Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 381/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola, oddalił skargę A. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, zwanego dalej "KZGW", z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie nakazu usunięcia maszyn i urządzeń położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
W związku z wnioskiem Prokuratora Rejonowego w Oświęcimiu wszczęto i przeprowadzono postępowanie wyjaśniające dotyczące działalności Przedsiębiorstwa Prywatnego "Ż." z siedzibą w K.. W trakcie kontroli ustalono, że na działkach nr [...], znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, zlokalizowane są obiekty oraz składowane są materiały, w tym żwir i piasek. Ponadto ustalono, że w sprawie znak: [...], Prezes KZGW umorzył postępowanie w zakresie nakazania A. K. demontaż wszelkich maszyn i urządzeń wraz z ich usunięciem oraz wywiezieniem poza obszar międzywala oraz usunięcie składowanych wszelkich materiałów w tym piasku i żwiru poza obszar międzywala, natomiast utrzymał w mocy obowiązek doprowadzenia terenu wchodzącego w skład przedmiotowych działek do rzędnej nie większej niż 227,50 m n.p.m.
Ponadto skarżący posiada decyzję Dyrektora RZGW w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. zwalniającą z zakazów wykonywania urządzeń wodnych, wznoszenia innych obiektów budowlanych, zmiany ukształtowania terenu do rzędnej 227,50 m n.p.m., składowania materiałów, wykonywania innych robót, także z zakazów wynikających z art. 40 ust. 3 ustawy – Prawa wodnego.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], Marszałek Województwa [...], na podstawie art. 64a ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), w pkt I nakazał A. K. usunięcie (demontaż) oraz wywiezienie wszelkich maszyn i urządzeń oraz składowych materiałów na ww. działkach poza obszar szczególnego zagrożenia powodzią, tj. poza obszar międzywala, w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna; w pkt II stwierdził, że na zlokalizowanie na ww. działkach obiektów i materiałów skarżący nie uzyskał pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z art. 122 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 w związku z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. c Prawa wodnego; w pkt III ustalił warunki usunięcia maszyn i urządzeń oraz składowych materiałów.
Organ I instancji uznał, że skarżący do dnia wydania decyzji nie uzyskał pozwolenia wodnoprawnego oraz nie wystąpił z wnioskiem o legalizację ww. robót w trybie art. 64a ust. 1 Prawa wodnego. Konsekwencją braku legalizacji ww. robót jest nałożenie przez organ ww. obowiązku. Ponadto wskazał, że osobą, która powinna wykonać nałożony obowiązek jest A. K., który nadal prowadzi działalność w międzywalu, a ponadto okoliczności sprawy pozostają spójne z faktem złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie przez Marszałka Województwa [...] pozwolenia wodnoprawnego na 1) pobór kruszywa z koryta rzeki Wisły na odcinku 1+550 ÷ 1+800 w miejscowości B. w ramach szczególnego korzystania z wód;
2) wykonanie pala cumowniczego na działce o nr [...], na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, tj. w międzywalu rzeki Wisły. Również organ I instancji podał, że skarżący wystąpił do Dyrektora [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. z wnioskiem o zwolnienie z zakazów wynikających z art. 88n ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego, w przedmiocie wykonania obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż 50 m od stopy prawego wału przeciwpowodziowego rzeki Wisły, w celu realizacji inwestycji "Budowa stacji Trafo kontenerowej na działce nr [...] w miejscowości B.". Projektowana kontenerowa stacja trafo miała służyć do zasilania energetycznego przesiewaczy oraz taśmociągów żwirowni w B.. W tych okolicznościach organ I instancji uznał za zasadne wydanie decyzji ustalającej warunki usunięcia maszyn i urządzeń.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. K., podnosząc, że organ I instancji nie przeprowadził ustaleń faktycznych i postępowania dowodowego. Wywiódł, że nie jest właścicielem maszyn, ponadto na terenie działek nie znajdują się żadne urządzenia wodne – jest jedynie stopień wodny. Zarzucił wadliwe ustalenia w zakresie podania, że są dwie pryzmy kruszywa, jak podaje strona odwołująca, a nie kilkanaście według organu, nie istnieją także obiekty budowlane. W ocenie odwołującego, decyzja nie dotyczy urządzeń wodnych lecz maszyn samojezdnych, zaś organ nie wykazał, że ulokowanie tych maszyn w jakikolwiek sposób utrudniało ochronę przed powodzią lub zwiększało zagrożenie powodziowe. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.
Zaskarżoną decyzją Prezes KZGW, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił pkt I ww. decyzji Marszałka i w tym zakresie nakazał A. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Prywatne "Ż." z siedzibą w K., usunięcie na własny koszt, w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, z ww. działek położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, wszelkich maszyn i urządzeń oraz składowanych materiałów, w tym w szczególności: urządzeń sortowni materiału żwirowego wraz z taśmociągami; pakamer; ciągników siodłowych, naczep, ładowarek; hałd posortowanego surowca i składowisk innych materiałów; w pozostałym zaś zakresie ww. decyzję utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy przyznał rację skarżącemu, że brak jest bezpośrednich dowodów na okoliczność kto jest właścicielem maszyn; jednak pośrednie dowody wskazują, że zobowiązany został ustalony prawidłowo. Ponadto maszyny, urządzenia i składowane materiały nie stanowią urządzeń wodnych, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego, jednakże w myśl art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. c tej ustawy, do urządzeń tych zlokalizowanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, przepisy ustawy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio. Legalność wykonania stopnia wodnego D. nie stanowi zaś o legalności czynności wykonanych na działkach objętych decyzją.
Za bezpodstawną argumentację skarżącego organ odwoławczy uznał, że składowane na przedmiotowym terenie hałdy ziemi i pryzmy kruszywa są materiałem pochodzącym z utrzymania urządzenia wodnego, czyli stopnia D., i przepisem art. 88l ust. 1 pkt 3 są wyłączone z zakazu. Również organ odwoławczy zanegował stanowisko skarżącego, co do faktu, że maszyny na przedmiotowych działkach określonych w decyzji, są mobilne i nie powodują utrudnienia w ochronie przed powodzią. W tym zakresie organ powołał się na fakty, które miały miejsce podczas powodzi w maju 2010 r., kiedy to sprzęt transportowy (samochody, spychacze) usunięty z terenu zalewowego ustawiony został na wale przeciwpowodziowym, co uniemożliwiało skuteczne prowadzenie akcji przeciwpowodziowej, zaś pozostawione w miedzywalu hałdy kruszywa i sortownia zostały zalane, co potwierdzają zdjęcia załączone do akt sprawy.
Organ odwoławczy wskazał, że rozpatrywana decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 64a ust. 5 Prawa wodnego, chociaż maszyny, urządzenia i składowane materiały nakazane do usunięcia nie stanowią urządzeń wodnych, jednakże przepisy ustawy znajdują zastosowanie wobec lokalizacji maszyn, urządzeń i składowanych materiałów na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.
Uzupełniające postępowanie, jak wywodzi organ odwoławczy, (w postaci notatek służbowych z dnia 5 maja i 22 maja 2015 r. sporządzonych przez pracowników Zarządu Zlewni Wisły krakowskiej oraz dokumentacji fotograficznej), potwierdziło ulokowanie maszyn i urządzeń stających na omawianym terenie.
W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że w obu tych dniach na terenie działek wymienionych w decyzji znajdowały się: urządzenia sortowni materiału żwirowego umieszczone na niskopodwoziowej naczepie; pakamery umieszczone na niskopodwoziowej naczepie; taśmociągi, ciągniki siodłowe z naczepami, ładowarka; hałdy materiału pod koszem zasypowym, pod taśmociągami, ponadto w basenie portowym, na pontonach stacjonowały pakamery oraz koparki. Wskazano także, iż wyszczególnienia dokonano w katalogu otwartym.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego organ odwoławczy dopuścił się rażących uchybień procesowych, naruszając przepisy K.p.a., opierając się na stanie faktycznym stwierdzonym w drodze "notatek", podczas gdy okoliczności powinny być stwierdzone w trakcie oględzin, zaś strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, ponadto zakwestionował ustalenia organów, że jest właścicielem maszyn wskazanych w decyzji do ich usunięcia. Podkreślił, że brak ustalenia przez organ prawa własności maszyn skutkuje niemożnością wydania decyzji w trybie art. 64a ust. 5 Prawa wodnego.
W konsekwencji wskazał, że na terenie działek, których dotyczy postępowanie nie znajdują się żadne urządzenia wodne, a jedynym urządzeniem wodnym jest stopień wodny D.. Urządzeniami wodnymi nie są także hałdy składające się z ziemi i gruzu i pryzmy kruszywa. W ocenie skarżącego, organ nie wykazał, aby ulokowanie tych maszyn w jakikolwiek sposób utrudniało ochronę przed powodzią lub zwiększało zagrożenie powodziowe.
W odpowiedzi na skargę Prezes KZGW wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2759/15, oddalając skargę, wskazał na ustalenia dokonane przez organy administracyjne oraz, że nie było prowadzone postępowanie w sprawie legalizacji (art. 64a Prawa wodnego). Ponadto dla przebiegu postępowania w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego bez znaczenia pozostaje kwestia tytułu prawnego do nieruchomości, na której urządzenie takie się znajduje. Postępowanie to zmierza bowiem do likwidacji stanu niezgodnego z prawem. Doprowadzenie natomiast do zgodności z prawem mogłoby nastąpić jedynie w postępowaniu, którego przedmiotem byłaby legalizacja urządzenia wodnego, a takie nie toczy się z wniosku właściciela urządzenia wodnego.
Sąd wskazał, że niewątpliwie organy w zakresie ustaleń faktycznych przyjęły ustalenia wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie znak: [...] oraz uzupełniająco przyjęły materiał dowodowy wynikający z przeprowadzenia kontroli wykonanych przez pracowników Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. (RZGW), z których to kontroli sporządzono notatki oraz dokumentację fotograficzną. Organ nie negował przy tym, że istnieją trudności dowodowe w ustaleniu konkretnych danych, zaś nie byłoby celowe ponowne przeprowadzanie postępowania wyjaśniającego wobec już dokonanych i zebranych ustaleń wynikających ze sprawy znak: [...].
W ocenie Sądu, ustalenia faktyczne przyjęte przez organ znajdują uzasadnienie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Sąd wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, brak jest przeszkód do uznania, że notatki służbowe mogą być dowodem w niniejszej sprawie. Katalog środków dowodowych określonych w art. 75 § 1 K.p.a. nie jest zamknięty. Istotne jest zaś to, aby dowód mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Notatki służbowe mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Wymóg dokumentowania protokołem czynności procesowych stanowiących podstawę ustaleń faktycznych, istotnych dla sprawy nie uzasadnia odmiennego stanowiska. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, przez włączenie do materiału dowodowego notatek służbowych sporządzonych przez pracowników Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. uprawnienia strony nie doznały uszczerbku.
Skarżący bowiem zapoznając się z aktami sprawy, uzyskał również informacje o przeprowadzonych czynnościach (znajdujących odzwierciedlenie w aktach bądź w notatkach służbowych) i w każdej chwili mógł zgłosić swoje uwagi, zastrzeżenia czy wnioski. Ponadto skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym i z akt sprawy nie wynika, aby kwestionował okoliczności faktyczne, potwierdzone notatkami. Również co istotne z jednej strony skarżący podnosił, że organ nie przeprowadził ustaleń faktycznych, a z drugiej strony powoływał się na dokonanie błędnych ustaleń. W ocenie Sądu, jest to niekonsekwencja strony skarżącej.
Sąd wskazał, że organ przyznał, że w oparciu o całokształt materiału dowodowego przyjął, że osobą, której należy nakazać usunięcia wszelkich maszyn, urządzeń oraz składowanych materiałów jest skarżący. Do wniosków takich prowadziły ustalenia wskazujące, że A. K. nadal prowadzi działalność na międzywalu Wisły w B.. Potwierdza to w szczególności prowadzenie działalności gospodarczej w ramach Przedsiębiorstwa Prywatnego "Ż." z siedzibą w K., okoliczność złożenia wniosku o wydanie przez Marszałka Województwa [...] pozwolenia wodnoprawnego na pobór kruszywa z koryta rzeki Wisły, wykonanie pala cumowniczego, czy okoliczność wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie z zakazów wynikających z art. 88n ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego.
Ponadto Sąd zwrócił uwagę na dowody zgromadzone w postępowaniu administracyjnym znak: [...], z których ewidentnie wynika, że dysponentem maszyn i urządzeń jest właśnie skarżący (złożone odwołanie w tamtym postępowaniu, zeznanie świadka).
Ponadto strona skarżąca w toku prowadzonego postępowania nie obaliła domniemania i zanegowała skutecznie tezy postawionej przez organy, że nie jest właścicielem czy dysponentem urządzeń i maszyn ulokowanych na działkach wymienionych w decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył A. K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi opartej na usprawiedliwionych podstawach;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania przez organ tych przepisów i brak rozpatrzenia sprawy w zakresie należytego, wyczerpującego i niewątpliwego ustalenia stanu faktycznego w zakresie maszyn i urządzeń położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz ich własności;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 85 § 1 w zw. z art. 79 § 1 i 2 K.p.a. przez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania przez organ tych przepisów przez brak ich zastosowania i nie przeprowadzenia oględzin oraz brak zapewnienia skarżącemu udziału w oględzinach;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. przez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowania przez organ tego przepisu polegający na pozbawieniu skarżącego czynnego udziału w czynnościach zmierzających do ustalenia stanu faktycznego stwierdzonych notatkami służbowymi bez udziału skarżącego.
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- - art. 64a ust. 5 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że objęte decyzją urządzenia i maszyny są urządzeniami wodnymi;
- - art. 64a ust. 5 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że objęte decyzją urządzenia i maszyny utrudniają ochronę przed powodzią lub zwiększają zagrożenie powodziowe.
Przy piśmie z dnia 29 kwietnia 2016 r. strona skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy, a pozostałe strony postępowania nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Rozpoznanie skargi kasacyjnej w ramach sformułowanych zarzutów sprowadza się do następujących kwestii, a mianowicie własności urządzeń i maszyn znajdujących się na ww. działkach położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, zakresu postępowania dowodowego w tym zakresie oraz kwalifikacji prawnej tych urządzeń i maszyn w świetle przepisów Prawa wodnego.
Na uwagę zasługuje, że przedmiotowe postępowanie choć zainicjowane wnioskiem Prokuratora, było konsekwencją postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa KZGW z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...]. To w trakcie tego postępowania ustalono, że zlokalizowanie na ww. działkach urządzeń i maszyn oraz składowanie wszelkich materiałów bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego wymaga wdrożenia postępowania na podstawie art. 64a ust. 5 Prawa wodnego. To w ww. postępowaniu ustalono, że na terenie ww. działek A. K. prowadzi działalności gospodarczą i on dokonał montażu znajdujących się tam maszyn. Te ustalenia nie były kwestionowane przez skarżącego na potrzeby ww. postępowania. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie istniały zatem w niniejszej sprawie podstawy do uwzględnienia materiału dowodowego, choć wytworzonego na użytek innego postępowania (znak: [...]), to bezpośrednio związanego z okolicznościami przedmiotowej sprawy dotyczącej postępowania prowadzonego w trybie art. 64a ust. 5 Prawa wodnego.
Ponadto także z decyzji dotyczących innych postępowań dotyczących nakazu rozbiórki, wynika, że to A. K. jest właścicielem wymienionych w zaskarżonej decyzji urządzeń i maszyn. Istnieją też zaznania świadka, który taką okoliczność potwierdził. Co najistotniejsze, A. K. nie kwestionuje, że prowadzi działalność gospodarczą w ramach Przedsiębiorstwa Prywatnego "Ż.". Zgodnie art. 551 pkt 2 Kodeksu cywilnego przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej, które obejmuje w szczególności urządzenia i materiały. Przepis ten wskazuje na potrzebną do wypełniania funkcję przedsiębiorstwa, jaką jest prowadzenie działalności gospodarczej w zorganizowany sposób, co – przy uwzględnieniu sposobu wykonywania przez A. K. takiej działalności – realizowane jest za pomocą wskazanych w zaskarżonej decyzji maszyn, urządzeń i materiałów.
Istnieją zatem w tej sprawie prawnomaterialne podstawy do stwierdzenia, że ww. składniki jako służące do realizacji działalności prowadzonej przez skarżącego stanowią część materialną jego przedsiębiorstwa – zostały umieszczone na polecenie skarżącego, co też sam przyznał. Oznacza to, że skarżący względem ww. urządzeń i maszyn zachowywał się jako posiadacz samoistny, a więc osoba faktycznie władająca ww. rzeczami jak właściciel (art. 336 K.c.). Zgodnie zaś z art. 9 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego przepisy ustawy dotyczące właścicieli stosuje się odpowiednio do posiadaczy samoistnych.
Skarżący poza gołosłownymi twierdzeniami nie przedstawił dowodu, który pozwalałby na przyjęcie przeciwnego stanowiska. Poza tym w postępowaniu zakończonym decyzją Prezesa KZGW z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] nie kwestionował, że jest właścicielem ww. urządzeń, a ustalano wręcz, że urządzenia te bezsprzecznie należą do A. K., ponieważ on sam taką okoliczność potwierdził w zeznaniu z 2010 r. Jak wyżej wskazano, ustalenia w trakcie tego postępowania dały podstawy do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 64a ust. 5 Prawa wodnego, w którym zapadła zaskarżona decyzja skierowana do A. K. jako prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Prywatne "Ż." z siedzibą w K.. Dlatego niewadliwym było w niniejszej sprawie uwzględnienie materiału dowodowego z innej sprawy, a sporządzone notatki służbowe z "obchodu rzeki Wisły" z 2015 r. jedynie potwierdzały wcześniejsze ustalenia organów administracyjnych, że na terenie zagrożonym powodzią znajdują się maszyny, urządzenia i materiały, których zlokalizowane na takim terenie wymagało uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Odzwierciedla to zgromadzony w sprawie materiał zdjęciowy. Ustalono też, że A. K. takiego pozwolenia nie uzyskał, jak i nie wnosił o ich legalizację.
Z powyższego wynika, że nie można doszukać się aby zaskarżona decyzja zapadła z w związku z istotnymi wadami postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że w sprawie administracyjnej należy dopuścić każdy dowodu, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Ocena ta odpowiada treści art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1, art. 79 § 1 i 2 K.p.a., które związane są z obowiązywaniem zasady prawdy obiektywnej, co oczywiście nie stoi na przeszkodzie aby organ uwzględnił dowody przedstawione przez stronę postępowania jeżeli by taki zostały złożone w sprawie. W tej sprawie sporządzone notatki służbowe jedynie potwierdzały wcześniejsze ustalenia organów administracyjnych dokonane w innych postępowania; zaś skarżący nie przedstawił żadnego kontrdowodu na podważenie takich ustaleń, zasłaniając się jedynie gołosłownymi twierdzeniami. Stosując ww. przepisy K.p.a. chodzi też o uwzględnienie ciężaru dowodów, a te w tej sprawie można było zestawić tylko z twierdzeniami skarżącego nie popartymi żadnymi dowodami.
Nie można w związku z tym uznać zarzutu jakoby skarżący był pozbawiony czynnego udziału w sprawie. Mógł bowiem wypowiedzieć się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, co też uczynił, składając odwołanie od decyzji organu I instancji. Ponadto przy piśmie z dnia 9 czerwca 2015 r., znak: [...], skarżący był informowany przez Prezesa KZGW o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, które to zawiadomienie skarżący odebrał osobiści w dniu 23 czerwca 2015 r. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 10 § 1 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Ponadto nie zawierają usprawiedliwionych podstaw zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 64a ust. 5 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego. Sąd I instancji wyraźnie wskazał, że określona kwalifikacja urządzeń i maszyn w tej sprawie związana była z treścią art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. ustawy. Z tego bowiem przepisu wynika, że przepisy ustawy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do robót wykonywanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Wbrew sformułowanym w tym zakresie zarzutom nie mogło dojść do błędnego zastosowania art. 64a ust. 5 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego, ponieważ w okolicznościach tej sprawy nie miał zastosowania art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego do maszyn i urządzeń będących przedmiotem postępowania.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.