Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Gminy Będzino wniesioną na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że działający w imieniu strony skarżącej pełnomocnik uiścił wpis od skargi poprzez znaki opłaty sądowej, naruszając tym samym przepis art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w związku z czym na podstawie art. 219 w zw. z art. 221 p.p.s.a. skarga uległa odrzuceniu.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisu art. 219 § 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu podniesiono, że przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. stanowi wyłącznie wskazówkę w jaki sposób można uiścić opłatę sądową, w sytuacji, gdy uiszcza się ją do kasy lub na rachunek. Jednakże z niniejszego przepisu nie wynika, aby uiszczenie opłaty za pomocą znaków sądowych było niedopuszczalne.
Koszty sądowe w sprawie zostały przez skarżącą poniesione, albowiem opłatę uiściła ona znakami sądowymi. Sąd nie powinien odrzucić skargi, ponieważ formalnie została ona opłacona. W takim przypadku, Sąd powinien zwrócić się do skarżącej z wnioskiem o uzupełnienie braków formalnych.
Mając powyższe na uwadze pełnomocnik strony wniósł o:
- 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;
- 2) zasądzenie od organu administracyjnego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy uiścić gotówką w kasie lub przelewem na rachunek bankowy właściwego sądu. Stosownie do stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu i popartego jednolitym w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego opłata uiszczona znakami opłaty sądowej nie spełnia powyższych warunków (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2004 r. sygn. FZ 28/04, opubl. w ONSAiWSA 2004/1/4). Tak uiszczoną opłatę należy uznać za opłatę nieuiszczoną w świetle obowiązującego prawa.
Nie ma wpływu na powyższe rozważania fakt samego poniesienia kosztów zakupu znaczków opłaty sądowej, które służyły stronie do opłacenia odrzuconej skargi bowiem obowiązek wniesienia opłaty w zaistniałym przypadku spoczywał na wnoszącym w imieniu Gminy Będzino pełnomocniku będącym radcą prawnym i powinno to było nastąpić zgodnie z obowiązującym prawem.
Przepis art. 221 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z regulacji ustawowej wynika zatem, że jeśli skarga podlega opłacie stałej, a takiej podlegała skarga w przedmiotowej sprawie, to istnieje obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania.
Sytuacja w jakiej zasadnym byłby zwrot wniesionej znaczkami opłaty sądowej kwoty i jednoczesne wezwanie strony do uiszczenia opłaty zgodnie z dyspozycją art. 219 § 2 p.p.s.a. nie obejmuje przypadku kiedy za stronę działa profesjonalny pełnomocnik.
Zarzutom skargi kasacyjnej należy w tej sytuacji odmówić słuszności orzekając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 p.p.s.a. jak w sentencji niniejszego postanowienia.