Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej jako "skarżąca spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] listopada 2011 r. Burmistrz Tłuszcza odmówił skarżącej spółce określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych po byłym zakładzie produkcji elementów ceramicznych na zakład demontażu pojazdów, wycofanych z użytkowania artykułów AGD i sprzętu elektronicznego oraz wstępnej obróbki odpadów na terenie działki o nr ew. [...] położonych przy ulicy [...] w [...]. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa") oraz § 21 ust 5 pkt 4 uchwały nr VI/52/2011 Rady Miejskiej w Tłuszczu z 28 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Tłuszcz (Dz.Urz.Woj. Mazowieckiego Nr 152, poz. 4816).
Teren na którym miała być realizowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem G24P. Zgodnie z § 21 ust. 5 pkt 4 uchwały z 28 czerwca 2011 r. na obszarze planowanej inwestycji zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływań na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych z wyłączeniem przedsięwzięć na prowadzenie których uzyskano prawomocne decyzje administracyjne przed wejściem w życie zmian planu. Planowane przedsięwzięcie, stosownie do § 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) w związku z § 2 ust. 1 pkt 39a i § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkować związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm., zwane dalej rozporządzenie RM z 1994 r.) zalicza się do tego rodzaju przedsięwzięć.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca spółka.
Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Skarżąca spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Oddalając skargę Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 39a rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają m.in. przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, tj. stacje demontażu pojazdów, a także zakłady przetwarzania odpadów powstałych z tych pojazdów, w rozumieniu ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202). Zgodnie z wnioskiem skarżącego przedmiotem przedsięwzięcia było prowadzenie stacji demontażu pojazdów wycofanych z użytkowania, artykułów AGD i sprzętu elektronicznego. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący wycofał wniosek w zakresie prowadzenia wstępnej obróbki odpadów, natomiast inwestycja nadal ma obejmować demontaż pojazdów. Przedsięwzięcie wymagało więc uzyskania decyzji środowiskowej.
Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, brak zgodności inwestycji z planem miejscowym wyklucza możliwość uzyskania decyzji środowiskowej. W niniejszej spawie, w toku postępowania, doszło do uchwalenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Tłuszcz, co nastąpiło uchwałą Rady Miejskiej Tłuszcza nr VI/52/2011 z 28 czerwca 2011 r. Organ uzyskał zaświadczenie, z którego wynika niezgodność planowanego przedsięwzięcia ze zmianami planu miejscowego. Działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się na obszarze zmiany planu numer VI, na terenie produkcji składów i magazynów oznaczonym w planie symbolem G24P, dla którego ustala się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z wyłączeniem przedsięwzięć, na prowadzenie których uzyskano prawomocne decyzje administracyjne przed dniem wejścia w życie zmian do planu.
Decyzji takiej skarżąca spółka nie uzyskała. Zgodnie z planem w jego brzmieniu obecnie obowiązującym, prowadzenie inwestycji jest niedopuszczalne, więc organ zobowiązany był odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji stwierdził, że w decyzji organ odwoławczy prawidłowo powołał jako podstawę rozstrzygnięcia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej i to ten przepis jest podstawą prawną rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy powołał w uzasadnieniu decyzji rozporządzenia z 2004 r. i 2010 r. W ocenie Sądu I instancji, wobec powołania rozporządzenia mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, nie doszło jednak przy wydawaniu decyzji do naruszenia przepisów prawa materialnego, a naruszenie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd I instancji zaznaczył przy tym, że zgodnie z przepisami obu rozporządzeń, demontaż pojazdów jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko.
Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że chociaż organ I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania skarżącej spółki, to jednak, biorąc pod uwagę kwestię podstawową, jaką jest niezgodność inwestycji z planem, uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Uzasadnienie zawierało więc wszystkie wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. elementy. W ocenie Sądu I instancji, nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał także analizy stanu faktycznego pod kątem zgodności projektowanego przedsięwzięcia z obowiązującymi przepisami prawa i doszedł do prawidłowego wniosku, że nie jest możliwe wydanie decyzji środowiskowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca spółka.
W pierwszej kolejności zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 21 ust. 5 pkt 4 uchwały nr VI/52/2011 Rady Miejskiej w Tłuszczu z 28 czerwca 2011 r. W ocenie spółki, Sąd I instancji błędnie zinterpretował powyższy przepis w odniesieniu do złożonego przez spółkę wniosku.
Ponadto spółka zarzuciła błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, art. 80 ustawy środowiskowej przez brak wykazania sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi.
Skarżąca spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) przez uznanie przez Sąd I instancji, że pomimo braku odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów spółki, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało wszystkie wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. elementy niezbędne do wydania trafnego rozstrzygnięcia.
Z tych względów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, należy podkreślić, że chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisu prawa materialnego, tj. § 21 ust. 5 pkt 4 uchwały nr VI/52/2011 Rady Miejskiej w Tłuszczu z 28 czerwca 2011 r. w przedmiocie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Tłuszcz z powodu jego błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania.
Wynika to z tego, że powyższy przepis prawa miejscowego jednoznacznie stanowi, że dla produkcji, składów i magazynów z obszaru zmian planu nr VI ustala się zakaz realizacji nie tylko przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych, z wyłączeniem tylko tych przedsięwzięć, na prowadzenie których inwestor już uzyskał prawomocne decyzje administracyjne przed wejściem zmian planu w życie, co oczywiście w tej sprawie nie nastąpiło. Dlatego też Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że projektowane, po zmianie pierwotnego wniosku, przedsięwzięcie, tj. stacja demontażu pojazdów jest w świetle § 2 ust. 1 pkt 39a cyt. rozporządzenia RM z 2004 r. przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, które także reguluje ustawa z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U.
Nr 25, poz. 202). Ponadto powyższe przedsięwzięcie wymaga także opracowania raportu o jego oddziaływaniu na środowisko. Natomiast chociaż zgodnie z pierwotnym wnioskiem strony skarżącej kasacyjne jego zakres przedmiotowy dotyczył nie tylko prowadzenia stacji demontażu pojazdów wycofanych użytkowania, lecz także artykułów AGD i sprzętu elektronicznego, a następnie w toku postępowania administracyjnego skarżący wycofał się z prowadzenia wstępnej obróbki odpadów, to jednak w zakresie projektowanego przedsięwzięcia pozostał w dalszym ciągu demontaż pojazdów.
Po drugie, biorąc pod uwagę powyższy stan prawny i faktyczny chybiony jest również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 80 ustawy środowiskowej, a w istocie chodzi tu o przepis art. 80 ust. 2 tejże ustawy, co także błędnie nie podniesiono w tym zarzucie kasacyjnym w rozumieniu art. 176 p.p.s.a. Wynika to z tego, że przepis art. 80 ust. 2 cyt. ustawy jednoznacznie stanowi, że jeżeli tak jak w tej sprawie plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia danego terenu pod określone przedsięwzięcie to właściwy organ ma obowiązek, wobec braku zgodności projektowanego przedsięwzięcia z tym planem miejscowym wydać odmowną decyzję środowiskową, bez nawet dalszego badania rzeczywistego wpływu projektowanej tej działalności na środowisko (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2013 r. II OSK 2628/11, Lex nr 1337407).
Ponadto należy zaznaczyć, że postanowienie z [...] stycznia 2010 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie (znak: [...]), który stwierdził, że przed rozpoczęciem realizacji tego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej było jeszcze wydane przed wejściem w życie przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej w Tłuszczu z 28 czerwca 2011 r., która wprowadziła nowe brzmienie cyt. wyżej § 21 ust. 5 pkt 4 tejże uchwały, które przesądziło o braku zgodności lokalizacji tego przedsięwzięcia z powyższymi ustaleniami planu miejscowego.
Po trzecie, w tym stanie prawnym i faktycznym nie jest również zasadny zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Należy bowiem podkreślić, że zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. byłby zasadny, jeżeli sąd I instancji dokonałby wadliwie własnych ustaleń faktycznych, pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające w sprawie organy. Ponadto naruszenie powyższego przepisu może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, jeżeli skarżący kasacyjnie wykazałby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, oraz ich wpływ na wynik sprawy, co oczywiście w tej sprawie nie nastąpiło (por. wyrok NSA z 14 marca 2014 r. II OSK 2546/12, Lex nr 1458791).
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.