Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006 r. (sygn. IV SA/Wr 639/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. B. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "ppsa")
Jak wskazał sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we Wrocławiu, orzeczeniem z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...], zaliczyła T. B. do grupy II jako niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, kategoria D. W odwołaniu skarżący stwierdził, że kategorię D przyznano mu wcześniej, w 2000 r., z powodu tymczasowych i krótkotrwałych problemów zdrowotnych związanych z wiekiem dojrzewania. Te przejściowe kłopoty nie zmieniły jego planów zawodowych związanych z pracą w Policji. Z myślą o tej pracy zdał w 2005 r. maturę. Poddał się również badaniom i testom w Poradni Zdrowia Psychicznego w celu uzyskania wiarygodnego zaświadczenia o stanie zdrowia, które dołączył do odwołania.
Odwołujący się zarzucił, że organ I instancji w orzeczeniu z [...] maja 2005 r. posłużył się rozpoznaniem z 2000 r., które nie odpowiada stanowi aktualnemu. Organ I instancji powołał się bowiem na brak zdolności adaptacyjnych, podczas gdy aktualne badania osobowości wskazują na poprawne zdolności adaptacyjne. Odwołujący się wniósł o zmianę kategorii D na kategorię A, z uwzględnieniem aktualnych wyników badań oraz jego obecnego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego.
Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...], Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we Wrocławiu utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Organ II instancji powołał się na art.127 § 1 oraz art.138 kpa w związku z § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594) oraz na § 22 ust 1 i ust. 2, § 23 ust 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdzono nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia organu I instancji.
Z przeprowadzonego specjalistycznego badania psychiatrycznego wynika bowiem, że aktualny stopień zaburzeń stanu psychicznego odwołującego się upośledza sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym zakwalifikowanie go do grupy II osób badanych i uznanie go za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju (kategoria D). Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że z powodu wskazanych w nich zaburzeń psychicznych odwołujący się prawomocnym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 26 kwietnia 2000 r., Nr 21, wydanym na podstawie § 69 pkt 2 z zał. Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. (Dz. U. Nr 57, poz. 278 z późno zm.) został uznany za niezdolnego do służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. Według organu odwoławczego, organ I instancji poprawnie uznał, że osobowość nieprawidłowa, znacznie upośledzająca zdolności adaptacyjne mieści się w zakresie pojęciowym § 68 pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W rezultacie kwalifikuje to odwołującego się do wyżej wymienionej kategorii zdolności do służby wojskowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. B. zarzucił nierzetelne rozpatrzenie jego prośby o ponowne orzeczenie w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej oraz nieuwzględnienie ostatnich, aktualnych badań lekarskich. Stwierdził, że w ten sposób utrzymano w mocy określenie z orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 26 kwietnia 2000 r. (Nr 21), uznające, że skarżący ma osobowość nieprawidłową, znacznie upośledzającą zdolności adaptacyjne. Skarżący uważa powyższe diagnozy dotyczące jego zdrowia psychicznego za krzywdzące. Uważa, że jednorazowy incydent powiązany ściśle z kłopotami wieku dojrzewania, tak przecież powszechnymi, nie może zaciążyć tak poważnymi konsekwencjami w postaci uznania go za niepełnosprawnego. Tak to bowiem skutkuje w przypadku planów życiowych skarżącego, który od wielu lat niezmiennie dąży do podjęcia pracy w Policji. Z tą myślą zdał egzamin maturalny, doskonali swoją sprawność fizyczną, psychiczną i intelektualną, uczestnicząc w zajęciach i kursach przygotowujących do ewentualnych egzaminów i testów wstępnych do Policji.
Poddał się badaniom psychologicznym, których efektem było wydanie zaświadczenia z dnia 18 marca 2005 r. Określono tam różne cechy jego osobowości w granicach normy, a zdolności adaptacyjne jako poprawne. Jest gotowy poddać się na własny koszt kolejnym badaniom specjalistycznym, aby udowodnić dobry stan zdrowia psychicznego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, iż rodzaj i stopień nasilenia zaburzeń ze strony stanu psychicznego ustalono w oparciu o wynik badania lekarskiego specjalistycznego psychiatrycznego oraz załączoną dokumentację lekarską, z której wynika, że u skarżącego występują zaburzenia osobowości, polegające na ułomności wrodzonej, a więc mającej charakter trwały, mogącej najwyżej podlegać korekcji. Również obecnie lekarz psychiatra, badający dla potrzeb orzeczniczych określił osobowość skarżącego jako nieprawidłową i zakwalifikował skarżącego według § 68 pkt 2 z zał. Nr 2 do powołanego rozporządzenia. Jeśli natomiast idzie o sprawę oceny zdolności do pracy w Policji, organ II instancji stwierdził, że nie leży to w kompetencjach wojskowych komisji lekarskich lecz właściwych organów podległych Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, iż nie może opierać kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej a w niniejszej sprawie nie występują wady i uchybienia, które polegają na naruszeniu przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy.
Sąd wskazał w uzasadnieniu, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach - wraz z załącznikiem nr 2 - wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa (Dz.U. Nr 151, poz. 1595). Zgodnie z § 14 tego rozporządzenia, orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych w sposób określony w § 16 ust. 1 oraz § 23 ust. 2 rozporządzenia. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać w szczególności rozpoznanie; ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej; w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z czynną służbą wojskową (§ 17 ust. 1 rozporządzenia).
Orzeczenie w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia (§ 17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia). Zgodnie z pkt 12 tego wzoru. orzeczenia wojskowych komisji lekarskich powinny zawierać uzasadnienie.
Organy obu instancji przeprowadziły bądź zleciły przeprowadzenie specjalistycznych badań lekarskich oraz oceniły dokumentację lekarską przedłożoną przez skarżącego. W wyniku tego postępowania organ II instancji potwierdził występowanie ustalonych w postępowaniu organu I instancji schorzeń z § 68 pkt 2 załącznika nr 2 - wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa do powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. Dodatkowo, w związku z podniesioną w odwołaniu poprawą stanu zdrowia psychicznego, na podstawie aktualnego, specjalistycznego badania lekarskiego zleconego przez organ I instancji stwierdzono u skarżącego schorzenia psychiczne i zaliczono je do tych, które określone zostały w § 68 pkt 2 załącznika. Bezzasadny jest w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut skarżącego, że zaskarżone orzeczenie wydano na podstawie nieaktualnych wyników badań z 2000 r. Schorzenie, ustalone, ocenione oraz sklasyfikowane przez organ II instancji, zgodnie z zastosowanym prawem materialnym, zawartym w przepisach powołanego rozporządzenia z dnia 25 czerwca 2004 r., kwalifikuje skarżącego jako niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju (kategoria "D").
Sąd podkreślił, że specjalistyczne badania lekarskie, przeprowadzonych przez lekarza orzecznika w sprawach wojskowych, mają odniesienie do przydatności określonej osoby do służby wojskowej. Stąd skarżący ubiegając się o przyjęcie do służby w Policji zostanie poddany specjalistycznym badaniom lekarskim uwzględniającym potrzeby tej służby.
W związku z tym Sąd stwierdzając, iż ustalenie stanu faktycznego spełniało wymagania art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa., a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie powołanych norm prawa materialnego, z zachowaniem przedstawionych zasad procedury administracyjnej, orzekł jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną złożył T. B., reprezentowany przez radcę prawnego A. Z. Wyrok został zaskarżony w całości. Skarga, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji zarzuca wyrokowi naruszenie przepisów postępowania - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt lit. c ppsa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi mimo, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz § 17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazuje na to, że ustalenia Sądu są błędne i częściowo ze sobą sprzeczne. W odniesieniu do zarzutu sprzeczności podniesiono w skardze, iż Sąd wskazuje w jednym miejscu uzasadnienia na ustalenie schorzeń przez organ I instancji, natomiast w innym – na schorzenie ustalone przez organ odwoławczy, podczas gdy przeprowadzenie badań zleciła jedynie komisja I instancji.
Strona skarżąca zarzuca także, iż ustalenia faktyczne w zasadzie nie zostały przeprowadzone. Nie przeprowadzono bowiem ponownego badania stanu zdrowia skarżącego. Przy wydaniu orzeczenia w r. 2005 posłużono się rozpoznaniem z roku 2000. Lekarz psychiatra, przed którym stanął skarżący nie zadał mu bowiem ani jednego pytania w celu ustalenia stanu jego psychicznych zdolności do służby wojskowej, w obecności skarżącego natomiast, przeglądając dokumentację z roku 2000, sporządził opinię znajdującą się w aktach sprawy. Komisja II instancji, wbrew ustaleniu Sądu Wojewódzkiego, nie skorzystała z możliwości zlecenia badania i wydała swoje orzeczenie w oparciu o analizę akt sprawy, w tym orzeczenia Powiatowej Komisji Lekarskiej z roku 2000, co potwierdziła w uzasadnieniu orzeczenia.
Nie sposób, zdaniem strony skarżącej, zaakceptować pozytywnej oceny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, dokonanej przez sąd I instancji, ponieważ orzeczenie komisji I instancji pozbawione jest uzasadnienia, mimo, iż wzór orzeczenia ustalony w załączniku nr 5 do rozporządzenia MON, do którego odsyła przepis § 17 ust. 4 pkt 1 tego rozporządzenia, przewiduje uzasadnienie w pkt. 12 orzeczenia. Natomiast uzasadnienie orzeczenia komisji II instancji nie spełnia wymogów, jakie spełniać powinno uzasadnienie decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie, której przedmiotem jest zmiana orzeczenia o zdolności do służby w związku z powołaniem się strony na poprawę stanu zdrowia, fakt poprawy tego stanu lub jej brak powinien być udowodniony w ten sposób, że punktem odniesienia powinno być orzeczenie poprzednie. Komisja nie ustaliła, czy zdolności adaptacyjne skarżącego są nadal upośledzone oraz, jeśli tak, jaki jest ich stopień.
Komisja nie wyjaśniła, jakie fakty decydują o upośledzeniu zdolności adaptacyjnych skarżącego, a w szczególności dlaczego te zdolności upośledzone są w stopniu znacznym. W lakonicznym uzasadnieniu stwierdziła, że aktualny stopień zaburzeń ze strony stanu psychicznego upośledza sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie skarżącego za niezdolnego do czynnej służby wojskowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na gruncie przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach polegających na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany podstawami skargi kasacyjnej, rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W skardze kasacyjnej powinny zatem zostać powołane konkretne przepisy prawne, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd administracyjny, w uzasadnieniu skargi powinny zostać wskazane argumenty przemawiające za takim zarzutem uchybienia, a w przypadku gdy podnoszone jest uchybienie przepisom postępowania, wskazanie, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymogom i tym samym pozbawiona konstytuujących ją podstaw i składników treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Skarga kasacyjna, wniesiona w niniejszej sprawie, nie wskazuje na uzasadnione przyczyny prowadzące do uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zarzut zawarty w skardze dotyczył naruszenia wyłącznie przepisów postępowania i koncentrował się na nieuwzględnieniu przez sąd pierwszej instancji w swej ocenie prawnej braku wypełnienia w działaniach Komisji obu instancji wymogów określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących sposób ustalania stanu faktycznego sprawy oraz szczególnych przesłanek postępowania dowodowego unormowanych w § 17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia § 17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia powiązany został wyraźnie z naruszeniem art. 107 § 3 kpa w zw. z pkt 12 wzoru orzeczenia zawartego w załączniku nr 5 do rozporządzenia, do którego odsyła powyższy przepis § 17 tego rozporządzenia..
Zarzuty dotyczące nieprawidłowej kontroli Sądu pierwszej instancji w stosunku do procesu ustalania stanu faktycznego przez Komisje obu instancji są chybione. Sąd prawidłowo ocenił te składniki procesu decyzyjnego jako zgodne z przepisami kpa. Sąd zaznaczył w uzasadnieniu, iż badania przeprowadzone na zlecenie organu pierwszej instancji nie budziły wątpliwości co do stopnia schorzenia skarżącego. Zostało to określone na podstawie orzeczenia lekarskiego, ktore jak każdy dowód podlega ocenie sądu. Sąd nie może jednak odnosić się do szczegółowych wyników badań specjalistycznych, zwłaszcza, jeżeli konkluzja jest tak jednoznaczna, jak to wynika z badania przeprowadzonego w roku 2005.
Samo ustalenie stanu faktycznego zostało w sposób prawidłowy zakwalifikowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako spełniające także wymogi określone w powołanym rozporządzeniu. W szczególności nie jest trafny zarzut, iż sąd powinien ocenić postępowanie jako niezgodne z § 16 ust. 1 oraz § 23 ust. 2 rozporządzenia. Na gruncie tych przepisów bowiem wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu wymaganej dokumentacji (§ 16 ust. 1). Natomiast wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (§ 23 ust. 2 rozporządzenia).
Brak takich ponownych i dodatkowych badań nie dyskwalifikuje postępowania. Świadczy jedynie o tym, iż komisja wyższego stopnia nie uznała za potrzebne przeprowadzenie takich badań. Zwłaszcza, że pierwsze zdanie powołanego przepisu wskazuje jednoznacznie na orzekanie przez tę komisję na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.
Na marginesie należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej formułuje nietrafny zarzut, iż sąd pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu (ustalił), że Komisja II instancji skorzystała z możliwości zlecenia badania. Takiego ustalenia w uzasadnieniu wyroku sądu wojewódzkiego nie ma.
Chybiony jest także zarzut podnoszący niedostrzeżenie przez sąd faktu, iż badania z r. 2005 w istocie stanowiły powtórzenie wyników badań z r. 2000. Przepisy powołanego wyżej rozporządzenia nie regulują szczegółowo sposobu, w jaki formułowana jest konkluzja merytoryczna odnośnie do stanu zdrowia osoby badanej. Nie jest także sformułowany w tych przepisach zakaz brania pod uwagę wyników badań przeprowadzonych wcześniej.
Nie jest także trafny zarzut, iż badanie przeprowadzone w r. 2005 powinno określać porównawczo poprawę lub jej brak w stosunku do badań przeprowadzonych w badaniach wcześniejszych. Miarodajny jest bowiem aktualny stan zdrowotny osoby badanej i ten stan winien decydować o tym, czy w orzeczeniu lekarskim uzna się taką osobę za zdolną do służby wojskowej w czasie pokoju, czy też za osobę do takiej służby nie zdolną. Już zdroworozsądkowa analiza i przewidywanie skutków takiego orzeczenia, w którym dopuszcza się osobę badaną do służby, w ramach której osoba taka ma m. in. do czynienia z niebezpiecznymi urządzeniami i narzędziami, nakłada na osobę orzekająca o stanie psychicznym odpowiedzialność, która sprowadza się do wyrażenia kompetentnej oceny aktualnego stanu zdrowia. Nie jest w tym kontekście istotne, iż, jak to podnosi strona skarżąca, przedmiotem postępowania była zmiana orzeczenia o zdolności do służby wojskowej.
Stwierdzenie postępu w stanie zdrowia pomiędzy rokiem 2000 a rokiem 2005 i tak nie mogłoby zastąpić kompetentnej oceny, czy aktualnie stan psychiczny osoby badanej spełnia wymogi dopuszczenia jej do służby wojskowej.
Badania z r. 2000 i badania z r. 2005 są w istocie badaniami niezależnymi. Fakt, iż użyto w określeniu ich wyników podobnego sformułowania nie oznacza, że, jak to podniesiono w skardze, "utrzymano w mocy określenie" zaburzeń psychicznych. Oznacza natomiast, że konkluzja merytoryczna była podobna i nadawała się do określenia słownego, które jest taką samą nazwą jednostki chorobowej.
Nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej, odnoszący się do sposobu określenia przez sąd faktu ustalenia schorzenia. Zarzut sprzeczności w uzasadnieniu sądu pierwszej instancji odnośnie do określenia organu, który ustalił schorzenie występujące u skarżącego nie bierze pod uwagę różnych funkcji terminu "ustalenie". Termin "ustalenie" nie oznacza bowiem w obu przypadkach ustalenia bezpośredniego przez dany organ. W przypadku przypisania takiego rezultatu działaniom organu odwoławczego, w istocie oznaczało to, że organ odwoławczy ustalił schorzenie poprzez ustalenia organu pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do przeprowadzenia własnych badań na gruncie § 23 ust. 2 rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się natomiast do kwestii uzasadnienia orzeczenia komisji I instancji i komisji odwoławczej. Wskazał jedynie w uzasadnieniu, iż na gruncie pkt 12 wzoru orzeczenia, zawartego w załączniku nr 5 do rozporządzenia, uzasadnienie powinno się znajdować. W rzeczywistości, uzasadnienia takiego w orzeczeniu komisji I instancji brak. Uzasadnienie takie znajduje się natomiast w orzeczeniu komisji odwoławczej. Ma ono wprawdzie charakter uzasadnienia lakonicznego, nie określa wyraźnie stopnia upośledzenia, zadawalając się stwierdzeniem, iż jest to stopień uzasadniający orzeczenie o niezdolności, niemniej wskazuje na najistotniejsze wątki związane z treścią orzeczenia i w tym zakresie niweluje braki orzeczenia pierwszoinstancyjnego. Niewątpliwie uzasadnienia powyższe nie spełniają wszystkich istotnych wymogów i nie zawierają wszystkich składników określonych przez przepisy kpa.
Biorąc jednak pod uwagę fakt, że w dużej mierze, jeśli miałoby się ono odnosić do określenia stanu chorobowego, musiałoby powtarzać stwierdzenia zawarte w orzeczeniu lekarskim, które z kolei jest orzeczeniem wyczerpującym, brak ten nie może stanowić uchybienia, skutkującego na gruncie przepisów art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy ppsa uchyleniem zaskarżonego wyroku. Wobec jednoznaczności twierdzeń orzeczenia lekarskiego, zawierającego wszystkie inne elementy, uchybienie to nie mogło wpłynąć na treść rozstrzygnięcia, a więc tym bardziej nie mogło wpłynąć na treść tego rozstrzygnięcia w sposób istotny.
Podobnie, należało w ramach sądowej kontroli odnieść się do faktu nieustosunkowania się przez komisje obu instancji do zaświadczenia przygotowanego w wyniku poddania się przez skarżącego badaniom stanu zdrowia, zgodnie z którym stan zdrowia skarżącego uległ poprawie. Opinia taka stanowi dowód, podlegający ocenie organu, jednakże ocena ta winna zostać wyrażona w treści orzeczenia komisji, zwłaszcza komisji odwoławczej, nawet jeśli zgromadzone dokumenty, w tym badanie przeprowadzone na zlecenie komisji, przesądzają o diametralnie odmiennym stanie zdrowia psychicznego niż ten, który wynika z opinii sporządzonej na zlecenie zainteresowanego. Także w tym zakresie, wobec jednoznaczności badania lekarskiego, uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Sąd pierwszej instancji dokonał w konsekwencji prawidłowej oceny prawnej przebiegu postępowania prowadzonego przez organami orzekającymi obu instancji, stwierdzając jednoznacznie w ramach przeprowadzonej kontroli, iż ustalenie schorzenia polegającego na występowaniu stopnia zaburzeń stanu psychicznego, wskazującego na upośledzenie sprawności ustroju w zakresie zdolności adaptacyjnych nie budzi wątpliwości i mieści się w regulacji § 68 pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.