Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 849/09 oddalił skargę E. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej narządu głosu. Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, ponieważ schorzenie narządu głosu stwierdzone u E. D. nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych.
W skardze kasacyjnej wniesiono o "zmianę wyroku w taki sposób, że Sąd uchyli zaskarżoną decyzję i przekaże sprawę organowi II instancji do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji stwierdzającej u skarżącej schorzenie zawodowe" oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Wyrokowi WSA w Gliwicach zarzucono, "na podstawie art. 174" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), "naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na nieuwzględnieniu faktu, że dolegający skarżącej uraz narządu głosu – niezależnie jaka jest to choroba – winien być zakwalifikowany jako schorzenie zawodowe albowiem odwołująca w środowisku pracy była narażona na działanie czynnika szkodliwego". Pełnomocnik podkreślił, że "w toku postępowania Sąd doszedł do błędnego przekonania, że uszkodzenie narządu mowy nie uzasadnia uznania schorzenia za zawodowe albowiem nie zostało ono w taki sposób zakwalifikowane przez placówki medyczne, podczas gdy czynnik szkodliwy, który mógł spowodować schorzenie występował tylko w środowisku pracy skarżącej".
W uzasadnieniu podniesiono, że "wytyczne Ministra Zdrowia o rozpoznawaniu chorób zawodowych ustalające surowsze, niż rozporządzenie Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) kryteria kwalifikowania schorzeń są pozbawione mocy prawnej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej P.p.s.a., w postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu. NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 P.p.s.a.). Nie wystarczy przy tym przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji.
Powołanie przez wnoszącego skargę kasacyjną, jako podstawę kasacji, tylko art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. powoduje, że jedna z przesłanek materialnych skargi kasacyjnej nie jest zachowana. Konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego doszło i na czym ono polegało. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r.,s. 417).
W niniejszej sprawie, w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, ale nie wskazano, które konkretne przepisy zostały - zdaniem skarżącej - naruszone. Także z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika zakres naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji – zarówno prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i przepisów prawa, które miały lub powinny mieć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przed organem administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez, co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Niedopełnienie wymagań materialnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej, wskazanych w art. 176 P.p.s.a., czyni ją niedopuszczalną.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 P.p.s.a, postanowił jak w sentencji.