Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2006 r., sygn. akt IIISA/Gd 4/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. Z. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano, iż w związku wniesieniem w dniu 9 stycznia 2006 r. skargi Sąd wezwał J. Z. do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł. Ponieważ skarżący w zakreślonym terminie wymaganej opłaty nie uiścił, Sąd stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz., 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". skargę odrzucił.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył J. Z. reprezentowany przez radcę prawnego M. K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 ppsa mający wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż w pouczeniu nie zwarto informacji o możliwości ubiegania się o zwolnienie od kosztów postępowania ograniczając się jedynie do wskazania podstawy prawnej wyliczonej do uiszczenia kwoty oraz negatywne skutki w przypadku braku wskazania zmiany miejsca zamieszkania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej strona występująca bez fachowej pomocy prawnej, nie mająca obeznania w przepisach prawa powinna być należycie poinformowana nie tylko o obowiązkach wynikających w trakcie postępowania, ale także o jego uprawnieniach. Niepoinformowanie skarżącego o prawie do wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych stanowiło wystąpienie szkody po jego stronie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wynika dla sprawy /art.174 pkt 2/.
Przepis art. 175 ppsa stanowi, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z §2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Jako postawę skargi kasacyjnej wskazuje się naruszenie art. 6 ppsa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy wobec faktu, iż Sąd w wezwaniu do uiszczenia wpisu nie pouczył skarżącego o możliwości złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Nie ulega wątpliwości, iż skarżący w wyznaczonym przez Sąd terminie nie wykonał zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i nie uiścił wpisu w kwocie 100 zł. Spowodowało to odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 ppsa. Problematyka niniejszej sprawy sprowadza się jednak do tego czy w istocie obowiązkiem Sądu było pouczenie strony w żądanym przez nią zakresie a w związku z tym doszło do naruszenia art. 6 ppsa. Wynikający z powyższego przepisu obowiązek informowania przez Sąd stron postępowania o czynnościach procesowych i skutkach prawnych tych czynności nie obejmuje obowiązku pouczenia w każdym przypadku, gdy stroną jest podmiot występujący we własnej sprawie samodzielnie o możliwości zwolnienia od kosztów sądowych na etapie wezwania do uiszczenia wpisu. Wyprowadzenie tego obowiązku z przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi byłoby zbyt daleko idące.
Przepis art. 6 ppsa nie nakłada na sąd powinności szczegółowego instruowania strony występującej w sprawie bez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym co do wszelkich możliwych jej zachowań, lecz tylko obowiązek udzielania wskazówek niezbędnych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i gwarancji prawa strony do obrony jej interesów, których konieczność ocenia Sąd na podstawie stanu sprawy oraz znanych sądowi okoliczności.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 ppsa nie jest usprawiedliwiony.
Z tych przyczyn orzekł jak w sentencji na mocy art.184 w związku z art. 197 ppsa.