Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę I.N. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z [...] września 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 21 marca 2016 r. A. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka") zwróciła się do Prezydenta Miasta Chełm o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie obiektu usługowo - handlowego sprzedaży materiałów budowlanych typu [...]" zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] położonych przy ul. [...] w [...], w granicach terenu oznaczonego linią ciągłą koloru czerwonego i cyframi rzymskimi [...] na załączonej mapie ewidencyjnej.
Decyzją z [...] czerwca 2016 r. Prezydent Miasta Chełm umorzył w całości postępowanie zainicjowane powyższym wnioskiem.
Organ I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie z uwagi na jej parametry nie jest objęte przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71 – dalej jako "rozporządzenie") i tym samym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wynika to z § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia w zestawieniu z treścią wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca.
Decyzją z [...] września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie organu odwoławczego, z analizy parametrów przedsięwzięcia wynika, że nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Spółka przewiduje bowiem, że przedsięwzięcie ma charakter wyłącznie handlowo-usługowy (dotyczy sprzedaży materiałów i akcesoriów budowlanych) oraz nie jest przedsięwzięciem o charakterze magazynowym lub produkcyjnym.
Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca.
Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że planowane przedsięwzięcie nie mieści się w żadnej kategorii przedsięwzięć przewidzianych w rozporządzeniu. Sąd I instancji zacytował § 3 ust. 1 pkt 54 – 56 rozporządzenia. Następnie Sąd I instancji wskazał, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że obszar inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Chełm zatwierdzonym uchwałą nr XXIX/334/13 Rady Miasta Chełm z 27 marca 2013r. dla rejonu ulic Kolejowa – Aleja Przyjaźni-Rampa Brzeska z przeznaczeniem pod zabudowę usługową. Powierzchnia wszystkich działek Spółki to 1.3469 ha, powierzchnia zabudowy obiektem handlowo-usługowym typu [...] to ok. 2980,67 m2, powierzchnia parkingowa to 1301,50 m2 (100 miejsce parkingowych), powierzchnia biologicznie czynna 1416,70 m2, a powierzchnia niepodlegająca zagospodarowaniu to 7770,13 m2. Z karty informacyjnej wynika również, że teren przedsięwzięcia nie leży na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, pkt 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ((Dz. U. z 2015 r. poz. 1651 ze zm. – dalej jako "u.o.p.") lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej u.o.p.
Zasadnie więc organy obu instancji uznały, że skoro planowane przedsięwzięcie nie należy do katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca.
W pierwszej kolejności skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") przez brak uchylenia decyzji, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. Polegało to na pobieżnej analizie karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz braku przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie obejmuje także budowę oraz przebudowę drogi zarówno na działkach Spółki jak też działkach sąsiednich.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię § 3 ust. 1 pkt. 56 rozporządzenia.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Po pierwsze, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., jeżeli wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części. Zarzut ten skarżąca powiązała z zarzutem art. 77 § 1 k.p.a. nie wyjaśniając jednak, jakiego rodzaju podstawa wznowienia postępowania wystąpiła w tej sprawie i wskazując jedynie na naruszenie przepisów postępowania przez organ, którego nie dostrzegł Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wyjaśniła, że organy powinny wziąć pod uwagę, że w ramach realizacji przedsięwzięcia wybudowana zostanie droga publiczna.
Jednocześnie jednak skarżąca nie powołała żadnej normy prawa materialnego, z której wynikałby tego rodzaju obowiązek organu właściwego w sprawie wydania decyzji środowiskowej. W tej sprawie Prezydent Miasta Chełma dokonywał oceny wniosku inwestora dotyczącego tylko przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu usługowo-handlowego i w odniesieniu do tego obiektu wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oznacza to zatem, że dalszy proces inwestycyjny może dotyczyć wyłącznie obiektu określonego we wniosku inwestora i opisanego w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Norma z art. 77 § 1 k.p.a. nie dawała w tej sprawie organowi możliwości doprecyzowania zakresu przedsięwzięcia w stopniu wykraczającym poza złożony przez inwestora wniosek.
Po drugie, kolejne zarzuty skarżącej dotyczą nieprecyzyjnego sformułowania karty informacyjnej przedsięwzięcia w zakresie miejsc postojowych i parkingowych. Wbrew jednak zarzutom skargi kasacyjnej, kwestia ta została jednoznacznie określona, co prawidłowo ocenił Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika bowiem, że "w obrębie terenu inwestycji znajdować będą się niezbędna infrastruktura drogowa tj. utwardzone place postojowe i parkingowe dla klientów oraz place manewrowe" (s. 9 karty informacyjnej). Ponadto wskazano, że "ilość miejsc parkingowo-postojowych na terenie objętym inwestycją – 100 miejsc parkingowych i na obszarach przyległych – brak miejsc postojowych i parkingowych" (s. 3 karty informacyjnej). Oznacza to też, że powierzchnia parkingowa wynosić będzie 1301,50 m2 (s. 4 karty informacyjnej). Nie ulega zatem wątpliwości, że powierzchnia parkingowa została wskazana jednoznacznie i obejmuje swoim zakresem wskazaną na s. 10 karty informacyjnej infrastrukturę drogową.
Jednocześnie jest to powierzchnia ok. 0,13 ha, a więc mniejsza niż dolna granica powierzchni określona na 0,5 ha pozwalająca uznać dane przedsięwzięcie za mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, przewidziana w powołanym w ramach zarzutów kasacyjnych § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca wskazała również, że parkingi, miejsca postojowe, place manewrowe, powierzchnia utwardzona wraz z budynkiem pawilonu przekraczają powierzchnię 0,5 ha, co nie jest jednak kwestionowane i pozostaje bez znaczenia w kontekście zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia. Przepis ten odnosi się bowiem do powierzchni użytkowej garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów i nie obejmuje swoim zakresem przedmiotowym powierzchni przedsięwzięcia, któremu te miejsca parkingowe towarzyszą. Jak już wyżej wskazano, powierzchnia miejsc parkingowych przedmiotowego przedsięwzięcia wynosi mniej niż 0,5 ha. Ocena organów była w tym zakresie prawidłowa, co trafnie stwierdził Sąd I instancji w ramach kontroli legalności zaskarżonej w tej sprawie decyzji.
Po trzecie, powyższe oznacza, że zarzut skargi kasacyjnej podnoszący naruszenie § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie można również zarzucić Sądowi I instancji błędnej oceny w zakresie zastosowania przez właściwe w tej sprawie organy art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości. Wobec braku wskazania przesłanki wznowienia mogącej stanowić podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. należało uznać, za nieuzasadniony.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.