Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., IV SA/Po 627/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 7 maja 2012 r. do Prezydenta Miasta K. wpłynął wniosek inwestora [...] Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w K. o udzielenie pozwolenia na budowę dwustanowiskowej ręcznej myjni samochodowej wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej i drogowej na terenie istniejącej stacji [...] zlokalizowanej na terenie działek nr – [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] w K. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania W. P., Wojewoda [...] - decyzją z dnia [...] września 2012 r. - uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Prezydent Miasta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji. Pismem z dnia 8 listopada 2012 r. inwestor złożył wyjaśnienia i dołączył do akt sprawy dodatkowe dokumenty.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezydent Miasta K. na podstawie art. 35 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2010 r. Nr 243 poz. 1623) odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, gdyż nie przedstawił on, na wezwanie organu, projektu budowlanego zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy, jak również nie przedstawił schematycznych przekrojów zaprojektowanej na terenie inwestycji skarpy. Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez inwestora, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 835/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Wojewody. Sąd stwierdził, że Wojewoda w sposób przekonywający wyjaśnił, że przedłożone przy odwołaniu rysunki - schematyczne przekroje skarpy - są wystarczające i pełne do uznania, iż w tym zakresie projekt budowlany pozostaje w zgodzie z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75 poz. 690). Sąd zakwestionował natomiast stanowisko Wojewody co do niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2011 r.
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1352/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku złożoną przez W. P.. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wytyczne Sądu I instancji w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie miał jednak podstaw do uznania, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił projekt i załączone do odwołania rysunki w kontekście zakazu dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Uzasadnienie organu odwoławczego w tym przedmiocie ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia, że w świetle przedłożonych przekrojów skarpy, wyjaśnień inwestora oraz opisu technicznego zawartego w projekcie "nie powinno" dojść do naruszenia § 29 w rozporządzenia. Taka ocena organu odwoławczego nie uprawniała Sądu I instancji do uznania, że organ odwoławczy ustalił i w sposób przekonywujący wyjaśnił tę kwestię.
Sąd powinien był zatem uchylić zaskarżoną decyzję także z powodu nienależytego wyjaśnienia okoliczności związanych z zakazem kierowania spływu wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zakazu przewidzianego w § 29 powołanego rozporządzenia nie odpowiadało ponadto wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organ powinien zatem szczegółowo ustalić i wyjaśnić, jakie dokładnie rozwiązania w zakresie spływu wód opadowych przewidział inwestor i czy prawidłowo zabezpieczają one nieruchomości sąsiednie przed kierowaniem na ich teren wód opadowych.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r., zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dwustanowiskowej ręcznej myjni samochodowej wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej i drogowej na terenie istniejącej stacji "[...]" zlokalizowanej na terenie działek nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] w K. przy ul. W. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z wyznaczoną w decyzji o warunkach zabudowy obowiązującą linią zabudowy. Prowadzi ona bowiem równolegle do działek stanowiących pas drogowy ul. M. i przechodzi ona przez narożnik istniejącego budynku stacji. Projektowane przedsięwzięcie jest zgodne także z pozostałymi wymaganiami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy. Powierzchnia zaplanowanej myjni nie przekroczy 72 m2, a jej wysokość nie przekroczy 4 m. Zaprojektowano dach plaski z odpowiednimi spadkami technologicznymi.
Zachowano także wszystkie wymogi z decyzji o warunkach zabudowy dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego. W szczególności nie zmieniono stanu wód na gruncie inwestycyjnym oraz kierunku odpływu wody opadowej z własnego gruntu, a wody opadowe i roztopowe równomiernie rozprowadzono po terenie należącym do Inwestora. Wojewoda zaznaczył również, że w decyzji o warunkach zabudowy przewidziano możliwość lokalizacji myjni przy granicy z działką o nr ew. [...]. W ocenie Wojewody, nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Wojewoda przyznał rację Prezydentowi Miasta K., że przedłożone wyjaśnienia i rysunki nie były wystarczające i pełne, aby wyczerpująco i rzetelnie ocenić niniejszą kwestię. Jednakże wraz z odwołaniem w załączeniu przedłożono schematyczne przekroje skarpy. Dopiero materiał przedstawiony wraz z odwołaniem pozwolił na dokonanie oceny, że nie dojdzie do naruszenia § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Nie dokonano bowiem zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Biorąc pod uwagę przedłożone przekroje skarpy, wyjaśnienia inwestora oraz opis techniczny w projekcie budowlanym, Wojewoda uznał, że wody opadowe z wiaty, myjni i z projektowanych nawierzchni utwardzonych będą odprowadzane do istniejącego układu kanalizacji deszczowej i sanitarnej. Wokół myjni zaprojektowano skarpę jako teren biologicznie czynny mogący przyjąć opady deszczu na własnej powierzchni. Niski poziom nachylenia skarpy spowoduje, że wody opadowe nie spłyną na działkę sąsiednią o nr ew. [...] tylko faktycznie zostaną wchłonięte na działce inwestycyjnej. Skarpę zaprojektowano tylko w niewielkiej części bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, a wraz z przybliżaniem się ku ul. M. odległość ta rośnie. Takie usytuowanie i zaprojektowanie skarpy nie spowoduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych, bowiem teren pomiędzy myjnią, a granicą działki sąsiedniej o nr ew. [...] jest w stanie wchłonąć wody opadowe z tej części terenu.
Teren inwestycji znajduje się już teraz wyżej niż działka o nr ew. [...] i z tego też powodu poprzez realizację omawianej inwestycji nie dojdzie do zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na działki sąsiednie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. P. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej jako "p.p.s.a.") poprzez niezastosowanie się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2016 r., w którym nakazano organowi szczegółowo ustalić i wyjaśnić jakie dokładnie rozwiązania w zakresie spływu wód opadowych przewidział inwestor i czy prawidłowo zabezpieczają one nieruchomości sąsiednie przed kierowaniem na ich teren wód opadowych oraz art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z § 29 w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jest wystarczający dla stwierdzenia, iż nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomości należącej do skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna.
Sąd podkreślił, że - zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jednocześnie - zgodnie z art. 170 p.p.s.a. - orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach ustawie przewidzianych także inne osoby. Zdaniem Sądu I instancji, Wojewoda zastosował się do oceny prawnej oraz zaleceń zawartych we wskazanych powyżej wyrokach sądów administracyjnych. Kwestia linii zabudowy nie jest już kwestionowana na obecnym etapie postępowania. Wojewoda stosując się do zaleceń zawartych w obydwu wskazanych powyżej wyrokach prawidłowo ocenił, że planowana inwestycja nie narusza linii zabudowy ustalonej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2011 r. Na obecnym etapie postępowania skarżący kwestionuje już tylko stanowisko Wojewody w zakresie rozwiązań technicznych dotyczących spływu wód z terenu planowanej inwestycji, a dokładniej to, czy przyjęte rozwiązania techniczne nie spowodują zmiany naturalnego spływu wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości, co naruszałoby § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie przywołał żadnych okoliczności wskazujących na ewentualne naruszenia § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a jedynie stwierdził, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1352/14, materiał dowodowy zebrany do tej pory nie pozwalał na przesądzenie powyższej okoliczności. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu, Sąd wskazał, że w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uzasadnienie decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2013 r. nie odpowiadało wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że uzasadnienie Wojewody w omawianym zakresie ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia, iż "nie powinno" dojść do naruszenia § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Skarżący błędnie doszukuje się w uzasadnieniu tego wyroku stwierdzenia, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przesądzenie omawianej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku stwierdził jedynie, że nader lakoniczne odniesienie się do tej kwestii przez Wojewodę, nie pozwalało Sądowi I instancji na ocenę stanowiska organu, co do ewentualnej zmiany naturalnego kierunku spływu wód opadowych na teren nieruchomości sąsiedniej.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie ewentualnego naruszenia § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, Sąd I instancji uznał, że stanowisko Wojewody w tym zakresie znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Wojewoda, opierając się głównie na materiałach dostarczonych przez inwestora wraz z odwołaniem od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., stwierdził, że biorąc pod uwagę przedłożone przez inwestora przekroje skarpy, wyjaśnienia oraz opis techniczny zawarty w projekcie budowlanym, nie dojdzie do naruszenia § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, bowiem nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Przy czym Wojewoda w sposób wiarygodny i wyczerpujący wykazał w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uznał, że wody z nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja nie będą spływać na działkę sąsiednią o nr ew. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że wody opadowe z wiaty, myjni i z projektowanych nawierzchni utwardzonych będą odprowadzane do istniejącego układu kanalizacji deszczowej i sanitarnej.
Ponadto wokół myjni zaprojektowano skarpę jako teren biologicznie czynny mogący przyjąć opady deszczu na własnej powierzchni, a niski poziom nachylenia skarpy spowoduje, że wody opadowe nie spłyną na działkę sąsiednią o nr ew. [...] tylko faktycznie zostaną wchłonięte na działce inwestycyjnej.
Sąd dodatkowo podkreślił, że skarżący, zarzucając Wojewodzie naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie wskazał argumentów na poparcie takiego stanowiska. Ponadto skarżący, zarzucając Wojewodzie naruszenie § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie dostrzega, że przepis ten nie wprowadza zakazu odprowadzania wód opadowych na teren sąsiedni, a jedynie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł W. P., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. tj.:
- - art. 153 p.p.s.a., 170 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na skutek niezastosowania się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2016 r., II OSK 1352/14, w których to Sąd nakazał organowi szczegółowo ustalić i wyjaśnić, jakie dokładnie rozwiązania w zakresie spływu wód opadowych przewidział inwestor i czy prawidłowo zabezpieczają one nieruchomości sąsiednie przed kierowaniem na ich teren wód opadowych. Organ, rozpatrując ponownie sprawę, wydał decyzję na podstawie tego samego materiału dowodowego, nie uzupełniając go, ani też nie wyjaśniając należycie wskazanej kwestii, mimo, iż wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego były jasne. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu bezzasadnie uznał, iż prowadzący postępowanie organ zastosował się do wytycznych i oceny prawnej, natomiast skarżący bezzasadnie doszukuje się stwierdzenia, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na przesądzenie omawianej kwestii.
- - art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że Wojewoda wszechstronnie i prawidłowo wyjaśnił, stosując się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przedłożone rysunki - schematyczne przekroje skarpy - są wystarczające do uznania, że projekt budowiany w tym zakresie jest zgodny z powołanym rozporządzeniem, podczas gdy przedłożone dokumenty nie są wystarczające do uznania, że w wyniku budowy myjni nie dojdzie do zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości należącej do skarżącego W. P., a tym samym brak jest należytego zabezpieczenia sąsiedniej działki, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie.
W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż zgodnie z wytycznymi NSA, organ winien był uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym zakresie, aby niniejsza kwestia nie była więcej przedmiotem kolejnego rozpoznania. Organ oparł się jednak na uprzednio załączonych przez inwestora dokumentach, między innymi na przekrojach skarpy i opisie technicznym w projekcie budowlanym, na podstawie których trudno dojść do wniosku, iż nie dojdzie do zmiany naturalnego spływu wód opadowych na skutek budowy myjni samochodowej. Analiza uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2013 r. oraz tej z [...] maja 2016 r. prowadzi do wniosku iż Wojewoda obecnie jedynie rozszerzył o kilkanaście zdań swoją wcześniejszą ocenę w oparciu o ten sam materiał dowodowy. Nic nowego nie zostało bowiem przedstawione. Niektóre fragmenty nowej decyzji są wręcz identyczne jak w tej poprzedniej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania spółka [...] SE Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w K. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Zdaniem inwestora, skarżący błędnie doszukuje się w wytycznych NSA nakazu uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bowiem uzasadnienie wyroku z 29 stycznia 2016 r. nie zawiera twierdzenia, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przesądzenie kwestii zmiany naturalnego spływu wód opadowych oraz zabezpieczenia nieruchomości skarżącego. NSA stwierdził jedynie, iż lakoniczne odniesienie się do tej kwestii przez Wojewodę nie pozwalało Sądowi i instancji na ocenę stanowiska organu, co było równoznaczne z uchybieniem przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zalecił ponowną analizę materiału dowodowego i ustosunkowanie się do przedłożonego przez inwestora projektu oraz rysunków złożonych wraz z odwołaniem.
Zdaniem uczestnika, skarżący wydaje się nie rozumieć treści normy prawnej zawartej w § 29 rozporządzenia, a zwłaszcza, że wodami opadowymi są wody pochodzące z opadów atmosferycznych. Skarżący sugeruje zaś, że po wybudowaniu myjni, która będzie generować dodatkowe wody opadowe rośnie prawdopodobieństwo, iż wody te będą spływać na jego działkę. Z przytoczonej wypowiedzi można zatem wywnioskować, że zdaniem skarżącego wybudowanie myjni będzie generowało opady, tymczasem w sposób oczywisty żadne nowe opady nie powstaną, a jedynie zmieni się przedmiot, na który one trafiają (zamiast na podłoże, wpierw na wiatę). Natomiast w uzasadnieniu decyzji w sposób wyraźny wskazano, że "wody opadowe z wiaty, myjni i z projektowanych nawierzchni utwardzonych będą odprowadzane do istniejącego układu kanalizacji deszczowej i sanitarnej", czego skarżący nie chce zauważyć.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwonych podstaw.
Nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 p.p.s.a. i 170 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na skutek niezastosowania się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2016 r., II OSK 1352/14. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach ustawie przewidzianych także inne osoby. W powołanym wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organ odwoławczy nieprawidłowo ocenił projekt i załączone do odwołania rysunki w kontekście zakazu dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości.
Organ nienależycie więc wyjaśnił okoliczności związane z tą kwestią, a lakoniczne uzasadnienie decyzji w tym zakresie nie odpowiadało wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nakazał więc organowi odwoławczemu "ustalić i wyjaśnić, jakie dokładnie rozwiązania w zakresie spływu wód opadowych przewidział inwestor i czy prawidłowo zabezpieczają one nieruchomości sąsiednie przed kierowaniem na ich teren wód opadowych".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tej sprawie, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ odwoławczy zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu powołanego wyroku i w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2016 r. należycie wyjaśnił kwestię spływu wód opadowych z terenu inwestycji na nieruchomość skarżącego. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie zostało w znacznym stopniu rozszerzone. Rację ma skarżący kasacyjnie, że organ nie zebrał żadnego nowego materiału dowodowego w tym zakresie, lecz wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego takiego obowiązku na niego nie nakładały. Rolą organu odwoławczego było przede wszystkim dokonanie wnikliwej oceny zebranego materiału dowodowego pod kątem ewentualnego naruszenia przez inwestora w § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tym przepisem dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomości sąsiedniej jest zabronione.
Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ wystarczająco wyjaśnił kwestię ewentualnego naruszenia § 29 rozporządzenia w oparciu o opis techniczny w projekcie budowlanym i przedłożone przez inwestora rysunki przekroju skarpy, a zatem nie było potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Organ stwierdził, że wody opadowe z wiaty, myjni i z projektowanych nawierzchni utwardzonych będą odprowadzane do istniejącego układu kanalizacji deszczowej i sanitarnej. Ponadto wokół myjni zaprojektowano skarpę jako teren biologicznie czynny, mogący przyjąć opady deszczu na własnej powierzchni, a niski poziom nachylenia skarpy spowoduje, że wody opadowe nie spłyną na działkę sąsiednią o nr ew. [...], tylko faktycznie zostaną wchłonięte na działce inwestycyjnej. Skarpa tylko w niewielkiej części przylega do działki skarżącego, wraz z przybliżaniem się do ul. M. odległość ta rośnie z 1,86 m do ok. 4 m. Skarpa te jest w stanie wchłonąć wody opadowe z terenu myjni.
Organ podkreślił ponadto, że - jak wynika z zebranych w aktach map geodezyjnych - teren inwestycji znajduje się wyżej niż działka skarżącego nr [...]. Podkreślenia wymaga, że inwestor nie miał więc wpływu na takie ukształtowanie tego terenu, nie zmienił również naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na działkę sąsiednią. Kierunek spływu wód pozostaje taki sam jak przed realizacją inwestycji, a skarżący nie wykazał w żaden sposób jakimi działaniami inwestor miałby naruszyć § 29 rozporządzenia. Niezasadny jest w związku z tym również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. z § 29 rozporządzenia. Stan faktyczny sprawy w zakresie dającym podstawę do oceny naruszenia przez inwestora § 29 powołanego rozporządzenia został wyjaśniony prawidłowo i Sąd I instancji słusznie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza tego przepisu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.