź jest uchwalany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący m.in. przedmiotowe działki.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu podnosząc w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzuty naruszenia:
- 1) przepisów prawa materialnego, przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art.61 ust. I pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012r., Nr 647 ze zm.) -zwanej dalej "u.p.z.p." - poprzez błędne przyjęcie, iż wydanie przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi decyzji o zmianie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (nawet i prawomocnej) w związku z obecnie opracowywanym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oznacza, że spełniona zostaje przesłanka określona w art.61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p, w sytuacji gdy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą lecz tylko taką, która uzyskana została przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 - t.j. ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z I999r., Nr 15., poz. 139 ze zm.
- 2) przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że organ odwoławczy nie rozważył zmiany stanu faktycznego sprawy w sposób dostateczny, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy zmiana ta - wydanie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 roku ([...]) wyrażającej zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych klasy III B położnych na terenie gminy T. w obrębie ewidencyjnym S., nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy (w tym na ocenę prawną sprawy).
W oparciu o tak postawione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Kolegium po przedstawieniu przebiegu sprawy podniosło, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 roku ([...]) wyrażająca zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych klasy III B położnych na terenie gminy T. w obrębie ewidencyjnym S. wydana została w toku postępowania związanego z opracowywaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w S., po zachodniej stronie [...]. Zatem decyzja ta wydana została w związku z planem, który jest obecnie opracowywany przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (t.j. ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1999r., Nr 15., poz. 139 ze zm.).
Takie brzmienie ww. normy oznacza, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne musiała być wydana w związku z opracowywaniem planu miejscowego, który utraci moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Bezsporne jest, że ww. decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 roku ([...]) wydana została w związku z planem, który jest obecnie opracowywany, a nie do poprzednio obowiązującego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Tarnowo Podgórne (uchwała Nr XXX/148/92 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 08.12.1992r.), w którym obszar zajęty przez działki o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] i [...] był ujęty jako tereny rolne.
Kolegium powołało się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 roku, sygn. akt II OPS 1/10 (ONSAiWSA z 2013 r., z. 2, poz. 20), w której wyjaśniono, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust, 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.). W przywołanym wyroku NSA wskazano, że "warunkiem nieleśnego wykorzystania gruntów leśnych jest "skonsumowanie" zgody w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. A więc, aby zgoda udzielona na podstawie arl. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 (art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych mogła odnieść skutek w postaci możliwości faktycznego wykorzystania gruntu leśnego na cele nieleśne, konieczne jest uchwalenie (zmiana) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w swoich ustaleniach przeznaczy grunty leśne na cele nieleśne.
Nie można przyjąć tezy, iż decyzje o zgodzie na tzw. odleśnienie gruntów leśnych dokonują zmiany przeznaczenia tych gruntów i to w sposób trwały ("raz na zawsze"), gdyż wówczas to nie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określałby zmianę przeznaczenia gruntów, lecz decyzja wyrażająca zgodę na taką zmianę. Do takiego zaś wniosku nie uprawnia obowiązujący porządek prawny".
Kolegium wskazało, że powyższe stanowisko można odnieść analogicznie do zgody udzielanej obecnie na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w sprawie zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze. Prawidłowość tego poglądu potwierdził także Wojewódzki Sąd Administracyjny, w Poznaniu w wyroku z dnia 26 marca 2014 roku (IV SA/Po 1144/13), w którym rozpatrując analogiczną sprawę uznał, że warunek o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest spełniony, gdy dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego leśnego na cele nierolne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.
Dalej wskazano, że w cytowanej wyżej uchwale NSA uznał, że pierwsza z sytuacji określonych w art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dotyczy aktualnego stanu prawnego, druga natomiast stanów zaszłych", tj. takich gdy zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne była wydana i została uzyskana w odniesieniu do konkretnego gruntu przy sporządzaniu planu miejscowego. Przy czym ustawodawca wyraźnie wskazał, że za teren objęty zgodą na przeznaczenie w rozumieniu art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. uważa się tylko i wyłącznie taki teren, którego przeznaczenie zmieniono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc obowiązującą w trybie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nie dotyczy natomiast planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc obowiązującą w innym trybie niż art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Kolegium wskazało, że nawet gdyby uznać, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego naruszało art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.zp. poprzez nie rozważenie materiału dowodowego w sposób dostateczny i tym samym poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że wydanie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 roku ([...]) wyrażającej zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych klasy III B położnych na terenie gminy T. w obrębie ewidencyjnym S., nie ma znaczenia dla oceny w niniejszej sprawie spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., to naruszenia powyższego nie można byłoby uznać za mające lub mogące mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji z dnia [...] września 2013 roku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu.
Istnienie prawomocnej decyzji wyrażającej zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolny objętych wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, a uzyskanej w toku opracowywania projektu planu miejscowego nie ma żadnego znaczenia dla oceny spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Oczekiwanie na uprawomocnienie się takiej zgody i dalej na uchwalenie i wejście w życie projektu planu miejscowego objętego taką zgodą jest nieuzasadnione i bezpodstawne. Zarówno istnienie takiej zgody jak i wejście w życie planu miejscowego prowadziłoby do niemożności ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy (niezależnie od przyczyny takiej "odmowy" - w pierwszym przypadku byłaby to odmowa ustalenia z uwagi na niespełnienie warunku art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p., w drugim - umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z istnieniem obowiązującego planu miejscowego dla terenu objętego wnioskiem).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skargę kasacyjną wniesioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu należy uznać za usprawiedliwioną.
Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 t.j. ze zm.) – dalej jako u.p.z.p.
Art. 61 ust. 1 ww ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5 tego przepisu.
Z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest wówczas, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.
- 1. Z kolei z art. 61 ust. 1 pkt 5 wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest wówczas, gdy decyzja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mowa jest o ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 j.t. ze zm.). Art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowił, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2 tego przepisu. Zgodnie treścią art. 75 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie oceniło, czy w sprawie doszło do zmiany stanu faktycznego w związku z posiadaniem przez wnioskodawcę decyzji Ministra Rolnictwa z dnia [...] września 2013 r., nr [...], którą to decyzją Minister wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych klasy IIIb położonych na terenie gminy T. w obrębie ewidencyjnym S. zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, gdyby okazało się, że decyzja ta stała się ostateczna i doszło do uchwalenia miejscowego planu, to oznaczałoby to, że zarzut niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest chybiony.
Wskazanego wyżej stanowiska Wojewódzki Sąd Administracyjny nie można podzielić.
Po pierwsze, gdyby uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to wydawanie decyzji o warunkach zabudowy stałoby się bezprzedmiotowe. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest bowiem tylko wówczas, gdy dla danego terenu nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
Po drugie, mając na uwadze treść art. 67 ust. 1 i art. 75 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzić należy, że decyzja Ministra Rolnictwa o wyrażeniu zgody na przeznaczenie nierolnicze gruntów rolnych musi być decyzją wydaną w związku z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego uchwalonymi przed dniem 1 stycznia 1995 r. Decyzja Ministra Rolnictwa, o której mowa w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, wydana została w 2013 r. co oznacza, że nie może to być decyzja, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Domaganie się od Samorządowego Kolegium Odwoławczego, by przy ustalaniu stanu faktycznego i wydawaniu rozstrzygnięcia uwzględniało ww. decyzję. Tym samym za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprawa jest dostatecznie wyjaśniona i zaistniały przesłanki do rozpoznania skargi (art. 188 K.p.a.).
Zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że przy wydawaniu rozstrzygnięcia zastosowanie powinien mieć art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez zastosowanie tego przepisu w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503). Kwestia ta została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji (str. 11, 12 i 13 uzasadnienia wyroku). Stanowisko Sądu I instancji odnośnie do tej kwestii należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie tego stanowiska jest w tej sytuacji niecelowe.
W świetle art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez zastosowanie tego przepisu w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wydanie decyzji o warunkach zabudowy było niemożliwe z uwagi na niespełnienie wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p.
W konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a i art. 203 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.