Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 marca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r., w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto. W uzasadnieniu postanowienia podano, że w dniu 28 października 2011 r., skarżący wezwał Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia interesu prawnego ustaleniami przedmiotowej uchwały. Pismem z dnia 4 listopada 2011 r., przesłanym skarżącemu do wiadomości, Przewodniczący Rady Miasta Krakowa zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa jako projektodawcy uchwały o zajęcie stanowiska w sprawie i rozważenie,możliwości przygotowania stosownego projektu uchwały Rady Miasta Krakowa zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stanowisko Prezydenta zostało przesłane K. J. z pismem przewodnim z 6 grudnia 2011 r., w którym Wiceprzewodnicząca Rady Miasta Krakowa wyraźnie zaznaczyła, że pismo Prezydenta Miasta Krakowa nie jest stanowiskiem Rady Miasta Krakowa wezwanej do usunięcia naruszenia prawa i ma jedynie charakter informacyjny.
Skoro organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu, termin do wniesienia skargi wynosił 60 dni i rozpoczynał bieg od dnia od 28 października 2011 r., tj. od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący złożył skargę dopiero w dniu 19 stycznia 2011 r. tj. z uchybieniem terminu do jej złożenia, co uzasadniało jej odrzucenie.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł K. J. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 1 ppsa w zw. z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, art. 53 § 2 ppsa i art. 58 § 1 pkt 2 ppsa.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano sposób obliczenia terminu do wniesienia skargi wynikający z uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Zgodnie z poglądem prawnym zaprezentowanym w uchwale Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, przepis art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwania.
Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga. Tak rozumiane terminy zaskarżenia, o których mowa w art. 53 § 2 ppsa, mają zastosowanie - podkreślił skład rozszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego - także do wnoszenia skargi na uchwałę organu gminy. Skargę wnosi się, bowiem na uchwałę tego organu, a nie na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia lub bezczynność rady gminy w zakresie udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Wezwanie ma na celu jedynie umożliwienie radzie gminy załatwienie sprawy bez konieczności wnoszenia skargi do sądu.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie z tej przyczyny, iż pozostają w oczywistej sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym w powoływanej uchwale, w której stwierdzono, że przepis art. 53 § 2 ppsa ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym. W związku z powyższym, należy uznać, że wywody skargi kasacyjnej w tym przedmiocie jako wyłącznie polemiczne nie były w stanie podważyć prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu. Skarga kasacyjna nie zawiera jakichkolwiek okoliczności mogących podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny we własnym zakresie także nie znalazł takich powodów
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy ppsa.