Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1220/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie administracyjne, wszczęte z urzędu, w sprawie robót budowlanych, polegających na wymianie i montażu anten nowego typu na istniejącym maszcie rurowym wykonanym dla stacji transmisyjnej [...] na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w G., uchylił zaskarżoną oraz poprzedzająca ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2018 r., znak: [...];[...] oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła w całości ww. wyrok i zarzuciła mu:
- I. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. 2 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej co polegało na zastosowaniu normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. a co za tym idzie uchylenie obu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., w sytuacji gdy ten organ rozstrzygając niniejszą sprawę, nie dopuścił się innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 16 § 1 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 75 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zastosowanie (pierwszy z podanych przepisów) oraz nietrafną ocenę ich zastosowania przez organ administracji publicznej (kolejne z podanych przepisów) wynikające z dorozumianego przyjęcia, że gdy na tle tych samych przepisów możliwe jest wyrażenie rozbieżnych poglądów co do ich właściwego rozumienia, dokonanie ich różnej wykładni, wybór jednej z nich, może stanowić naruszenie prawa,
- c. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego przedstawienia stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym dlaczego ewentualne naruszenia przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- d. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, tzn. zamiast kontroli postępowania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i wydanych przez niego decyzji w przedmiocie ustalenia, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., sąd objął kontrolą decyzję wydaną w postępowaniu zwykłym i zachował się tak jakby rozpatrywał skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r., a nie kontrolował decyzje wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji;
- II. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego:
- a. normy art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego w zw. z art. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie, pomimo że inwestycja Spółki polegająca na zainstalowaniu kolejnych anten, urządzeń sterujących na istniejące wolno stojącej wieży antenowej stanowiła instalację urządzeń o wysokości poniżej 3 metrów na istniejącym obiekcie budowlanym,
- b. art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego oraz pkt 7a Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na kwalifikowaniu robót polegających na instalacji dodatkowych anten i urządzeń sterujących na istniejącej wieży antenowej jako rozbudowy obiektu budowlanego w sytuacji, gdy "rozbudowie" ewentualnie podlegała instalacja radiokomunikacyjna umiejscowiona już na wyżej wspomnianej wieży,
- c. normy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz.
- 71) oraz art. 124 ust 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się nie dla pojedynczej anteny a dla wielu anten łącznie oraz błędne przyjęcie rozumienia zwrotu normatywnego "miejsca dostępne dla ludności", którym posługuje się ustawodawca w wyżej wspomnianych normach prawnych, polegające na tym, że ten zwrot należy rozumieć jako miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa, a nie aktualny stan zagospodarowania terenu.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego również zaskarżył ww. wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r. poz.
71) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w celu ustalenia, czy stacja bazowa telefonii komórkowej, po wykonaniu na niej robót budowlanych, zgodnie z ww. rozporządzeniem, może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale również całego przedsięwzięcia.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 105 § 1, 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1 k.p.a. w zw. § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez błędne uznanie, że organy nadzoru budowlanego wbrew wcześniejszym wskazaniom sądów administracyjnych nie ustaliły zakresu zmian dokonanych przez inwestora w stosunku do uzyskanego pozwolenia na budowę, a także że miały obowiązek ustalenia, czy doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, pomimo że organy nadzoru budowlanego ustaliły, jaki zakres prac na stacji bazowej został wykonany przez inwestora oraz w jaki sposób przedsięwzięcie oddziaływało na środowisko;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy w zakresie ustaleń organów nadzoru budowlanego co zakresu prac wykonanych przez inwestora niezgodnie ze stanem rzeczywistym, niewyjaśnienie podstawy prawnej w tym zakresie, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono m.in., że w przedmiotowej sprawie bezspornym był fakt, że nie było innego takiego samego przedsięwzięcia, dlatego nie było podstaw do ustalania kumulacji wiązek promieniowania anten sektorowych.
Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na jednoznacznie ustalenie, czy Sąd pierwszej instancji przyjął, że organy nadzoru budowlanego nie ustaliły, jakie prace na stacji bazowej zostały wykonane przez inwestora, czy też organy ustaliły ten fakt, ale ocena ich charakteru była wadliwa.
W piśmie z [...] marca 2019 r., stanowiącym odpowiedź na skargi kasacyjne, uczestnik postępowania, [...] z siedzibą w R., przedstawił swoje stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w składzie orzekającym wiadomy z urzędu jest fakt, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zawisło postępowanie z wniosku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 703/21, na podstawie art. 187 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny, czy też sumę równoważnych mocy promieniowania izotropowego wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu.
Sprawa ta została zarejestrowana w NSA pod sygnaturą akt III OPS 1/22.
Wzgląd na jednolitość wykładni przepisów prawa, których stosowanie jest przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, uzasadnia zawieszenie postępowania w rozpoznawanej sprawie do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. III OPS 1/22.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.