Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lipca 2006 r. odrzucił skargę M. R. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego.
W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że na skutek błędnego pouczenia organu skarżący złożył skargę do Sądu, podczas gdy przysługiwał mu środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa. W tej sytuacji, powołując się na art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów i zaskarżając je w całości zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 127 kpa, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w sprawach o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego organem administracji pierwszej instancji jest Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów, zaś organem odwoławczym jest Minister Budownictwa, jako organ sprawujący nadzór nad samorządem zawodowym architektów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. R. poinformował, że w dniu 18 sierpnia 2006 r. złożył do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie przedstawił zarzuty zwarte w odwołaniu od zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa. Skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż podstawą wydania zaskarżonego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji uznał bowiem, że skarżący składając skargę do tego sądu nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu przed organami administracji.
Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu I instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany).
Podnosząc w tej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania pełnomocnik skarżącego zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepis art. 127 kodeksu postępowania administracyjnego co wynika wyłącznie z uzasadnienia wniesionej skargi. Zauważyć jednakże należy, iż Sąd administracyjny rozpatrując skargę nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego a zatem nie można czyniąc Sądowi I instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Tak jednak wadliwie uczyniono w rozpoznawanej sprawie co sprawia, iż zarzut ten jest nieusprawiedliwiony.
Na marginesie czynionych wywodów zaznaczyć należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów RP jest organem właściwym do wydawania rozstrzygnięć w tej sprawie.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 1 i art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.