Uzasadnienie
W dniu 18 kwietnia 2006 r. B. S.A. z siedzibą w W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Zaskarżonym postanowieniem nałożono na B. karę w kwocie 75.000 zł.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2006 r. wezwano B. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, wskazując jako podstawę prawną art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. dnia 23 maja 2006 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 16 grudnia 2003 r. (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). B. S.A. uiścił w/w wpis w dniu 31 maja 2006 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2006 r. uchylono zarządzenie z dnia 18 maja 2006 r. W uzasadnieniu wskazano, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi było błędne, bowiem opłata sądowa w niniejszej sprawie, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia stanowi wpis stały w wysokości 100 zł.
Następnie, postanowieniem z dnia 22 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę i zwrócił stronie skarżącej wpis w kwocie 1.500 zł. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga podlegała opłacie stałej w kwocie 100 zł. Mając zatem na uwadze, że § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia utracił moc obowiązującą, odpadła podstawa prawna do wzywania fachowego pełnomocnika do uiszczenia wpisu stałego od skargi. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, na podstawie art. 221 w zw. z art. 232 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako nieopłaconą i zwrócić stronie skarżącej wpis w kwocie 1.500 zł.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik strony skarżącej i zaskarżając w całości postanowienie zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że przedmiotem odrzuconej skargi była kara pieniężna z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego nałożona na B. S.A. W związku z powyższym skarga ta, zdaniem strony skarżącej, nie podlega wpisowi stałemu, lecz stosownie do § 1 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia podlega wpisowi stosunkowemu. Nie znajduje natomiast zastosowania w przedmiotowej sprawie § 2 pkt 1 tego rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Stosownie do art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie zaś z art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zasady, według których ustala się wysokość wpisu zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W § 1 tego rozporządzenia wskazano, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi, przy wysokości należności pieniężnej od 50.000 zł do 100.000 zł, 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1500 zł. Stosownie jednak do § 2 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi 100 zł.
W świetle powyższego, należy podzielić ostateczny pogląd Sadu I instancji, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wpisem stałym. Podkreślenia jednak wymaga, iż wątpliwości jakie nasuwają się co do charakteru wpisu w niniejszej sprawie spowodowały, że Sąd początkowo zarządzeniem z dnia 18 maja 2006 r. wezwał stronę do uiszczenia wpisu stosunkowego w kwocie 1500 zł, który to wpis strona uiściła w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji, zmiana stanowiska Sądu I instancji, co do charakteru wpisu nie może powodować negatywnych skutków dla strony w postaci odrzucenia skargi. Skoro bowiem Sąd miał wątpliwości, czy wpis ten jest stosunkowy, czy stały, wątpliwości takie mogła mieć również strona.
Dlatego też w okolicznościach niniejszej sprawy, zważywszy, iż strona pomimo uchylenia zarządzenia Sądu I instancji z dnia 18 maja 2006 r., uiściła wpis w kwocie 1500 zł w wyznaczonym terminie, Sąd I instancji winien zaliczyć część w/w kwoty na poczet należnego wpisu od skargi, który stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia wynosi 100 zł. Nie można zatem uznać, że Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 1 w zw. z art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.