Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżoną decyzją Kolegium uchyliło w całości decyzję Burmistrza P. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy na rzecz Z. L. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącym w dniu 27 grudnia 2011 r. (przesyłki odebrała skarżąca M. D.). Skarga na tę decyzję została nadana przez pełnomocnika skarżących w urzędzie pocztowym w dniu 27 stycznia 2012 r.
Wskazując na treść art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd uznał, że skoro ww. decyzję doręczono skarżącym w dniu 27 grudnia 2011 r., to termin do wniesienia na nią skargi upłynął w dniu 26 stycznia 2012 r. Wniesioną, zatem przez pełnomocnika skarżących skargę w dniu 27 stycznia 2012 r. należało uznać za wniesioną z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało odrzucić skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli M. D. i M. D., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisu art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia decyzji bezpośrednio skarżącym, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym skarżący byli reprezentowani przez pełnomocnika, stąd pisma w sprawie winny być doręczane pełnomocnikowi i termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi reprezentującemu skarżących nie zaś od dnia doręczenia decyzji bezpośrednio skarżącym. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 28 grudnia 2011r., a zatem termin do wniesienia skargi upływał 27 stycznia 2012 r., w którym to dniu skarga została złożona.
Wskazując na powyższy zarzut kasacji, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, wnosząc o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o jej odrzucenie z uwagi na błędy formalne przy jej sporządzeniu, stwierdzić należy, iż istotnie autor kasacji przedstawiając sformułowany w niej zarzut dokonał nieuzasadnionego połączenia podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., jednakże nie mogło to jeszcze przesądzać, iż została ona sformułowana w sposób uniemożliwiający jej rozpoznanie. Przedstawienie tego zarzutu poprzez przedstawienie przepisów postępowania administracyjnego w powiązaniu z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego i stwierdzenie, że podnoszone naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz następnie niewłaściwe dodanie "poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie (...)" pozwala mimo wszystko w pełni i bez żadnych wątpliwości na odczytanie zarzutów i wniosków strony skarżącej i uwzględniając ograniczony charakter postępowania kasacyjnego (art. 183 § 1 p.p.s.a.) na odniesienie się do przedstawionej podstawy naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
I tak, oceniając zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a., uznać trzeba jego zasadność. Jak wynika z akt sprawy w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji (w styczniu 2011 r.) swój udział w charakterze pełnomocnika M. i M. małżonków D. zgłosił adwokat A. N., przedkładając stosowne umocowanie. Pełnomocnictwo to nie zostało mu wypowiedziane w toku dalszego postępowania, a więc słusznie, stosownie do normy art. 40 § 2 k.p.a., skarżący upatrują rozpoczęcie biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi od momentu doręczenia zaskarżonej decyzji ich pełnomocnikowi, tj. w dniu 28 grudnia 2011 r., a nie jak przyjął Sąd pierwszej instancji od dnia doręczenia tej decyzji bezpośrednio skarżącym. Stąd też zasadnie wywodzi w rozpoznawanej kasacji jej autor, iż nadanie skargi w dniu 27 stycznia 2012 r., a czego nie kwestionował również Wojewódzki Sąd Administracyjny, należało uznać za dokonane w ustawowym terminie.
Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uchylił zaskarżone postanowienie.