Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 16/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. J. i D. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z [...] 2010 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] 2010 r.) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB bądź Główny Inspektor), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), po rozpoznaniu wniosku D. J. i M. J. (dalej skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2010 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] 2010 r.) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2005 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] 2005 r.), utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] 2005 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] 2005 r.), nakazującą skarżącym rozbiórkę zbiornika na ścieki, powstałego w wyniku samowolnej zmiany sposobu użytkowania studni kopanej na działce nr geod. [...]przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotem postępowania zwykłego w niniejszej sprawie były wykonane, zgodnie z oświadczeniem D. J. w 1990 r., w warunkach samowoli budowlanej, roboty budowlane polegające na zmianie sposobu użytkowania studni na szambo. Obiekt jest zlokalizowany przy granicy z działką sąsiednią.
Organy orzekające w niniejszej sprawie były związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2004 r., sygn. akt II SA/Łd 28/03 (dalej wyrok II SA/Łd 28/03), w którym Sąd wskazał na konieczność zastosowania art. 71 ust. 3 [ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.] Prawo budowlane [Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm., dalej pb], w brzmieniu obowiązującym przed 31 maja 2004 r.[przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. nr 93, poz. 888, dalej nowelizacja majowa) z uwagi na fakt, że samowolnej zmiany sposobu użytkowania dokonano przed tą datą.
W ocenie Głównego Inspektora, lokalizacja szamba przy granicy z działką sąsiednią narusza § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozporządzenie z 2002 r.), zgodnie z którym odległość pokrywy i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe winna wynosić co najmniej 2 m [od granicy działki sąsiedniej]. Nie jest dopuszczalne przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania z uwagi na skażenie warstw wodonośnych. Naruszony został także § 23 [ust. 4] rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62 ze zm., dalej rozporządzenia z 1980 r.), obowiązujący w 1990 r., tj. w dacie samowolnego wykonania robót polegających na zmianie przedmiotowego sposobu użytkowania, który określał odległość takich zbiorników na co najmniej 2 m od granicy działki sąsiedniej.
Z uwagi na powyższe ustalenia organ uznał, że zastosowanie przez organ nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 pb nie może być uznane za rażąco naruszające prawo w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Odnosząc się do zarzutu, że M. J. nie powinien być adresatem nakazu rozbiórki, GINB wskazał, że z przekazanego przez Sąd Rejonowy w [...] odpisu księgi wieczystej nr [...], dotyczącej nieruchomości położonej na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] wynika, że M. J. w dacie wydania decyzji z [...] 2005 r. i [...] 2005 r. był współwłaścicielem tejże nieruchomości, a art. 71 ust. 3 pb umożliwia nałożenie takich obowiązków na właściciela. Zatem prawidłowo powyższe decyzje zostały skierowane do M. J..
Decyzję z [...] 2010 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. J. i M. J., zarzucając naruszenie art. 71 ust. 3 pb, rozporządzenia z 2002 r. i art. 6, 7, 77, 81 kpa.
W skardze zarzucono organowi, że nie wziął pod uwagę, że roboty wykonywano pod nadzorem Urzędu Gminy w 1990 r. oraz pominięcie dowodów z 1990 r. Skarżący podnieśli, że działkę zakupili już z szambem i że Sąd w [...] uznał, że granice działki inaczej przebiegają niż to wynika z aktów notarialnych, nadto z uzasadnienia wyroku dotyczącego służebności wynika, że część nieruchomości wspólnej M. i J. stanowi własność M. Tak więc nie było sprawy o rozgraniczenie nieruchomości ani rozstrzygnięcia względem ustalenia granic działki i z tego względu organ nieprawidłowo przyjął, że szambo zostało zlokalizowane za blisko granic.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja z [...] 2005 r. nakazująca rozbiórkę zbiornika na ścieki bytowe zapadła w efekcie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 23 listopada 2004 r., II SA/Łd 28/03 decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] 2002 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] 2002 r. nr [...]. Jak słusznie wskazał Główny Inspektor, z akt sprawy wynika niewątpliwie, że Sąd w wyroku II SA/Łd 28/03 wskazał na konieczność zastosowania art. 71 ust. 3 pb, w brzmieniu obowiązującym przed 31 maja 2004 r., tj. przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, z uwagi na fakt, że samowolnej zmiany sposobu użytkowania dokonano przed wejściem w życie tej nowelizacji. Wyrok ten stał się prawomocny.
Zgodnie z art. 170 ppsa, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W rezultacie wskazania Sądu co do trybu postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiążą w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako organ kontrolujący decyzję w trybie nieważnościowym, który prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji.
Kontrola decyzji rozbiórkowej w ramach postępowania nieważnościowego na podstawie art. 156 § 1 kpa, polegała nie na merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, lecz na przeprowadzeniu weryfikacji ostatecznej decyzji wyłącznie z punktu widzenia, tego, czy jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych w ww przepisie. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej i orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wówczas, gdy wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 kpa i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 kpa, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych.
Uprawomocnienie się wyroku II SA/Łd 28/03 powoduje, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 170 ppsa. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z 22.8.2007 r., II SA/Gd 422/07, Lex nr 299411, skutki orzeczenia sądu administracyjnego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego i oddziałują na przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie, a w uzasadnieniu wyroku z 16.3.2007 r., III SA/Wa 13/07 Lex nr 328217, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się również do innych postępowań w zakresie dotyczącym określonej kwestii prawnej, mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie. A więc skoro Sąd, nie będąc związany granicami skargi, a jedynie granicami sprawy wskazał, że na podstawie art. 71 ust. 3 pb w niniejszej sprawie zastosowanie winien mieć art. 51 pb, to organy tą wytyczną były związane zarówno na etapie postępowania zwykłego jak i postępowania nieważnościowego.
Z akt administracyjnych bezspornie wynika, że roboty budowlane polegające na zmianie sposobu użytkowania zostały w warunkach samowoli budowlanej wykonane w 1990 r. (vide oświadczenie D. J.), a przedmiotowe szambo jest zlokalizowane przy granicy z działką sąsiednią i jednocześnie nie sąsiaduje z podobnym urządzeniem na działce sąsiedniej.
W związku z wytyczną Sądu zobowiązującą organy do zastosowania art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 pb w brzemieniu obowiązującym przed 31 maja 2004 r. Powiatowy Inspektor jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, prawidłowo zastosowały wskazane przepisy prawa. Na podstawie wyników przeprowadzonych oględzin organy uznały, że lokalizacja szamba narusza § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r., ponieważ odległość pokrywy i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe winna wynosić co najmniej 2 m, a w niniejszej sprawie szambo jest przy granicy. Główny Inspektor trafnie wskazał, że taka lokalizacja jest również niezgodna z obowiązującym w dacie samowoli § 23 [ust. 4] rozporządzenia z 1980 r., który odległość od granicy działki określał również na co najmniej 2 m. Możliwe odstępstwo od tej zasady nie może być w tym przypadku zastosowane, ponieważ by uznać szambo wybudowane przy granicy za zgodne z wskazanymi przepisami obu rozporządzeń niezbędne jest, by sąsiadowało z innym szambem na działce sąsiedniej, a w tej sprawie ten warunek nie jest spełniony.
Sąd I instancji również wskazał, że nie dopuszczalne jest przywrócenie poprzedniego stanu użytkowania, ponieważ w efekcie samowoli studnia stała się szambem, a więc doszło do skażenia warstw wodonośnych. Z uwagi na powyższe okoliczności organy nie mogły postąpić inaczej jak nakazać rozbiórkę szamba na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 pb.
Zastosowanie się przez organy do wytycznych Sądu i prawidłowe zestawienie stanu faktycznego z literą prawa oznacza, że kontrolowane w trybie nieważnościowym decyzje nie są obarczone żadną z wad warunkujących stwierdzenie nieważności.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego faktu nabycia działki przez skarżących już z szambem, Sąd I instancji stwierdził, że to, przez kogo dane urządzenie zostało wykonane, nie ma znaczenia, ponieważ zgodnie z art. 71 ust. 3 pb organ obowiązek kieruje do właściciela albo zarządcy nieruchomości, a nie do osoby, która dopuściła się samowoli.
W kwestii własności Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym współwłaścicielami nieruchomości na której dokonano samowolnej zmiany przedmiotowego sposobu użytkowania, a więc działki nr [...], są M. J. i D. J., co wynika z odpisu księgi wieczystej nr [...]. Organy nakładając obowiązek rozbiórki i kontrolując ten nakaz w trybie nieważnościowym nie mogły w inny sposób określić adresatów swych decyzji, niż wynika z wpisu w księdze wieczystej. Podstawową zasada dotyczącą ksiąg wieczystych jest zasada rękojmi [wiary publicznej] ksiąg wieczystych, sformułowana w art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ([j.t.] Dz. U. z 2001 r. nr 124, poz. 1361 ze zm.). Zgodnie z tą zasadą, to co zostało wpisane do księgi wieczystej jest zgodne z rzeczywistością i organy administracji publicznej nie mają prawa kontrolować prawidłowości wpisów w tych księgach. W przypadku gdy stan wpisany do księgi wieczystej jest niezgodny ze stanem faktycznym, to w przewidzianej prawem formie dokonuje się stosownych zmian. Zdaniem Sądu I instancji, organy zgodnie z powyższą zasadą prawidłowo swe decyzje kierowały do właścicieli nieruchomości uwidocznionych w księdze wieczystej tej nieruchomości.
W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzająca ją decyzja tego organu z [...] 2010 r., zostały wydane zgodnie z prawem, co powodowało konieczność oddalenia skargi.
Skargę kasacyjną wywiedli D. J. i M. J., reprezentowani przez adwokata A. M., zarzucając naruszenie:
- 1. prawa materialnego: art. 71 ust. 3 pb, § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r. przez ich błędne zastosowanie polegające na dokonaniu błędnej subsumcji wynikającej z nieuwzględnienia przez organ okoliczności, że między skarżącymi a właścicielami sąsiedniej nieruchomości istnieje spór co do przebiegu granicy, a wytyczenie geodezyjne granic nie było przeprowadzone, skutkujące ustaleniem, że lokalizacja szamba umiejscowiona jest przy granicy z działką sąsiednia i narusza w związku z tym § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r.;
- 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez brak wnikliwego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i niewzięcie pod uwagę rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 3 pb, § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r. polegające na błędnym zastosowaniu, wynikającym z dokonania błędnej subsumcji, mającej źródło w nieuwzględnieniu przez organ okoliczności, że między skarżącymi a właścicielami sąsiedniej nieruchomości istnieje spór co do przebiegu granicy między działkami, a wytyczenie geodezyjne granic nie było przeprowadzone. Powyższe naruszenie skutkuje naruszeniem, że lokalizacja szamba umiejscowiona jest przy granicy z działką sąsiednia i narusza w związku z tym § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r., w wyniku czego decyzja z [...] 2005 r. i decyzja z [...] 2005 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym spełniona została jedna z przesłanego stwierdzenia nieważności decyzji.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z tytułu reprezentowania skarżących z urzędu, które to koszty nie zostały pokryte przez nikogo w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Mimo że autor skargi kasacyjnej oparł skargę kasacyjną na obu podstawach (art. 174 pkt 1 i 2 ppsa), zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to w istocie skarga kasacyjna oparta została na pierwszej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 1 ppsa). Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że art. 156 kpa 1 pkt 2 kpa, choć jest zawarty w ustawie proceduralnej, ma charakter prawnomaterialny (wyrok NSA z 15.5.2013 r., I OSK 2160/11, Lex nr 1328357) i stanowi on podstawę skargi kasacyjnej, określoną w art. 174 pkt 1 ppsa (H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym LexisNexis 2010 s. 222 i przypis 20).
Skarżący kasacyjnie nie stawiają zarzutu błędnych ustaleń stanu faktycznego. Ustalenia stanu faktycznego nie mogą być zwalczane podnoszeniem zarzutu naruszenia prawa materialnego (W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wolters Kluwer 2011, s. 305, 362, 378-379). W tej sytuacji należało uznać ustalenia stanu faktycznego, aprobowane zaskarżonym wyrokiem, za wiążące.
Zgodnie z art. 170 ppsa, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Swoistość mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) i inne organy państwowe (w tym orzekające w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym), które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Podmioty te są faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis art. 170 ppsa polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z: 19.5.1999 r., IV SA 2543/98; 9.6.2006 r., I OSK 1268/05, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, LexisNexis 2012, s. 435, uw. 2; B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2011 r., s. 477-477 uw. 3-5). Podmioty, o których mowa w art. 170 ppsa, bez wyjątku muszą przyjmować, że dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck 2011 s. 576-577, nb 3).
Nieusprawiedliwionym okazał się zarzut naruszenia art. 71 ust. 3 pb, § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r. przez ich błędne zastosowanie. Trafnie Wojewódzki Sąd wskazał w zaskarżonym wyroku, że w niniejszej sprawie związany był prawomocnym wyrokiem II SA/Łd 28/03 (art. 170 ppsa). Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku II SA/Łd 28/03, za przesądzone prawomocnym wyrokiem z 20 marca 2001 r., II SA/Łd 2785/97 uznać należało, że skarżąca D. J. dokonała samowolnej zmiany przeznaczenia otworu studziennego na zbiornik ściekowy (szambo) i, że zgodnie z treścią art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. sprawa winna być rozpoznana przy zastosowaniu tego właśnie prawa. Na podstawie art. 71 ust. 3 pb, odpowiednie zastosowanie winny były znaleźć przepisy art. 51 pb, w tym regulacja zawarta w art. 51 ust. 3 w z art. 51 ust. 1 pb. Trafnie Sąd I instancji wskazał, że skoro Naczelny Sąd Administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, a jedynie granicami sprawy, w wyroku II SA/Łd 28/03 wskazał, że na podstawie art. 71 ust. 3 pb, w niniejszej sprawie zastosowanie winien mieć art. 51 pb, to wytyczna ta wiązała w każdej sprawie w granicach materialnoprawnych sprawy – zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i w postępowaniu nieważnościowym.
Za taką wykładnią przemawia również uchwała składu 7 Sędziów z 27.6.2000 r., FPS 12/99 (ONSA 2001/1/7, dalej uchwała FPS 12/99). Wszystkie postępowania, które prowadzone byłyby w granicach sprawy, musiałyby toczyć się w tej samej, z punktu widzenia materialnoprawnego, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne, i stanowić jego powtórzenie czy też przedłużenie (uchwała FPS 12/99; wyrok WSA w Warszawie z 17.3.2004 r., III SA 2512/02, LexPolonica nr 396982; T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 713 uw. 8 in princ.). W precyzyjnym uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z 27.6.2000 r., FPS 12/99, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zwrot we wszystkich postępowaniach, użyty w art. 29 ustawy o NSA wskazuje, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.
Chodzi zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego (toczące się przed organem I i II instancji), jak i postępowania zaliczane do trybu nadzwyczajnego - w tym w sprawie nieważności decyzji (ONSA 2001/1/7- s. 132-133; A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – op. cit. s. 396 uw. 2-3).
Wykładni prawa materialnego, prawidłowo aprobowanej w wyroku VII SA/Wa 16/11, nie podważają argumenty przywołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W szczególności przebieg granicy należy do sfery ustaleń faktycznych, których skarga kasacyjnie nie podważa. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje prawomocnego orzeczenia Sądu powszechnego, które prowadziłoby do odmiennych ustaleń w zakresie przebiegu granicy, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy.
Przedmiotem kontroli zaskarżonym wyrokiem była decyzja z [...] 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję z [...] 2010 r., zapadła w postępowaniu nieważnościowym.
Nietrafne okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przez brak wnikliwego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i niewzięcia pod uwagę rażącego naruszenia art. 71 ust. 3 pb, § 36 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r.
W kontrolowanym postępowaniu organ nadzoru nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji, lecz orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2012 s. 621 nb 13). Wojewódzki Sąd w zaskarżonym wyroku trafnie uznał, że organ nadzoru słusznie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] 2005 r. (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Wskazywane przez autora skargi kasacyjnej orzeczenie Sądu powszechnego dotyczące służebności, nie niweczyło prawa własności skarżących i to oni prawidłowo byli adresatami decyzji z [...] 2005 r. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28.10.2004 r., 7/V SA 1741/03, akceptowany przez A. Glinieckiego w: Prawo budowlane. Komentarz, LexisNexis 2012 s.492, uw. 6).
Zagadnienie skażenia warstw wodonośnych rozstrzygnął prawomocnym wyrokiem z 20 marca 2001 r., II SA/Łd 2785/97 Naczelny Sąd Administracyjny (art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, orzekł, jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżących wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 ppsa), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), pełnomocnik skarżącego winien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wniosek wraz z oświadczeniem, o jakim mowa w tym przepisie.