Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 419/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M.J. i D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...]w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Skargą kasacyjną M. J. i D. J. zaskarżyli powyższy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego - konstrukcji drewnianej pełniącej funkcję domu letniskowego położonego na terenie działek [...] i [...]przy ul. [...] w [...]. Uzasadniając powyższy wniosek podniesiono, że wykonanie ww. decyzji wyrządziłoby skarżącym nieodwracalne skutki i spowodowałoby znaczne szkody. Wskazując natomiast na związek rozstrzygnięcia wydanego przez NSA z przedmiotową decyzją skarżący podkreślili, iż z uwagi na mające mieć miejsce zmiany w Prawie budowlanym dopuszczające legalizację samowoli budowlanych, które użytkowane są przez co najmniej 20 lat, ww. nieruchomość będzie mogła zostać zalegalizowana na powyższej podstawie, dlatego dokonanie rozbiórki budynku jest obecnie bezzasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności. Ma chronić by w okresie do rozpatrzenia skargi strona, z uwagi na skutki jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, nie poniosła znacznej szkody lub nie wystąpiły trudne do odwrócenia skutki.
Przywołany powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy". Kluczowe znaczenie dla zakresu stosowania normy z art. 61 § 3 p.p.s.a. ma pojęcie "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Z powyższego wynika, że w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji budynku usługowego z zakresu obsługi rekreacji i ruchu turystycznego, wypoczynku na działkach nr [...] i nr [...]przy ul. [...] w [...]nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego - konstrukcji drewnianej pełniącej funkcję domu letniskowego położonego na terenie działek [...] i [...]przy ul. [...] w [...], bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.