Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r., VII SA/Wa 1183/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedziba w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia uchylił zaskarżone postanowienie.
Pismem z dnia 13 stycznia 2011 r. Spółka [...] Sp. z o.o. z siedziba w K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r.
Następnie pismem z dnia 8 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącej spółki cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270) dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a).
Zgodnie z art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zatem powyższe przepisy będą miały odpowiednie zastosowanie w przypadku cofnięcia skargi kasacyjnej.
W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw, aby uznać cofnięcie skargi kasacyjnej za niedopuszczalne. Czynność ta nie zmierza bowiem do obejścia prawa, a także nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.