Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 września 2015 r., sygn. akt II OSK 1544/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1347/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. C., I. W. i R. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzje.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak [...] mocą której stwierdzono nieważność decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] maja 2003 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, sporna inwestycja stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. (Dz.U z 2002 r. Nr 179, poz. 1490) jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Takie postępowanie poprzedzające wydanie decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] maja 2003 r. nie zostało przeprowadzone.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak przeprowadzenia tegoż postępowania stanowi naruszenie art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, jednakże naruszenie to nie ma charakteru rażącego. Odnosząc się do pojęcia rażącego naruszenia prawa organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04 oraz poglądy tamże zaprezentowane. Wskazał, że obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony należy brać pod uwagę społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Organy winny więc mieć na uwadze to, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy gdy stwierdzone naruszenie przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy ma znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie skutki gospodarcze oraz społeczne przedsięwzięcia w postaci elektrowni wiatrowej nie powodują sytuacji, w której należałoby decyzję Starosty Rzeszowskiego uznać za rażąco wadliwą.

Takiej wadliwości nie uzasadnia brak przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślono ponadto, że decyzja Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] maja 2003 r. została wydana po spełnieniu przez inwestora warunków, o których mowa w art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przedstawił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Poza tym inwestycja była zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego wniosły B. C., I. W. i R. C. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Uczestnik postępowania Spółka M. wniosła o utrzymanie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję.

Na skutek wniesionej przez uczestnika "M." Spółka z o.o. w K. w upadłości skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2156/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Powodem takiego rozstrzygnięcia było zaistnienie przesłanki nieważności, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającej na pozbawieniu strony możności obrony swych praw przed Sądem I instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd wskazał na znaczenie przepisu art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, dla zakresu kognicji Sądu ponownie orzekającego w przedmiotowej sprawie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a ponadto, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponowny rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustalona w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W analizowanym kontekście podkreślenia wymaga, że odstąpienie sądu pierwszej instancji od wykładni prawa zawartej orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego może nastąpić jedynie w sytuacji zasadniczej zmiany stanu faktycznego sprawy ustalonego w wyniku ponownego jej rozpoznania, albo w sytuacji zmiany, po orzeczeniu NSA, stanu prawnego.

W związku z tym, że w sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, nie doszło do żadnej ze wskazanych wyżej sytuacji, ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji musi być zdeterminowana konsekwencjami obowiązywania przepisu art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2156/10 NSA podkreślił, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu niewystarczającego przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska Spółki wobec skargi. Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającego na braku jednoznacznego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji oparł orzeczenie na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jako przyczyny nieważności wskazał zaś rażące naruszenie art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska oraz § 3 ust. 1 pkt 2 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.

Nr 179, poz. 1490). Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 11 Prawa ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że przepis ten sankcjonuje każde naruszenie przepisów Prawa ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny powiązał dyspozycję tego przepisu z zaniechaniem przeprowadzenia postępowania przewidzianego w przepisach dotyczących ochrony środowiska, tj. art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska oraz § 3 ust. 1 pkt 2 lit. f/ ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r.

Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (patrz: wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, niepublikowany, treść w: System Informacji Prawnej Lex nr 165717).

Nie jest zatem możliwe, przy wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., pominięcie skutków, które wywołuje decyzja rażąco naruszająca prawo. Nie przesądzając o prawidłowości lub wadliwości, w zakresie wykładni i zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oceny skutków naruszenia art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania pozwolenia na budowę, należy dokonać uwzględniając znaczenie całokształtu norm materialnych i proceduralnych normujących proces oceny oddziaływania na środowisko i fakt nieprzeprowadzenia tej oceny przed podjęciem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę.

Oceniając zatem decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...] Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie określonym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd uznał, że nie jest ona prawidłowa.

Sąd podzielił powszechnie przyjęte w orzecznictwie sądowym stanowisko, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja.

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Poza sporem pozostaje fakt, że decyzja Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] maja 2003 r. została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150).

W chwili jej wydawania przedsięwzięcie, którego dotyczyła wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Taki wymóg istniał ze względu na treść § 3 ust. 1 pkt 2 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U z 2002 r. Nr 179, poz. 1490). Wydanie decyzji przez Starostę Rzeszowskiego w dniu [...] maja 2003 r. taką procedurą nie zostało poprzedzone. Przesądza to o konieczności uznania, że uchybiono wymogowi jaki stawiał art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wskazany wyżej przepis nie budził wątpliwości interpretacyjnych, i nie wymaga stosowania wykładni prawa a treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia.

W tej sytuacji należy ocenić, czy wskazane wyżej naruszenie prawa nie jest do zaakceptowania jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny poprzednio rozpoznając sprawę, że art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, wprawdzie uchylony z dniem 15 listopada 2008 r. nie może być pominięty przy ocenie decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] maja 2003 r. Z przepisu tego obowiązującego w dacie wydawania przedmiotowej decyzji wprost wynikało, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Skutek ten świadczy o wadze przepisów o ochronie środowiska i powinien być uwzględniony przy ocenie ważności decyzji podjętej z naruszeniem tych przepisów, mimo uchylenia art. 11 ww. ustawy przewidującego nieważność decyzji z mocy prawa. Jak jednolicie wskazuje się w orzecznictwie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i nadal pełni wobec niego w istocie funkcję prejudycjalną.

Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia" nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane, a decyzja o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań i tym samym wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia przesądza de facto o braku możliwości realizacji danego przedsięwzięcia w danym miejscu, czasie i na proponowanych warunkach (wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 821/08, ONSAiWSA 2009, nr 6, poz. 116).

W tej sytuacji należy zgodzić się z oceną organu I instancji, że pominięcie w procesie inwestycyjnym całego trybu postępowania przewidzianego dla przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska (sporządzenie raportu, oceny oddziaływania na środowisko) ma charakter rażącego naruszenia prawa.

Skutki, które wywołuje decyzja Starosty Rzeszowskiego w szczególności społeczne powodują, że decyzja ta jest niemożliwa do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Pamiętać przy tym należy, że chodzi o skutki wydania takiej wadliwej decyzji a nie skutek jaki może powstać w rezultacie stwierdzenia nieważności wadliwej decyzji.

Reasumując Sąd stwierdził, że organ II instancji w skarżonej decyzji niezasadnie uznał, uchylając decyzję organu I instancji i odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Rzeszowskiego, że decyzja wydana z pominięciem obowiązkowej oceny środowiskowej nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.

M. Sp. z o.o. z/s w M. wniosła od wyroku skargę kasacyjna, zaskarżając wyrok w całości.

Wraz z wniesieniem skargi kasacyjnej zaskarżyło postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy K. K. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania jak też postanowienie z dnia 8 stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania.

Skargę kasacyjną oparła na zarzutach:

1. 1) naruszenia przepisów prawa procesowego, a to:
2. – art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe uznanie, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa,
3. – art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak zawieszenia z urzędu postępowania sądowego pomimo zaistnienia obiektywnych i faktycznych okoliczności obligujących do zawieszenia postępowania, a to z uwagi na brak ustalenia ostatecznego kręgu uczestników postępowania będących następcami prawnymi zmarłych uczestników,
4. – art. 33 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uniemożliwienie skarżącemu (wnioskodawcy) międzyinstancyjnej kontroli postanowienia w przedmiocie odmowy dopuszczenia K. K. do udziału w sprawie stosownie do złożonego wniosku, pomimo że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podlega zaskarżenia w drodze zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego i w efekcie rażące naruszenie prawa jak też zaniechanie przez Sąd uzasadnienia ww. postanowienia;
5. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
6. a) art. 51 ust. 6 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.) dalej: p.o.ś., w brzmieniu na dzień [...] maja 2003 r., z których treści wynika, że poszczególne etapy budowy zespołu elektryczno-wiatrakowego realizowanego przez M. Sp. z o.o. winne być traktowane jako jedno i to samo przedsięwzięcie inwestycyjne, a nie zaś jak wynika z zaskarżonego orzeczenia i jego uzasadnienia jako dwa odrębne etapy, a więc rozpoznawane oddzielne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy przez Wójta Gminy Chmielnik i oddzielnie przez Starostę Rzeszowskiego na etapie rozpoznania wniosku i wydawania decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę,
7. b) art.
8. 51. ust. 6 p.o.ś. w brzmieniu na dzień [...] maja 2003 r., przez pominięcie przez Sąd okoliczności, że ww. przepisy bezwzględnie zobowiązywały organ – Starostę Rzeszowskiego treścią wcześniej wydanej i stanowiącej podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia [...] maja 2003 r., decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy Chmielnika, a w związku z tym nie mógł żądać przeprowadzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia,
9. c) art. 51 ust. 6 i art. 55 p.o.ś. w brzmieniu z dnia [...] maja 2003 r. przez nieuprawnione przyjęcie, że Starosta Rzeszowski przyjął niesłusznie, iż realizacja inwestycji – budowy zespołu elektryczno-wiatrakowego realizowanego przez M. Sp. z o.o. należy traktować jako całość (jedną inwestycję) i za początek procesu inwestycyjnego przyjmując moment złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy ww. inwestycja obejmowała budowę zespołu elektryczno-wiatrakowego zlokalizowanego w W. gm. Chmielnik i w M. gm. Krasne i została podzielona na trzy etapy.

Na tych podstawach wnosiła o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
2. 2) zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych od strony skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Postawione zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i przepisów prawa materialnego nie są zasadne. Najdalej postawionym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, wywodząc, że w sprawie nie występuje rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie przepisu prawa niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych. Rażące naruszenie prawa to naruszenie, którego jednym z rodzajów jest wadliwe odkodowanie hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w normie prawnej. Wadliwe odkodowanie hipotetycznego stanu faktycznego nie może uzasadniać odstąpienia od kwalifikacji kardynalnego, ciężkiego naruszenia uzasadniającego zastosowanie sankcji nieważności decyzji. W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego wyprowadza się z wadliwości działania organów administracji publicznej udzielających Spółce błędnych informacji.

Zachowanie ustanowionych wymogów materialnych wydania pozwolenia na budowę wchodzi w zakres ustaleń organu właściwego do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy udzielenia pozwolenia na budowę. Zwrócenie się przez "M." Sp. z o.o. o udzielenie przez Podkarpacki Urząd Wojewódzki w Rzeszowie – Wydział Ochrony Środowiska o zaopiniowanie lokalizacji budowy siłowni wiatrowych i udzielona odpowiedź pismem z 16 sierpnia 2001 r. nie zwalniało organu właściwego – Starosty Rzeszowskiego od zastosowania obowiązujących przepisów w dniu wydania decyzji z [...] maja 2003 r. nr [...]. Nie jest uprawnione odstąpienie od kwalifikacji ciężkiego naruszenia przepisu prawa na podejmowaniu czynności przez stronę, przy działaniu wbrew obowiązującej regulacji prawnej organu właściwego w sprawie. Rozpoznając sprawę i stosując środek prawny wobec zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywiódł rażące naruszenie prawa przez naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.

Zmiana stanu prawnego po wydaniu decyzji Wójta Gminy Chmielnik z [...] listopada 2002 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie uzasadnia wyprowadzenia podstaw do odstąpienia od zastosowania art. 32 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z art. 46 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Zarzut zatem naruszenia art. 51 ust. 6 w związku z art. 55 ustawy – Prawo ochrony środowiska nie jest zasadny.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 7, art. 77, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w sprawie ustalenia ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa, a nie postępowaniem, którego przedmiotem jest merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji administracyjnej. Przedmiot zatem rozpoznania i rozstrzygnięcia ograniczony został do zasadności zastosowania sankcji nieważności decyzji. Jedynie w razie powstania wątpliwości co do zasadności zastosowania normy prawnej do stanu faktycznego sprawy dopuszczalne jest prowadzenie postępowania dowodowego. W sprawie poza sporem jest, że Starosta Rzeszowski rażąco naruszył art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz. 1490).

Przy wyrażeniu dopuszczalności stosowania sankcji nieważności decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo wyważył ochronę praw nabytych z ochroną praworządności, a tym samym nie naruszył art. 16 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest zasadne danie ochrony pierwszeństwa skutków gospodarczych i ekonomicznych nad następstwami negatywnymi dla środowiska.

Nie jest również zasadny zarzut wywiedziony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej naruszenia art. 156 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wywołania nieodwracalnych skutków prawnych. Pozwolenie na budowę nie wywołało skutków prawnych, które organ administracji publicznej nie może odwrócić w wyniku czynności podjętych, w granicach przyznanych kompetencji. Nieodwracalnych skutków prawnych nie można wyprowadzić wyłącznie z racji ekonomiczno-gospodarczych, który otrzymują ochronę w procedurze odszkodowawczej, a zatem na innej drodze prawnej.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Ochrona interesu prawnego osób trzecich w zakresie ustanowienia następstwa prawnego nie może być zasadnie podnoszona przez skarżącego. Zarzut zatem naruszenia art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest usprawiedliwiony.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 33 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 6 lutego 2014 r., II OZ 112/14 oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2013 r., VII SA/Wa 1347/11 o odmowie dopuszczenia K. K. do udziału w sprawie stosownie do złożonego wniosku. Nie jest zasadny zarzut uniemożliwienia prawa do kontroli postanowienia, bo takie prawo miał. Uchybienie terminu do złożenia zażalenia czyniło czynność bezskuteczną, a podstawy zasadności przyjęcia takiego następstwa czynności było przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.