Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r., II SA/Sz 63/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia [...] w [...] (zwane dalej także "Stowarzyszeniem") – uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013 r., [...] (zwanego dalej "Kolegium") oraz poprzedzające je postanowienie Kolegium z dnia [...] 2013 r., [...], stwierdził, że nie podlega ono wykonaniu oraz zasądził na rzecz skarżącego kwotę 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyżej wskazanym postanowieniem z dnia [...] 2013 r. Kolegium utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] 2013 r., [...]. Ostatnim z wymienionych rozstrzygnięć Kolegium odmówiło Stowarzyszeniu wznowienia postępowania dotyczącego decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] 2011 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" w [...].
Przedstawiając poniżej stan faktycznym sprawy Naczelny Sąd Administracyjny – w celu zapewnienia przejrzystości wywodu – wyjaśnia, że dla zobrazowania kontekstu niniejszej sprawy konieczne jest skrótowe opisanie przebiegu czynności Stowarzyszenia i działań organów nie tylko bezpośrednio związanych z wnioskiem wznowieniowym będącym kontroli sądowej, ale także czynności i działań organów, które miały miejsce we wcześniejszym okresie.
Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] 2011 r., znak: [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" w [...].
Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Kolegium odmówiło dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu odwoławczym od decyzji Burmistrza [...] wskazując, że wobec uprzedniego umorzenia postępowania odwoławczego decyzją z dnia [...] 2012 r., wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu odwoławczym, które nie zostało skutecznie wszczęte i zostało umorzone, nie mógł być uwzględniony.
Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Kolegium utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] 2012 r.
Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie złożyło skargę.
Wyrokiem z dnia 10 października 2012 r., II SA/Sz 716/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w pkt I – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Kolegium z dnia [...] 2012 r., w pkt II – stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, w pkt III – orzekł o kosztach postępowania.
Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...].
Niezależnie od powyższego wnioskiem z dnia [...] 2013 r. Stowarzyszenie zwróciło się o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] 2011 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" w [...], wskazując na wystąpienie w sprawie przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (na datę wniosku tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2013 r., poz. 267, aktualnie jest on opublikowany w Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – uw. NSA, dalej "K.p.a."), to jest na ujawnienie sfałszowania treści raportu, który stał się podstawą wydania decyzji środowiskowej.
Burmistrz [...], po rozpatrzeniu wniosku, postanowieniem z dnia [...] 2013 r., znak: [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie.
Postanowieniem z dnia [...] 2013 r., [...] Kolegium stwierdziło nieważność przedmiotowego postanowienia jako wydanego w naruszeniem przepisów o właściwości. Kolegium wskazało, że organem, który w przedmiotowej sprawie wydał decyzję w ostatniej instancji było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].
Postanowieniem z dnia [...] 2013 r., [...], Kolegium w wyniku rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] 2013 r. odmówiło wznowienia postępowania wskazując, że nie ma ono przymiotu strony.
Stowarzyszenie "[...]" złożyło wniosek z dnia [...] 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc zarzut naruszenia art. 147 K.p.a. poprzez nieprawidłową jego wykładnię, polegającą na wyrażeniu błędnego poglądu, jakoby Stowarzyszenie nie było stroną uprawnioną do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania.
Stowarzyszenie wskazało, że w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 października 2012 r., II SA/Sz 716/12, uchylającym postanowienie Kolegium z dnia [...] 2012 r., [...], Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W ocenie strony oznacza to, że wymienione postanowienie nie wywołuje skutków prawnych od chwili wydania wyroku, pomimo że wyrok uchylający to postanowienie nie jest jeszcze prawomocny. W związku z powyższym w obrocie prawnym nie funkcjonuje orzeczenie Kolegium z dnia [...] 2013 r.
Zdaniem Stowarzyszenia, odmowa wznowienia postępowania z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym postanowień Kolegium jest chybiona i dlatego należy ponownie dokonać analizy, czy posiada ono legitymację do wystąpienia z żądaniem wznowienia podstępowania.
W ocenie strony Stowarzyszenie taką legitymację posiada, ponieważ jest organizacją społeczną w rozumieniu art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 353 – uw. NSA, dalej "u.u.i.ś.").
Postanowieniem z dnia [...] 2013 r., [...] Kolegium na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 149 § 3 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] 2013 r.
Organ wyjaśnił, że legitymacja do zainicjowania postępowania wznowieniowego przysługuje wyłącznie organowi oraz stronom postępowania administracyjnego. Co do zasady, ustalenia i oceny legitymacji podmiotu wnioskującego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją dokonuje właściwy organ przed formalnym wszczęciem tego postępowania i w przypadku ustalenia braku legitymacji procesowej - odmawia wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia (art. 149 § 3 i 4 K.p.a.).
Kolegium wskazało, że wniosek o wznowienie postępowania może złożyć wyłącznie strona lub podmiot na prawach strony. Tym samym oceniając kwestię dopuszczalności złożenia przez Stowarzyszenie wniosku o wznowienie postępowania, w ocenie organu odwoławczego, nie można pominąć okoliczności, czy Stowarzyszenie posiada status podmiotu na prawach strony. Uprawnienie organizacji społecznej obejmuje możliwość żądania wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w sprawie dotyczącej innej osoby, jednakże nie warunkuje to dopuszczenia organizacji społecznej do każdego postępowania. Przepis wymaga bowiem, by organizacja społeczna złożyła wniosek, a więc wystąpiła wobec organu z takim żądaniem, zaś o jej dopuszczeniu do udziału w postępowaniu lub jego wszczęciu rozstrzyga arbitralnie organ administracji, który ocenia czy jej żądanie jest uzasadnione celami statutowymi, a także interesem społecznym.
Organ odwoławczy zauważył, że postanowieniem z dnia [...] 2012 r., [...] odmówiono dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w sprawie z odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] 2011 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia [...] 2012 r., a następnie oba postanowienia zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 716/12, który pozostawał nieprawomocny z uwagi na wniesienie przez [...] Spółka z o.o. skargi kasacyjnej. Zdaniem organu w konsekwencji - wbrew ocenie strony odwołującej się - w obrocie prawnym pozostają postanowienia dotyczące odmowy dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu.
Jednocześnie Kolegium zauważyło, że w myśl art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień (art. 126 K.p.a.).
Skargę na postanowienie Kolegium z dnia z dnia [...] 2013 r. złożyło Stowarzyszenie "[...]" podnosząc zarzuty naruszenia naruszenie art. 101 w zw. z art. 126 K.p.a. oraz art. 152 i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – uw. NSA, dalej "P.p.s.a.") poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na wyrażeniu poglądu prawnego, jakoby wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 października 2012 r., II SA/Sz 716/12 nie wiązał Kolegium i wskutek czego ustalono, że Stowarzyszenie nie było stroną uprawnioną do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Postanowieniem z dnia [...] 2014 r., II SA/Sz 63/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt II SA/Sz 716/12, tj. do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 października 2012 r.
Wyrokiem z dnia 23 października 2014 r., II OSK 57/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 716/12 i oddalił skargę Stowarzyszenia na postanowienie Kolegium z dnia [...] 2012 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia "[...]".
Postanowieniem z dnia 24 października 2014 r., II SA/Sz 63/14 Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Wyrokiem z dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia "[...]" – uchylił postanowienie Kolegium z dnia [...] 2013 r., [...] oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] 2013 r., [...], stwierdził, że nie podlega ono wykonaniu oraz zasądził na rzecz skarżącego kwotę 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania
W motywach wyroku Sąd na wstępie podkreślił, że przedmiotem sporu stało się rozstrzygnięcie w sprawie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez organizację społeczną. Postępowanie prowadzone w postępowaniu zwykłym, które miałoby zostać wznowione, dotyczyło ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Następnie Sąd wskazał na treść art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wyjaśnił, że z regulacji tej wynika, iż organizacja społeczna, której cele statutowe pozwalają na uznanie jej za organizację ekologiczną, może zgłosić chęć udziału w każdym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Sąd zaznaczył dalej, że szczególne uprawnienia procesowe organizacji ekologicznej zamieszczone w art. 44 u.u.i.ś., w odróżnieniu do udziału organizacji społecznych na zasadach określonych przez art. 31 K.p.a., nie zostały organizacjom tym przyznane w sposób nieograniczony, to jest taki, który obejmowałby wszystkie postępowania, na przykład związane z postępowaniami nadzwyczajnymi. Jeżeli zatem organizacja społeczna, nawet taka, która może być określona przymiotem organizacji ekologicznej, żąda wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, np. w trybie wznowienia postępowania, to jej żądanie należy ocenić przez pryzmat art. 31 § 1 i 2 K.p.a.
Sąd wywiódł dalej, że organizacja społeczna może wystąpić z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej innego podmiotu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Z żądaniem takim może wystąpić również organizacja, która w postępowaniu zwykłym nie brała udziału. Okoliczność, czy organizacja społeczna brała udział w postępowaniu zwykłym, czy też nie, nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności jej wniosku o wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym i dopuszczenia jej do udziału w takim postępowaniu.
Sąd podkreślił, że postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym jest odrębnym, nowym postępowaniem. Instytucja udziału organizacji społecznej odnosi się do konkretnego postępowania, a nie do sprawy administracyjnej. Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu dotyczy zatem wyłącznie konkretnego postępowania, a nie innych postępowań (zarówno toczących się w tym samym czasie, jak i późniejszych). Skoro postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym jest nowym i odrębnym postępowaniem, konieczne jest, aby i kwestia udziału organizacji społecznej w tym postępowaniu została rozstrzygnięta odrębnie na użytek tego postępowania.
Powyższe doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie do konkluzji o nietrafności argumentacji Kolegium, że skoro skarżące Stowarzyszenie nie zostało skutecznie dopuszczone do udziału w postępowaniu zwykłym, to nie przysługuje mu prawo żądania wszczęcia postępowania w trybie wznowienia.
Sąd zaznaczył, że organizacja społeczna może wnioskować o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Natomiast nie będąc stroną postępowania, nie przysługują jej uprawnienia procesowe strony, np. do skutecznego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Może natomiast inicjować wszczęcie postępowania, jeżeli postępowanie takie może być wszczęte z urzędu. Zatem zgłoszona przez skarżące Stowarzyszenie przyczyna wznowienia postępowania, wyczerpująca przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., stanowić może podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu i ewentualnego dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu. Przed tym jednak obowiązkiem organu jest dokonanie oceny takiego żądania w kontekście celów statutowych Stowarzyszenia oraz wystąpienia interesu społecznego. Takich ustaleń i rozważań w niniejszej sprawie Kolegium jednak nie podjęło.
Sąd uznał też za chybioną argumentacje organu wedle której, organ związany był swoim wcześniejszym stanowiskiem w sprawie dotyczącym odmowy dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła uczestniczka postępowania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i odrzucenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Wystąpiła nadto o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Jako podstawy skargi kasacyjnej przedstawiono zarzuty naruszenia prawa:
- – art. 44 ust. 3 u.u.i.ś., poprzez błędną wykładnię, że Stowarzyszenie [...] uprawniona była do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w sytuacji gdy art. 44 ust. 3 u.u.i.ś. nie przewiduje uprawnienia do wniesienia skargi od postanowienia wydanego w takim postępowaniu;
- – art. 44 ust. 1 i 2 u.u.i.ś., poprzez błędną wykładnię, że Stowarzyszenie [...] w ogóle należy do grona organizacji mających uprawnienie do zgłoszenia się do tego postępowania
- – art. 31 § 1 i 2 K.p.a., w zw. z art. 147 K.p.a. i art. 149 § 3 K.p.a., poprzez przyjęcie, że Kolegium było obowiązane do ustalania na gruncie art. 31 § 1 i 2 K.p.a. zasadności żądania wznowienia postępowania, w sytuacji kiedy nie budzi wątpliwości fakt, że stowarzyszeniu nie przysługiwało uprawnienie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, skoro nie posiadało ono przymiotu strony;
- – art. 29 P.p.s.a. poprzez nie dokonanie sprawdzenia, czy wnoszący skargę został prawidłowo umocowany do udziału w postępowaniu, to jest czy pełnomocnik stowarzyszenia został powołany przez upoważnione osoby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nietrafny jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie art. 29 P.p.s.a. poprzez niedokonanie sprawdzenia, czy wnoszący skargę został prawidłowo umocowany do udziału w postępowaniu.
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 15 stycznia 2015 r. wezwano skarżące Stowarzyszenie "[...]" w [...] do przekazania aktualnej listy jego członków oraz pełnomocnictwa podpisanego przez tych członków upoważniającego pełnomocnika do działania przez wojewódzkim sądem administracyjnym (k. 108 akt sądowych).
Wraz z pismem z dnia [...] 2015 r. pełnomocnik Stowarzyszenia nadesłał listę jego członków (9 osób) oraz pełnomocnictwo podpisane przez wszystkich z nich (k. 114-115 akt sądowych).
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że Stowarzyszenie było na etapie postepowania sądowoadministracyjnego należycie reprezentowane.
Przechodząc do rozważań merytorycznych w pierwszej kolejności należy z całą stanowczością podkreślić, że przedmiotem kontroli legalności przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym wyrokiem jest postanowienie o odmowie wznowienia – na żądanie Stowarzyszenia "[...]" w [...]– postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] 2011 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" w [...].
Kolegium wypowiadając się co do dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania skoncentrowało się na wykazaniu, że Stowarzyszenie nie było stroną w sprawie zakończonej wyżej wymienioną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Według organu z tych przyczyn wystąpienie Stowarzyszenia nie mogło doprowadzić do wznowienia postępowania.
Przyznać należy, że rzeczywiście (w kontekście wyroku z dnia 23 października 2014 r., II OSK 57/13) Stowarzyszenie nie może być uznane za stronę albo uczestnika postępowania zakończonego decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] 2011 r.
Powyższe – jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – nie ma jednak znaczenia, gdy uwzględni się treść art. 31 § 1 i 2 K.p.a. Zgodnie z tymi przepisami "organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem [...] wszczęcia postępowania [...], jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny (art. 31 § 1 K.p.a.), natomiast "organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu" (art. 31 § 2 K.p.a.).
Z art. 31 § 1 i 2 K.p.a. wynika, że organizacja społeczna może wystąpić z żądaniem dotyczącym wszczęcia postępowania, a żądanie to skutkuje wszczęciem tego postępowania z urzędu, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Wszczęcie z urzędu postępowania, będące skutkiem żądania organizacji społecznej złożonego w trybie art. 31 K.p.a., może dotyczyć także postępowań nadzwyczajnych, w tym postępowania wznowieniowego.
Zastrzec jedynie trzeba, że w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż istnieje pewne ograniczenie dotyczące wszczynania z urzędu postępowań w trybie art. 31 § 2 K.p.a. w odniesieniu do przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 4, art. 145a i art. 145b K.p.a. Wynika to z faktu, że ze względu na te przesłanki postępowanie może być wznowione tylko na wniosek strony (nie z urzędu) (zob. art. 147 K.p.a.).
W niniejszej sprawie Stowarzyszenia "[...]" w [...] występując z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] 2011 r. powołało się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., co oznacza, że w tym zakresie wszczęcie postepowania z urzędu na warunkach określonych w art. 31 § 2 K.p.a. jest co do zasady formalnie dopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe jako całkowicie niezasadny należy ocenić zarzut naruszenia art. 31 § 1 i 2 K.p.a., w zw. z art. 147 K.p.a. i art. 149 § 3 K.p.a., opierający się na wyrażonym przez [...] sp. z o.o. przekonaniu, że "stowarzyszeniu nie przysługiwało uprawnienie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, skoro nie posiadało ono przymiotu strony". Żądanie wszczęcia postępowania wznowieniowego złożone przez organizację społeczną rozpatrywać bowiem należy przez pryzmat art. 31 § 1 i 2 K.p.a., a nie jako wniosek podmiotu działającego w swoim prawnym interesie jako strony postępowania.
Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że dostrzegł, iż żądanie Stowarzyszenia z dnia [...] 2013 r. zostało niezręcznie sformułowane. Jego treść sugeruje jakoby Stowarzyszenie domagało się wszczęcia postępowania w oparciu o wniosek strony, a nie w sposób określony w art. 31 K.p.a. Nie ulega jednak wątpliwości, że żądanie Stowarzyszenia powinno być zakwalifikowane prawnie właśnie przez pryzmat tego ostatniego przepisu.
Całkowicie chybione są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 44 ust. 1, 2 i 3 u.u.i.ś. Przepis ten nie miał zastosowania w odniesieniu do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] 2013 r. Wniosek ten docelowo prowadził do zainicjowania odrębnego, nadzwyczajnego postępowania nie będącego postepowaniem wymagającym udziału społeczeństwa w rozumieniu art. 44 ust. 1, 2 i 3 u.u.i.ś. Od postanowień wydanych na skutek żądania Stowarzyszenia przysługiwały także w normalnym trybie środki odwoławcze (zażalenie i skarga do sądu administracyjnego).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.