Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 października 2004r., sygn. akt II SA/Ka 2286/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. i K. K. ma uchwałę Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia [...], Nr [...] odrzucającą zarzuty skarżących do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że uchwałą Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 6 lipca 1999 r. przystąpiono do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego związanych z przebiegiem trasy obwodowej wschodniej w M. i M. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko wyłożono do publicznego wglądu, o czym skarżący zostali powiadomieni pisemnie. W dniu 31 lipca 2002 r. skarżący wnieśli zarzut od wyłożonego projektu zmiany planu miejscowego. Projekt zmiany planu uległ jednak zmianie i w związku z tym został ponownie wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 20 listopada do 18 grudnia 2002 r. O terminie wyłożenia skorygowanego planu skarżący nie zostali powiadomieni pisemnie, gdyż jak wynika z uzasadnienia uchwały, naniesione na nim w stosunku do pierwotnego projektu zmiany nie dotyczyły nieruchomości, której właścicielami są M. i K. K. W dniu 30 grudnia 2002 r. skarżący ponownie wnieśli zarzut do wyłożonego powtórnie projektu, podając, że podtrzymują swój wcześniej zgłoszony, a nierozpatrzony zarzut z dnia 31 lipca 2002 r. Zarzucili naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieterminowe rozpoznawanie zarzutu.
Ponadto powtórzyli argumentację zawartą w poprzednim zarzucie, w którym protestowali przeciwko ustaleniom przyjętym w projekcie, w wyniku których zmienić się ma przeznaczenie terenu należącej do nich działki i działek sąsiednich na funkcję usługową i pasa zieleni ochronnej, znajdujących się dotąd w strefie budownictwa mieszkaniowego. Podnieśli, że w ich bezpośrednim sąsiedztwie powstanie ruchliwe skrzyżowanie, co zmusi skarżących do wyprowadzenia się, oraz, że pod projektowane skrzyżowanie ma być zajęty pas gruntu z działki 252/4, co uniemożliwi dojazd do ich posesji.
Zaskarżoną uchwałą zgłoszone zarzuty zostały odrzucone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że skarga jest niezasadna. Prezydent Miasta Bielsko-Biała (a poprzednio Zarząd Miasta Bielsko-Biała) wyczerpał procedurę przewidzianą w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu I instancji część zgłoszonych przez skarżących zastrzeżeń odnosząca się do wyboru naziemnego bądź tunelowego przebiegu drogi S 69, nie była bezpośrednio związana z naruszeniem interesu prawnego skarżących, zwłaszcza, że projektowana droga i zaplanowany węzeł drogowy nie przebiegają przez teren należącej do nich działki.
Sąd I instancji zauważył natomiast, że zachodzi naruszenie interesu prawnego skarżących poprzez fakt, że tereny wyłączone spod zabudowy mieszkaniowej, w obrębie których znajduje się zabudowana działka skarżących, narażone będą na ponadnormatywną emisję zanieczyszczeń substancjami szkodliwymi i poziomem hałasu, co spowoduje, że znajdą się one w strefie ograniczonego użytkowania. Obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje jednak dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego), czego skarżący nie wykazali. Podniesiona z kolei przez skarżących kwestia dotycząca prawa przejazdu przysługującego im przez sąsiednią działkę, może zostać rozstrzygnięta definitywnie dopiero na etapie zatwierdzonego projektu budowlanego dla zamierzonej inwestycji.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyli skarżący K. i M. K. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzucili Sądowi I instancji naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, a konkretnie art. 106 § 3, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.,
- 2) prawa materialnego, a konkretnie przepisów art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 oraz art. 24 § 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), poprzez błędną wykładnię tych przepisów.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że rozpoznając sprawę Sąd I instancji oparł się wyłącznie na uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i twierdzeniach Rady Gminy, pomijając całkowicie załączony do skargi dowód w postaci decyzji Prezydenta Miasta Bielska-Białej z dnia 8 lipca 1994 r. udzielającej skarżącym zezwolenia na budowę budynku jednorodzinnego. Dokument ten przeczy ustaleniom Sądu I instancji, że projektowany plan w swoich postanowieniach nie różni się znacznie od regulacji dotychczas obowiązujących. Tym samym nie można przyjąć, że dotychczasowy plan statuował wyłączenie nieruchomości skarżących z zabudowy mieszkalnej.
Zakwestionowano także pogląd Sądu, że Rada Gminy rozpatrując zarzut powinna kierować się interesem ogółu, gdyż w świetle regulacji art. 1 ust. 2 i 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym interes prawny skarżących musi być brany pod uwagę w takim samym stopniu jak interes ogółu.
Rada Miejska w Bielsku-Białej pismem procesowym z dnia 17 stycznia 2005 r. wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania od skarżących na rzecz organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie te okoliczności, które przesądzają o nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji, o których mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie występują, Sąd przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając je za nieusprawiedliwione.
Sąd prawidłowo zinterpretował (wyłożył) zarówno przepis art. 1 ust. 2 jak i art. 2 ust. 1, znajdujące zastosowanie w sprawie, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Stosownie do brzmienia przepisu art. 2 ust. 1 ustawy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Taki też pogląd wyraził w sprawie sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Sąd ten równie prawidłowo wyłożył regulację art. 1 ust. 2 ww. ustawy, podkreślając w całokształcie swojego wywodu znaczenie wymagań tam zawartych z powołaniem się na uzgodnienia jakich dokonano w odniesieniu do projektu przedmiotowego planu. Co do zaś zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 24 § 1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym to wbrew twierdzeniom strony skarżącej i te przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zostały przez sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretowane skoro skarga została rozpoznana, a sąd skontrolował zaskarżoną uchwałę o odrzuceniu zarzutu strony skarżącej, również pod kątem tego czy zaskarżona uchwała została uzasadniona pod względem faktycznym i prawnym.
Zasadnie sąd stanął na stanowisku, że uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej uchwały jest wystarczające skoro Rada Miejska w Bielsku-Białej wyjaśniła dlaczego dochodzi do ograniczenia interesu prawnego strony skarżącej (konieczność wyłączenia określonych terenów spod zabudowy w związku z przebiegiem odcinka drogi S-69 wraz z węzłami drogowymi).
Co do zaś zarzutów naruszenia przez sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to zarzuty te również nie mogą odnieść zamierzonego skutku, bowiem wbrew twierdzeniom strony skarżącej sąd wyrokował stosownie do wymagań art. 106 § 3 oraz art. 133 § 1 tej ustawy, zasadnie uznając, iż przeprowadzanie dowodów uzupełniających przez sąd nie jest konieczne, skoro akta sprawy dają wystarczające podstawy do orzekania w sprawie. Z kolei uzasadnienie zaskarżonego wyroku czyni zadość wymaganiom art. 141 § 4 ww. ustawy, zawierając zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, a jeżeli tak to zarzut skargi kasacyjnej podniesiony w tej mierze nie ma, podobnie jak wyżej wskazane zarzuty, usprawiedliwionych podstaw.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.