Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1010/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B.S. i K.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania skarżących, tj. K. i B.S. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] maja 2013 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie położonym w P. przy ul. [...] oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...].
W uzasadnieniu organ po przytoczeniu treści przepisów prawa stwierdził, że projekt planowanej inwestycji jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy P. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Organ odwoławczy zbadał również przedstawiony projekt zagospodarowania terenu i potwierdził jego zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Podnoszona przez skarżących kwestia zjazdu z projektowanej inwestycji została przeanalizowana przez Zarząd Dróg Powiatowych w P., który decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]) w P. do działki nr geodezyjny [...]. Co więcej, w ww. decyzji Zarząd Dróg Powiatowych w P. dokładnie określił parametry zjazdu, warunki oraz jego usytuowanie. Organ I i II instancji jest związany, przy badaniu uzgodnienia dotyczącego zjazdu z drogi publicznej, ww. decyzją i nie może wpływać w merytoryczne kwestie ustaleń oraz jej rozstrzygnięcie.
W związku z zarzutem dotyczącym zaniedbania przez organ I instancji uwzględnienia interesu osób trzecich organ powołał się na wyrok WSA w Olsztynie II SA/Ol 545/10 (LEX nr 753983), który wskazuje, iż "w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można, bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora".
Pozostałe zarzuty wobec decyzji Starosty P., sformułowane w odwołaniu sprowadzają się głównie do nie wyjaśnienia przez organ kwestii ewentualnego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. 243.1623) pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.).
Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany jest sprawdzić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zgodność projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Inwestor jest obowiązany wdrożyć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do katalogu inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ podkreślił, iż zgodnie z § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie, przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie, którego dotyczy badana decyzja nie wymagało zatem sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wdrożenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), a co za tym idzie wydania postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy.
W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, B. i K.S. zarzucili jej:
- - obrazę prawa procesowego, a w szczególności: art. 7, art. 8, art. 11, art.75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 15 k.p.a.;
- - obrazę prawa materialnego, a w szczególności: art. 5 ust. 1 pkt. 9, art. 20 ust. 1 pkt. 1 "b" - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z zm.), zwaną dalej: "Prawem budowlanym".
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że jako właściciele nieruchomości mieszkalnych zlokalizowanych po przeciwnej stronie ulicy [...], na wprost których inwestor zaplanował wjazd i wyjazd oraz miejsca parkingowe wnieśli odwołanie wskazując, iż planowana inwestycja spowoduje uciążliwości po ich stronie, ponieważ generować będzie hałas i zanieczyszczenie powietrza oraz zagrożenie wód gruntowych różnymi płynami eksploatacyjnymi stosowanymi w pojazdach samochodowych.
W ocenie skarżących przedmiotowa decyzja wydana została z oczywistą nadinterpretacją i niewłaściwą subsumcją art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm.), dalej zwaną: "u.p.z.p.".
Ponadto skarżący podkreślili, że organ wobec ich zarzutów w stosunku do zebranych przez inwestora opinii o braku zagrożenia dla środowiska oraz zagrożenia zdrowia osób trzecich, powinien zażądać niezależnych opinii biegłych. Skarżący wyjaśnili, że wzmiankowana decyzja ZDP jest tylko jednym z dowodów i nie może ona wyłączać prawa do ochrony osób trzecich. Nie może godzić w ochronę środowiska oraz ochronę bezpieczeństwa zdrowia okolicznych mieszkańców. Kwestie te nie były przedmiotem rozpatrywania przez ZDP. W efekcie przedmiotowa decyzja Starosty w tym zakresie godzi w dyspozycję art. 20 ust 1 pkt. 1 "b" oraz art. 5 ust 1 pkt. 9 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż rozpoznał wszystkie okoliczności sprawy i nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę, podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym w orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Sądu I instancji, wymagania formalne, określone w powyższych przepisach niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione.
Sąd wskazał, że, iż wnioskodawca do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty takie jak decyzja o warunkach zabudowy, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto projekt budowlany został sporządzony przez osoby do tego uprawnione.
Również przedłożony projekt budowlany nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. W tym miejscy wskazać należy, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu.
Sąd wskazał, że na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej bada zgodność zaprojektowanego obiektu z warunkami decyzji o warunkach zabudowy i jeżeli inwestycja nie narusza tych warunków (lub innych przepisów), organ administracji nie jest uprawniony do ingerencji w zaproponowaną w projekcie budowlanym inwestycję, ani do ingerencji w merytoryczną część decyzji o warunkach zabudowy, a jedynie bada czy przedłożony projekt odpowiada warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy.
W przedmiotowej sprawie zachodzi zgodność projektu z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy zarówno co do wielkości zabudowy (strona 88 projektu budowlanego), wysokości obiektu (wysokość określona w decyzji o warunkach zabudowy 8,50, projektowana wysokość 8,49 m).
Sąd I instancji, odnosząc się do kwestii lokalizacji zjazdu wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy dostęp do drogi publicznej ma być zapewniony projektowanym zjazdem z drogi powiatowej nr [...] (działki nr [...] lub [...]). W projekcie budowlanym obsługę komunikacyjną zaprojektowano przez działkę [...], a więc zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto Sąd wskazał, że kwestia zjazdu z projektowanej inwestycji została przeanalizowana przez jednostkę do tego uprawnioną i powołana tj. Zarząd Dróg Powiatowych w P., który decyzją z dnia [...] października 2011 r. zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]) w P. do działki nr geodezyjny [...]. Co więcej, w ww. decyzji Zarząd Dróg Powiatowych w P. dokładnie określił parametry zjazdu, warunki oraz jego usytuowanie.
Stąd zarzuty skarżących odnoszące się co do lokalizacji zjazdu nie mogły zostać uwzględnione. Sam fakt zawarcia w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzenia, że "inwestor wyjaśnił, iż zamierza zjazd ten usytuować w osi ulicy [...]" nie ma wpływu na zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy.
Sąd podzielił ponadto reprezentowany w orzecznictwie pogląd, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno -budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy.
Sąd nie zgodził się z zarzutem strony skarżącej, że obowiązkiem organu było zaciągnięcie opinii biegłych co do zagrożenia dla środowiska, ponieważ jak słusznie zauważył organ stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235.).
Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wynikających z art. 59 ust. 1 ww. ustawy.
Nie stwierdził również przesłanek do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, wynikających z art. 59 ust. 2 ww. ustawy
Sąd wyjaśnił też, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie, przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 201 0 r. Nr 213, poz. 1397) i stwierdził, że planowana inwestycja nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 a, ww. rozporządzenia oraz jej powierzchnia użytkowa jest mniejsza niż 2 ha, co oznacza, że ww. przepisy nie kreują obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ani na obszar Natura 2000.
Sąd I instancji uznał za nietrafne stanowisko strony skarżącej, iż przy obliczeniu powierzchni użytkowej organ winien wziąć pod uwagę całą powierzchnię działki, na której ma być zrealizowana inwestycja, albowiem Interpretacja zaprezentowana przez stronę stoi sprzeczności z wyraźnym brzmieniem przepisu określającym również co należy rozumieć pod pojęciem powierzchni użytkowej.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę.
Skarżący wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, jak też o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art 5 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 pkt 1b, Prawa budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,
- - naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie w sytuacji gdy organy administracji naruszyły przepisy k.p.a., tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 §1, art. 107, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem pominięte zostały istotne okoliczności i dowody w sprawie, a w konsekwencji w ocenie materiału dowodowego pominięte zostały okoliczności zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].07.2010, znak [...], [...].
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśniono, że przedmiotem sporu jest lokalizacja wjazdu i zjazdu oraz miejsc parkingowych.
Zarzucono, że planowana inwestycja spowoduje uciążliwości po stronie skarżących ponieważ generować będzie hałas i zanieczyszczenie powietrza (aż do późnych godzin nocnych każdego dnia) oraz zagrożenia dla wód gruntowych różnymi płynami eksploatacyjnymi stosowanymi w pojazdach samochodowych.
Podkreślono, że jak wynika z uzasadnienia decyzji rozpoznającej odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] czerwca 2010 r., inwestor zadeklarował, iż zamierza zjazd ten usytuować w osi ul. [...], czego spełnienie likwidowałoby kwestię sporną. Okoliczność ta stanowiła podstawę wydanej przez SKO w [...] decyzji z dnia [...].07.2010 znak [...], [...].
Wskazano, że w toku dotychczasowego postępowania, zarówno administracyjnego jak i sądowego, organy odnosząc się do decyzji ustalającej warunki zabudowy - odnoszą się wyłącznie do ustaleń zawartych w decyzji BMiG P. z [...] czerwca 2010 r., pomijając zupełnie okoliczności zawarte w decyzji SKO w [...], zawężając w ten sposób materiał dowodowy i zatracając istotne okoliczności, czego nie zmienia fakt zmiany inwestora.
Wywodzono, że Starosta P. zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę powinien w tym postępowaniu wziąć pod uwagę zarówno ustalenia zawarte w decyzji BMiG w P., jak i okoliczności zawarte w decyzji SKO w [...], a tego nie zrobił. Zarzucono, że decyzja BMiG w P. ustalającej warunki zabudowy, wydana została z oczywistą nadinterpretacją art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ brak jest działki po tej samej stronie ulicy [...] i [...] (jak działka inwestora [...]) granicząca bezpośrednio z sąsiednią zabudowaną już na cele handlowo- usługowe działką. Tymczasem cały obszar wszystkich działek położonych po tej stronie w/w ulic jest terenem niezabudowanym, użytkowanym wyłącznie rolniczo.
Uznając, że działki pod budownictwo mieszkaniowe położone po przeciwnej stronie ulicy [...] jako działki sąsiednie pozwalają na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy organy administracji dokonały niewłaściwej wykładni powołanego przepisu i naruszyły prawo.
Ponadto w przedmiotowych decyzjach organów administracji, a czego nie zauważył WSA, wskazuje się, że inwestycja stanowi infrastrukturę istniejącego budownictwa mieszkalnego - jest to argument niezgodny ze stanem faktycznym, bowiem przedmiotem inwestycji ma być wielkogabarytowy obiekt handlowy o czym w szczególności świadczy nie tylko metraż powierzchni handlowej, ale również wielostanowiskowe powierzchnie parkingowe. Zamierzona inwestycja nie jest więc sklepem osiedlowym i nie może być uznawana jako infrastruktura osiedla mieszkaniowego.
Wskazano, że decyzja Zarządu Dróg Powiatowych o zatwierdzeniu lokalizacji wjazdu, jest tylko jednym z dowodów w skarżonej sprawie i merytorycznie dotyczy jedynie kwestii związanych z inżynierią ruchu drogowego - nie wyłącza ona jednak prawa osób trzecich do zgłaszania zastrzeżeń dotyczących uciążliwości po ich stronie i negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Wywodzono, że skoro w toku postępowania zmierzającego do zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia zaistniała rozbieżność pomiędzy decyzją Zarządu Dróg Powiatowych a wniesionymi przez mieszkańców zastrzeżeniami dotyczącymi lokalizacji wjazdu - to Starosta P. powinien był, kierując się zasadami praworządności, obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz wobec obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i dla dopełnienia obowiązków wynikających z art. 77 § 1 k.p.a., dla wyjaśnienia i rozstrzygnięcia czy mogą wystąpić uciążliwości dla osób trzecich i zagrożenie środowiskowe, dopuścić opinię niezależnych biegłych w tym przedmiocie. W tym przypadku organy ograniczyły swą aktywność wyłącznie do formalnego zbadania, czy Inwestor wnioskując o wydanie pozwolenia załączył wszystkie przewidziane prawem załączniki (bez względu na ich zgodność z rzeczywistością).
W ocenie skarżących decyzje powyższe są ważnym środkiem dowodowym w toku postępowania.
Podniesiono, że organy administracji obowiązane były zastosować się do art. 80 k.p.a., a w uzasadnieniu decyzji w myśl art. 107 § 3 k.p.a., wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przemilczane zostały w decyzjach organów okoliczności wynikające z decyzji SKO w [...], co nie zostało zauważone przez WSA.
Wywodzono, że przepis art. 32 Prawa budowlanego - jako przepis pochodzący od racjonalnego w działaniu legislacyjnym ustawodawcy, odnosić należy nie tylko do oceny formalnego istnienia danych przesłanek, ale również do oceny ich zgodności ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, naruszenia przepisów postępowania (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), będąc związany granicami skargi kasacyjnej.
Wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna zawiera zarzuty zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego, przy czym wszystkie te zarzuty koncentrują się wokół zagadnienia stanowiącego istotę sporu, tj. lokalizacji zjazdu publicznego z drogi powiatowej na teren planowanej inwestycji.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do wytyku pominięcia znaczenia dla sprawy faktu zawarcia w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].07.2010, znak [...], [...], informacji stanowiącej wyjaśnienie inwestora, o tym, że zamierza zjazd ten usytuować w osi ulicy [...], co w ocenie autora skargi kasacyjnej, stanowiło podstawę wydania tej decyzji.
Zarzutu tego nie można jednak uwzględnić.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 35 tej ustawy zobowiązywał organ wydający pozwolenie na budowę (lub odrębną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego) do sprawdzenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie natomiast z art. 55 w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.
Z treści powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie może zawierać innych ustaleń, niż te przyjęte w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro więc w skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń Sądu I instancji o zgodności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie lokalizacji omawianego zjazdu, to brak jest warunków do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, zwłaszcza, że w wydanej przez Zarząd Dróg Powiatowych w P., decyzji z dnia [...].10. 2011 r., zezwolono na lokalizację zjazdu publicznego w sposób, określony w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, projekcie budowlanym. Decyzja ta - wydana w odrębnym postepowaniu, które nie podlegało kontroli Sądu I instancji - określiła miejsce lokalizacji zjazdu (zgodnie z projektem budowlanym) jak i jego parametry.
Tymi ustaleniami organ architektoniczno – budowlany był związany, a inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę uzyskał uzgodnienie z zarządcą drogi, zgodnie z wymogami określonymi w art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260).
W tej sytuacji powoływanie się w skardze kasacyjnej na okoliczność, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].07.2010, rozpoznającej odwołanie od decyzji Zarząd Dróg Powiatowych w P., z dnia [...].10. 2011 r. zawarto informację inwestora o zamierzeniu usytuowania zjazdu w osi ulicy [...], od którego to zamiaru inwestor ostatecznie odstąpił, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. O zgodności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy, decyduje treść rozstrzygnięcia obu orzeczeń, które sprecyzowano w sentencjach obu decyzji. Pomimo więc zawarcia w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].07.2010 r., nie powiązanej w wyraźny sposób z sentencją decyzji, przytoczonej wyżej w skardze kasacyjnej informacji, decyzja udzielająca warunków zabudowy stała się ostateczna i to jej treść organ architektoniczno budowlany winien był uwzględnić przy rozpatrywaniu wniosku inwestora w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, do czego zresztą w sposób prawidłowy zastosował się.
Nie okazał sie również zasadny zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9, oraz art. 20 ust. 1 pkt 1b, Prawa budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
Przepisami administracyjnymi, mającymi wpływ na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, są niewątpliwie przepisy techniczno-budowlane, a zatem o naruszeniu tych interesów można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne normy prawne w tym zakresie. Skarga kasacyjna nie wskazała takich naruszeń, więc zarzut naruszenia powyższego przepisu nie mógł odnieść skutku. Z kolei przepis art. 20 ust. 1 pkt 1b, Prawa budowlanego stanowi, że do podstawowych obowiązków projektanta należy sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej poza przytoczeniem w jej podstawie powyższego przepisu nie wskazał na czym polegało jego naruszenie, a w szczególności nie ujawnił, czy i jakie braki zawiera projekt budowlany inwestora, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne odniesienie się do powyższego zarzutu.
Nie mogły również odnieść skutku zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p., odnoszące się do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] czerwca 2010 r Pomijając już okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał pełnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, składającego się z siedmiu punktów, to przede wszystkim należy zauważyć, że zarzuty te nie mieszczą się w granicach przedmiotowej sprawy. W niniejszym postępowaniu ani organy, ani też Sąd I instancji nie był uprawniony do badania legalności tej decyzji, albowiem została ona wydana w odrębnym postępowaniu i nie stanowi rozstrzygnięcia "w granicach sprawy" w rozumieniu art. 135 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne i na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.