Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 maja 2007r., sygn. akt III SA/Kr 227/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. P., reprezentowanej przez adwokata, na decyzję Wojewody M. z dnia [...] w przedmiocie zameldowania. Skarga nie została bowiem opłacona.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że skarga została złożona przez pełnomocnika Spółki, będącego adwokatem, przy czym podlegała opłacie stałej w wysokości 100 zł. Wobec nieuiszczenia wpisu skarga została odrzucona na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Od powyższego postanowienia K. P. złożyła skargę kasacyjną, w której zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) w związku z art. 133 § 1, art. 166 i art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesiono, iż adwokat lub radca prawny nie ma obowiązku uiszczenia wpisu stałego od skargi dopóki Sąd nie wezwie go do tej czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Należy przypomnieć, że § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowił, iż wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi, utracił moc obowiązującą od dnia 17 marca 2006r. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r., sygn. akt SK 11/05 (Dz.U. Nr 45, poz. 322). Tym samym w dniu złożenia skargi (24 stycznia 2007r.), nie istniał przepis, który przewidywał wyjątek od jednoznacznej zasady określonej w art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl powołanego przepisu, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie regulacja ta została prawidłowo zastosowana przez Sąd I instancji, bowiem zaistniały określone nią przesłanki obligujące Sąd do odrzucenia nieopłaconej skargi.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.