Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2601/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L.J. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji w zakresie ochrony gruntów leśnych.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r., na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) i art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów leśnych dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej wraz z urządzeniami technicznymi niezbędnymi do obsługi inwestycji i podłączeniem do sieci miejskich na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] wraz z budową zjazdu z ul. [...] na ww. posesję, na terenie dzielnicy [...] w W. W uzasadnieniu organ wskazał, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej wraz z urządzeniami technicznymi niezbędnymi do obsługi inwestycji i podłączeniem do sieci miejskich nie została ujęta w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mieści się w pojęciu budynków związanych z gospodarką leśną, ani też nie jest możliwe lokalizowanie zabudowy zagrodowej na gruntach leśnych.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł L.J.
Na skutek tego zażalenia postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., m. in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Dyrektor Generalny Lasów Państwowych utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r.
W ocenie organu odwoławczego w przypadku braku aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w tym przypadku brak planu), nowe zainwestowanie jest możliwe po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji organ dokonuje w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też możliwe jest wykorzystanie zapisów zawartych w nieobowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu wpadkowym, co wynika z przepisu szczególnego art. 61 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy. Zdaniem organu planowana inwestycja wymaga wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, co jest możliwe w sytuacji, gdy grunt ten przeznaczony jest na powyższy cel w planie miejscowym, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Z dokumentacji wynika, że przedmiotowa działka położona jest na terenie o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta "0-50".
Na gruncie tym (leśnym) wyklucza się jakąkolwiek zabudowę, bez względu czy byłaby to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, czy też jak w tym przypadku – budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej. Jeżeli chodzi o funkcję mieszkaniową, to zapis planu dopuszcza jedynie zachowanie funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej (istniejącej). Przy czym organ podkreślił, że przepisy ustawy o lasach nie przewidują lokalizowania na gruntach leśnych zabudowy zagrodowej. Właściciel lasu zobowiązany jest zgodnie z art. 13 ust. 1 powyższej ustawy do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania.
Następnie organ wyjaśnił, że właściciel lasu będący osobą fizyczną nie ma obowiązku wykonywania wszystkich zadań z zakresu prowadzenia gospodarki leśnej. Działalność leśna w zakresie urządzenia lasu, powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną oraz realizacja pozaprodukcyjnych funkcji lasu nie jest wykonywana przez właściciela lasu będącego osobą fizyczną. Właściciel lasu będący osobą fizyczną nie prowadzi w swoim lesie całokształtu gospodarki leśnej, a jedynie zobowiązany jest do trwałego utrzymania i zapewnienia ciągłości użytkowania swojego lasu. Zdaniem organu rozmiar prac na powierzchni ok. 8 ha wynikający tylko z obowiązku trwałego utrzymania i zapewnienia ciągłości użytkowania swojego lasu nie uzasadnia konieczności wybudowania budynku przeznaczonego dla potrzeb gospodarki leśnej wraz z częścią mieszkalną oraz budowy niezbędnej infrastruktury technicznej. Ponadto strona jest tylko współwłaścicielem przedmiotowego lasu.
Odnosząc się do zarzutu strony organ odwoławczy wskazał, że istnieje możliwość lokalizowania na gruntach o kategorii użytkowania Ls budynków i budowli (zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.), ale tylko w przypadku, gdy są one wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej. Natomiast w przypadku właścicieli lasów będących osobami fizycznymi zamierzenie dotyczące zabudowy zagrodowej polegającej na budowie budynku na gruncie o kategorii użytku Ls nie może być uznane za przedsięwzięcie dla potrzeb gospodarki leśnej.
Skargę na powyższe postanowienie złożył L.J. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił szereg uchybień, szczegółowo opisanych w treści wniesionej skargi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podstawę prawną wydanych postanowień w sprawie stanowił art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Jak wynika z treści rozstrzygnięć, jako podstawę prawną do odmowy uzgodnienia warunków zabudowy organy wskazały art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, iż działka na terenie której planowana jest inwestycja jest działką leśną, która nie uzyskała zgody na zmianę jej przeznaczenia na cele nieleśne. Powyższy przepis koresponduje z regulacją ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Przepis art. 7 powołanej ustawy statuuje zatem ogólną zasadę, iż zmiany przeznaczenia powyższych gruntów można dokonać jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Wskazać jednak należy, iż na gruncie obowiązującej obecnie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, możliwe jest także wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla obszaru wymagającego zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych, jeżeli teren którego dotyczy inwestycja objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzeniu planów miejscowych obowiązujących przed 1 stycznia 1995 r.
Następnie Sąd wskazał, że działka ewid. nr [...], położona w W. stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach. Działka objęta niniejszym wnioskiem nie uzyskała zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (inwestycyjne), w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r., który utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz że zgodnie z ustaleniami nieaktualnego miejscowego planu, przedmiotowa działka była położona na terenie o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta "0-50", co wyklucza lokalizowanie wszelkich obiektów kubaturowych w obrębie terenów leśnych.
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, teren inwestycji jako grunt leśny nie może być także uznany za teren, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy tak sformułowanym brzmieniu niniejszego przepisu nie budzi wątpliwości, iż zmiana przeznaczenia spornego gruntu leśnego na budowlany może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy słusznie uznały, iż skoro sporna działka wymaga uzyskania zgody, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to co do zasady zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niedopuszczalnym jest wydanie dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże można wydać decyzję o warunkach zabudowy, ale jedynie dla przedsięwzięcia, które służyć ma rolnemu lub leśnemu wykorzystaniu terenu. Do takich przedsięwzięć nie zalicza się jednak, zdaniem Sądu, planowana inwestycja. Jak wynika bowiem z załączonego do akt sprawy wniosku o ustalenie warunków zabudowy, inwestycja ta obejmuje budynek mieszkalny jednorodzinny i budynki gospodarcze w zabudowie zagrodowej wraz z urządzeniami technicznymi niezbędnymi do obsługi inwestycji. Nie można zatem uznać, iż jest to budynek, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o lasach, a który będzie wykorzystywany jedynie dla potrzeb gospodarki leśnej.
Reasumując Sąd wskazał, iż w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji. Jej realizacja może być dopuszczalna dopiero po uzyskaniu przez inwestora stosownej decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu na cele nieleśne, podstawę do wydania której stanowią przepisy art. 11 i 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:
1/ błędną wykładnię i zastosowanie art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że brak jest podstaw do rozpoznania wniosku wobec braku aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, 2/ art. 7 i 9 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o lasach poprzez ustalenie, że dla realizacji zamierzonego celu niezbędne jest wyłączenie gruntu z produkcji leśnej na budowę ww. budynku mieszkalnego celem zapewnienia prowadzenia przez właściciela nadzoru nad gospodarką leśną, podczas gdy zabudowa zagrodowa o jaką skarżący się ubiega nie wymaga ani zmiany przeznaczenia ani wyłączenia z produkcji rolniczej.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł "o uchylenie zaskarżonego wyroku z wnioskiem uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz postanowienia i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania".
W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżący zawarł argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw i zarzutów kasacyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, tym samym nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wyjaśniając przesłanki oddalenia wniesionej skargi kasacyjnej zauważyć należy, iż w tej sprawie dotyczącej uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z organami właściwymi w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami wydano postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej wraz z urządzeniami technicznymi niezbędnymi do obsługi inwestycji i podłączeniem do sieci miejskich na części działki ewidencyjnej nr [...], o klasyfikacji leśnej (Ls VI) w obrębie [...], położonej przy ul. [...] wraz z budową zjazdu z ul. [...] na ww. posesję, na terenie dzielnicy [...] w W. Teren działki nr [...] jest niewątpliwie terenem leśnym (Ls VI), co wynika z ewidencji i jest to okoliczność niesporna w tej sprawie.
Tym samym należy podzielić poglądy prezentowane w judykaturze, że o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów.
Podstawę materialnoprawną wydanych postanowień stanowił przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, których to wadliwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie zarzucił skarżący we wniesionym środku odwoławczym.
Norma art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuuje zasadę, iż decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Z kolei regulacja art. 61 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dotyczą one, po pierwsze braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz po drugie, objęcia terenu zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139). Celem zamieszczenia w art. 61 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy sformułowania: "teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1" było to, aby decyzje o warunkach zabudowy, w przypadku braku planów, można było wydawać dla terenów, które zostały objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów, jeżeli zgoda została uwzględniona w planach, które utraciły moc, tj. zmiana przeznaczenia tych gruntów została dokonana w tych planach (patrz uchwała NSA z 29 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10, publikowana ONSAiWSA 2013/2/20).
W niniejszej sprawie niesporne jest, iż działka nr [...] na której skarżący zamierza realizować planowaną inwestycję stanowi las i nie był on objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 września 1992 r. Nr XXXV/199/92, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. Zatem w okolicznościach tej sprawy zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż teren inwestycji jako grunt leśny nie może być uznany za teren, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Zgoda taka jest niezbędna by przeznaczyć sporny teren na rzecz inwestycji jaką zaplanował skarżący w tej sprawie, a to realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej, bowiem takiej inwestycji dotyczył projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przedstawiony organowi współdziałającemu.
Z tego powodu objęte niniejszym postępowaniem grunty leśne wymagały uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, aby móc zaplanować zrealizowanie spornej zabudowy mieszkaniowej, a jest to wyłącznie możliwe w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co wynika wprost z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Tym samym należy w pełni podzielić pogląd zawarty w zaskarżonym wyroku, iż skoro sporna działka wymaga uzyskania zgody, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to co do zasady według art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niedopuszczalnym jest wydanie dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, dlatego też organ współdziałający dla tak precyzyjnie oznaczonej inwestycji nie mógł dokonać pozytywnego uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji. Zatem w tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut wadliwej wykładni i nieprawidłowego zastosowania art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, który prezentując poglądy doktryny trafnie zauważa, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być interpretowany jako zakaz wydawania decyzji pozytywnych dla terenów rolnych czy leśnych, lecz należy go interpretować jako normę, której celem pozostaje przede wszystkim ochrona gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, a nie blokowanie inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że można zatem wydać decyzję o warunkach zabudowy, ale jedynie dla przedsięwzięcia, które służą rolnemu bądź leśnemu wykorzystaniu terenu na terenach rolnych lub leśnych. Niemniej jednak projekt decyzji o warunkach zabudowy jaki organ uzgadniający miał w tej sprawie oceniać do zrealizowania na gruntach leśnych nie dotyczył inwestycji, która miała służyć wyłącznie takiemu leśnemu wykorzystaniu, choć skarżący próbuje w ten sposób uzasadnić jego powstanie.
Należy zaaprobować stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skoro projekt decyzji przedstawiony organowi uzgadniającemu dotyczył realizacji jednorodzinnego budynku mieszkalnego i budowy budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej, to tak określona inwestycja na terenach leśnych nie może być zaliczona do obiektów wykorzystywanych wyłącznie dla potrzeb gospodarki leśnej, a o takich właśnie stanowi art. 3 pkt 2 ustawy o lasach. Również i uregulowania ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w normie art. 9 ust. 2 dopuszczają w lasach ochronnych wnoszenie budynków i budowli służących gospodarce leśnej. Pojecie gospodarki leśnej zdefiniowane zostało w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach i jest to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizacja pozaprodukcyjnych funkcji lasu.
Przedstawiony zaś do uzgodnienia projekt decyzji dotyczył, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, typowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z budynkami gospodarczymi i infrastrukturą, zaś tak określony rodzaj zabudowy na spornym terenie nie pozwalał w okolicznościach tej sprawy na przyjęcie, iż na terenach leśnych realizowana jest inwestycja związana z taką jak wyżej wyjaśniono gospodarką leśną.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić argumentów skargi, iż w tej sprawie cele mieszkalne związane są z gospodarką leśną. Otóż przez budynki służące "gospodarce leśnej" należy rozumieć budynki mieszkalne dla osób, których obowiązki wymagają stałej obecności w miejscu wykonywania ich zadań służbowych związanych z gospodarką leśną. Dotyczy to jednak tylko mieszkań funkcyjnych wraz z budynkami gospodarczymi położonych w miejscu wykonywania pracy przez uprawnione osoby zatrudnione w konkretnym nadleśnictwie. Projektowana w tej sprawie przede wszystkim zabudowa mieszkaniowa nie spełnia powyższych wymogów i nie pozostaje w związku z celami określonymi w art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy o lasach, gdyż przedmiotowy las nie stanowi własności Skarbu Państwa.
Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach, starosta (prezydent miasta) sprawuje nadzór nad lasami niestanowiącymi własności Skarbu Państwa. W lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa gospodarkę leśną prowadzi się na podstawie uproszczonego planu urządzania lasu (art. 7 ust. 1 ustawy o lasach). Powyższe wyklucza, jak w okolicznościach tej sprawy, budowę budynku mieszkalnego wraz z budynkami gospodarczymi na terenie lasu.
Skoro więc realizacja przedsięwzięcia objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu będącego obszarem leśnym nie została ujęta w postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym można zmienić przeznaczenie gruntu leśnego i nie mieściła się w pojęciu budynków związanych z gospodarką leśną, to nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tak oznaczonej inwestycji, co w konsekwencji także prowadziło do wydania przez organ współdziałający odmowy uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wydane przez organ współdziałający rozstrzygnięcie w trybie 106 K.p.a. nie narusza prawa.
Nie jest tym samym usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 7 i 9 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o lasach poprzez ustalenie, że dla realizacji zamierzonego celu niezbędne jest wyłączenie gruntu z produkcji leśnej na budowę ww. budynku mieszkalnego celem zapewnienia prowadzenia przez właściciela nadzoru nad gospodarką leśną, podczas gdy zabudowa zagrodowa o jaką skarżący się ubiega nie wymaga ani zmiany przeznaczenia ani wyłączenia z produkcji rolniczej.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego też na mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.