Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 336/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpatrzeniu wniosku J. P., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], o ustaleniu jednorazowej opłaty, tzw. renty planistycznej, w kwocie 81.211,20 zł, z tytułu wzrostu wartości zbytej nieruchomości gruntowej położonej w S. [...] przy ul. Ż., w granicach działki nr [...], obręb [...] o powierzchni 3000 m2.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania, określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Nie przedstawił bowiem jakichkolwiek konkretnych argumentów oraz okoliczności w tym zakresie. Jedynie w sposób ogólny wskazał na wystąpienie po jego stronie szkody majątkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 336/20, oddalił skargę J. P. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł J. P. W jej treści zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania powołanych na wstępie decyzji organów obu instancji. Wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne wyjaśnić, iż rozważenie możliwości udzielenia ochrony tymczasowej należało ograniczyć do zaskarżonej decyzji, bowiem decyzja organu I instancji wobec wniesienia odwołania oraz nienadania jej przez organ rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma przymiotu wykonalności.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Jednocześnie w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Podstawą do podjęcia takiego orzeczenia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 633/18).
Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania określonego rozstrzygnięcia musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonego aktu, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotowy wniosek nie został w ogóle uzasadniony, a ponadto został oparty na wadliwej podstawie z art. 61 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że skarżący nie wykazał zmiany okoliczności, które z kolei można by rozpatrywać w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie wystąpiły zatem przesłanki, które przemawiałyby za zmianą prawomocnego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 sierpnia 2020 r.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4, art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.